M Y & F R I E N D



ก็ไม่ได้อยากจะร้องไห้หรอก แต่ว่าบางครั้งคนเราก็มีมุมอ่อนแอกันทั้งนั้น แม้มันจะเป็นเรื่องเพียงเล็กน้อยแต่ว่าเรื่องเล็กน้อยที่ว่า กลับเป็นเรื่องที่พวกคุณไม่มีทางรู้หรอกว่ามันบั่นทอนและเสียความรู้สึก...




          ฉันนั่งเรียนอยู่ในชั่วโมงอังกฤษ ดูเหมือนเป็นเช้าวันพฤหัสที่แสนสดใส แต่ว่าใจของฉันมันกลับเศร้าหมองมาตลอดเมื่อวาน...
แน่นอนว่าไม่มีเพื่อนคนไหนรับรู้ เพราะฉันไม่สนิทกับพวกเขา กับเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุดฉันก็ไม่กล้าเล่าเรื่องที่อยู่ในใจฉันตั้งมากมายออกมาเพราะฉันรู้สึกว่าเราสองคนยังสนิทกันไม่พอ ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนสนิทสำหรับเธอ ฉันคิดว่าฉันคิดว่าเธอเป็นเพื่อนสนิท แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะคิดว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทหรือเปล่า



สาเหตุมันค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆ บางครั้งการกระทำของเธอฉันก็ไม่ค่อยจะชอบมันสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังคงส่งยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง เพียงเพื่อจะไม่ทำให้เธอรู้สึกแย่ ถ้าฉันพูดว่าฉันไม่ชอบการกระทำบางอย่างของเธอเลย ฉันกลัวว่าเธอจะเสียความรู้สึก ดังนั้นฉันเลือกที่จะเป็นน้ำเย็น แต่ก็นั่นแหละใครจะทนได้ทุกอย่างกันล่ะ คนเราย่อมมีความอดทนและลิมิตเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ก็เพราะฉันเป็นแค่มนุษย์เพียงคนหนึ่ง



วันนี้ฉันค้นพบว่า เป็นฉันเสมอที่เป็นฝ่ายผิด 
วันนี้ในคาบเรียนอังกฤษ ฉันถามเธอว่าไปถามอาจารย์เกี่ยวกับงานที่เธอไม่ได้มาเรียนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วยัง? และเธอก็ไปหาอาจารย์สักพักหนึ่ง 
เธอเดินกลับมานั่งที่โต๊ะข้างๆฉัน เธอก็พูดว่าอาจารย์บอกว่าได้กับงานที่เธอหามา ฉันเองที่ได้นยินแบบนั้น ฉันก็พูดกลับว่า
แล้วไปถามอาจารย์เกี่ยวกับประโยคมายัง เท่านั้นแหละเธอหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเชิงตะโกนใส่ “อะไรอีกล่ะ!” 
ตัวฉันที่สภาพจิตใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ โดนเธอพูดประโยคและน้ำเสียงแบบนั้นใส่ ฉันก็เลยรู้สึกอึ้งและก็ช็อคไปแค่เสี้ยววิที่มันพาดผ่านดวงตาของฉันไป เธอคงไม่สังเกตเห็นหรอก หลังจากนั้นฉันก็บอกว่า “ไม่ต้องแล้ว!”


รู้สึกตลกดี ความหวังดีที่ไอเราอุตส่าห์มีให้ด้วยความจริงใจด้วยความเป็นห่วงว่ากลัวเพื่อนจะเสียคะแนน แต่กลับกลายเป็นว่าฉันเป็นคนน่ารำคาญเสียอย่างนั้น ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมา เธอจะเคยคิดว่าฉันเป็นเพื่อนเธอจริงๆบ้างหรือเปล่า หรือแค่คิดว่าจะมีหรือไม่มีฉันก็ได้ 


และก็นะ หลังจากประโยคนั้นทั้งฉันและเธอ เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยตลอดการเรียนในวิชานั้น
และเธอรู้ไหมว่าตอนที่อาจารย์แจกงานกลุ่มให้ 
เธอกับเพื่อนอีกคนของเธอ ที่เธอดูจะให้ความสำคัญกับเขามากกว่าฉันที่เธอเรียกว่า เพื่อนสนิทซะอีก มันน่าหัวเราะมั้ยละ งานที่อาจารย์ให้มา มีฉันมีเธอและมีเขา แต่ว่าเธอกับเขากลับนั่งคุยงานกันสองคนราวกับฉันเป็นอากาศธาตุไร้ตันตนในสายตาของเธอ ทั้งๆที่ฉันคนนี้นั่งอยู่ข้างๆเธอแท้ๆ 


และเธอรู้มั้ยว่าฉันนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆเธอ เธอไม่รู้เลย5555555 ก็เพราะเธอไม่เคยเลยสักครั้งที่จะสนใจฉัน ฉันมันก็โง่และงี่เง่า ได้แต่นึกด่าตัวเองว่าจะร้องไห้ทำไมกันกับเรื่องแค่นี้? แต่ก็นั้นแหละยิ่งฉันคิดถึงคงคำสามคำที่เธอตะโกนใส่ฉันและท่าทีที่ฉันไม่เข้าใจมันเลยสักนิด อยู่ๆฉันก็รู้สึน้อยใจเธอที่ทำแบบนั้น จนฉันอยากร้องไห้ให้มันรู้แล้วรู้รอดเลยสักครั้ง แต่ฉันก็ทำไม่ได้เพราะฉันไม่อยากจะเป็นคนขี้แยและอ่อนแอกับเรื่องบ้าๆนี่


และเธอก็ยังเป็นเธอ เธอคุยงานกับเขาสองคน โดยที่ไม่มีฉัน เธอไม่รู้เลยว่าเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆเธอกำลังเก็บกลั้นน้ำตาที่มันกำลังไหลอแกมาอยู่รอมร่อ หลายครั้งที่น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันกลับแกล้งทำเป็นฟุบหลับลงบนโต๊ะ หรือไม่ก็แกล้งทำเป็นหาวจนน้ำตามันไหลออกมาเอง ฉันนะก็ได้แต่เย้ยหยันตัวเองก็เท่านั้น


ก่อนหน้าที่จะพักกินข้าวเที่ยง ฉันได้ยินเขาพูดกับเธอว่าฉันจะกินข้าวด้วยกันมั้ย เธอก็พูดกับเขาสองคนว่า ฉันจะไปกินข้าวกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง...
ฉันที่ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง พอได้ยินแบบนั้นฉันก็รู้สึกว่าทำไมถึงไม่ถามความสมัครใจของฉันก่อน
ไม่ถามว่าฉันต้องการอะไร เธออย่ามาตัดสินและเดาคำตอบของฉันมั่วๆสิ แต่ก็นั้นแหละฉันไม่ได้พูดออกไป5555555



พอถึงตอนเที่ยงที่มีสอบ ฉันเข้ามาในห้องเห็นเธอกำลังติวหนังสือสอบอยู่ มีหลายครั้งที่ฉันอยากเข้าไปสอนเธอ เพราะเธอไม่ได้มาเรียน 
แต่ก็มีเขาคนนั้นที่เธอให้ความสำคัญกว่าฉัน. เป็นติวเตอร์ให้เธอ 


พอถึงเวลาสอบฉันนั่งอยู่ข้างหลังเธอ ฉันได้แต่คิดในใจว่าเธอจพงะทำได้มั้ย จะคิดออกหรือเปล่า
แล้วเธอล่ะคิดเป็นห่วงฉันบ้างมั้ยนอกจากความรำคาญที่เธอมีให้ 


       ผลสุดท้ายก่อนออกจากห้องสอบ ฉันกะว่าจะออกไปส่งข้อสอบแล้ว แต่ฉันกลับมาคิดว่าถ้าเธอออกก่อนฉัน เธอจะรอฉันมั้ย เพราะฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันฉันก็นั่งทบทวนข้อสอบสักพัก เธอก็ลุกเอาไปส่งแล้วเดินออกจากห้องไป ส่วนฉันก็ได้แต่ติดว่าเธอจะรอหรือไม่รอ มันเหมือนกับเป็นการลองใจเธอดูว่าเธอจะยังรอฉันที่เธอคิดว่าฉันเป็นเพื่อนมั้ย แต่ก็นั่นแหละพวกคุณคิดว่าไง
เป็นไปตามคาดเธอไปแล้ว ไปโดยไม่รอฉันเลย
เพื่อนที่ฉันค่อนข้างสนิทอีกคนบอกฉันว่าเธอมีธุระอะไรหรือเปล่า เพราะเธอเดินออกจากห้องไปเลย เพราะปกติเราจะรอกลับบ้านพร้อมพวกเรา
น่าเศร้าและน่าผิดหวังเหมือนกันนะ ฉันก็แค่หวังลึกๆในใจว่าเธอจะยังรอฉัน แต่ก็ไม่ และเธอรู้มั้ยว่าถ้าฉันออกไปก่อนฉันก็ยังจะยังคงรอเธออยู่หน้าห้องจนกว่าเธอจะสอบเสร็จ...



จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าเธอโกรธอะไรฉัน ฉันมากกว่าที่ควรเป็นฝ่ายโกรธเธอ แต่ถ้าเธอจะโกรธฉันจนไม่คุยกับฉันตลอดไปเพราะฉันก็พูดกับเธอแบบใส่อารมณ์เหมือนกัน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะยังไงฉันก็เป็นฝ่ายผิดอยู่ดี





สุดท้ายในวันพรุ่งนี้ฉันก็หวังว่าเราสองคนจะยังคงเป็นเพื่อนกัน พูดคุยกันได้ แต่ถ้าไม่...ก็น่าเศร้าที่ความเป็นเพื่อนของเรามันคงค่อยๆจางหายไป




เธอรู้มั้ยฉันไม่ค่อยชอบหน้าเพื่อนอย่างเขาคนนั้นของเธอเลยสักนิด ก็เพราะฉันรู้สึกว่าเขาแย่งเธอไปจากฉัน เธอดูสนิทกับเขามากกว่าฉันซะอีก ฉันก็เลยไม่ค่อยชอบหน้าเขา ไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นเขา
ตอนที่เธอไม่มามีงานกลุ่ม เขากลับไม่แยแสฉันเลย กลับทิ้งฉันเอาไว้คนเดียว ตอนเธอไม่มาเขาที่ชอบนั่งหน้าข้างเธอ กลับย้ายไปนั่งไกลลูกหูลูกตา 
ตอนเธอไม่มา. ข้าวกลางวันที่เขามักจะชวนฉันไปกินข้าวด้วยกัน เขากลับไม่คิดจะชวนเหมือนตอนที่เธออยู่ด้วย

เพราะเขาเป็นแบบนี้ไง ฉันไม่รู้เขาเป็นคนยังไง แต่ที่แน่ๆคือฉันไม่ชอบเขาเลย จริงๆนะ ตอนที่ฉันบอกว่าอยากกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารที่มหาลัย เธอกลับบอกฉันว่าก็ไปกินดิ เธอเองก็รู้ว่าฉันมีแค่เธอ แล้วเธอจะให้ฉันไปกินข้าวกับใครที่ไหนล่ะ และเธอรู้มั้ยว่าฉันอึดอัดมากเวลาที่อยู่กับเขาคนนั้น รู้สึกทุกครั้งว่าตัวเองน่าสมเพชและเป็นส่วนเกินเวลาที่เธออยู่กับเขามากกว่าฉัน.














 













SHARE

Comments

g_graycat
1 year ago
เราเคยเจอแบบนี้นะคะ เพื่อนก็คือคนคนนึง เปลี่ยนแปลงกันได้ ถึงเราจะไม่รู้สาเหตุหรือน้อยใจว่าทำไมเค้าทำแบบนี้ แต่ก็อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ วันเวลาผ่านไปคุณก็จะจดจำความทรงจำดีดีเกี่ยวกับเพื่อนคนนี้ไว้ ถึงจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว แต่วันนึงคุณก็จะมีเพื่อนใหม่หรือถ้าได้ดีกันก็ดีใจด้วยนะคะ เพราะของเราเหมือนตายจากกันไปเลยค่ะ5555
Reply
JCK
1 year ago
ขอบคุณมากนะคะสำหรับคำแนะนำดีๆ คำแนะนำของคุณเปรียบเหมือนกำลังใจให้เราเลยล่ะคุณ เราเองก็ขอเป็นกำลังใจให้คุณเหมือนกันค่ะ 😊