Perharp love-3 | seolbin
"ไม่มีที่จะไปก็กลับบ้านของเธอสิ พ่อแม่ของเธอไม่ว่าเหรอ"

"พ่อกับแม่ของข้าสิ้นไปตั้งห้าร้อยปีก่อนที่จอมเวทย์ตาเฒ่าจะกักขังพลังวิญญาณของข้าแล้ว เจ้าคือผู้ปลดปล่อยวิญญาณของข้าออกมายามยังเป็นบัณฑิต นี้ไม่ใช่ยุคหรือที่ๆข้าอยู่เลย และตอนนี้ข้าหิวเหลือเกิน อยากกินเนื้อ..."

พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องแฮะ เป็นคนบ้าแน่ๆเลย ฉันไม่มีเวลามาคุยกับคนบ้าด้วย กลับไปต้องกินข้าวเย็น มีการบ้านต้องทำ มีหนังสือต้องอ่านด้วย

"ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอกนะ"

คิมซอลอาบ่นพึมพำก่อนจะรีบวิ่งออกมา ไม่ได้สนใจคนบ้าคนนั้นอีก โดยหารู้ไม่ว่าร่างจิ้งจอกเก้าหางของคูมิโฮแอบตามเขามาตั้งแต่ตอนที่เขาวิ่งมาถึงชานชาลารถไฟถึงตอนกลับบ้าน

"เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระเหรอ ข้าจะตามเจ้าไปไม่ว่าที่ไหนก็ตาม"

เขากำลังจะกินข้าว แต่กับข้าวและกิมจิสำหรับเขาหายไปในมื้อนั้น รวมถึงอาหารของพี่สาวและพ่อแม่ของเขาด้วย

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงแปลกๆเข้าบ้าน ดูสิ กินอาหารหมดสำหรับพวกเราทั้งครอบครัวเลยแล้วพวกเราจะทำยังไง"

"หนูไม่ได้เอาอะไรเข้ามาเลี้ยงนะ"

"ไม่ต้องพูดมาก เอาไปปล่อยเลย"

"โถ่ แม่"

แม่พูดก่อนจะตีตูดคิมโบนา... ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระนี้ คิมซอลอาคิดก่อนจะแบกกองหนังสือขึ้นไปใช้สำหรับทำการบ้าน และติวสอบในการสอบครั้งต่อไป คิมโบนาเป็นเด็กเกเรชอบแหกกฏ ชอบแกล้ง แต่ก็เป็นคนใจดี ชอบเก็บสัตว์เลี้ยงแปลกๆเข้ามาเลี้ยงที่บ้านบ่อยๆ ทั้งค้างคาว อีกัวน่า และแมวป่าพันธ์หายาก แต่ถึงแบบนั้น คิมโบนาก็รักษาเกรดคะแนนสอบได้ดีเสมอ ต่างกับเธอที่ต่อให้อ่านหนังสือ เข้าที่ติวกวดวิชาทั้งวันทั้งคืน เกรดก็ยังตกต่ำลงๆจนน่าใจหาย... ถ้าเกรดและคะแนนยังย่ำแย่แบบนี้อยู่ มีหวังที่บ้านคงตัดหางปล่อยวัดเธอแน่เลย แม้คิมซอลอาจะเกิดมาในฐานะที่ร่ำรวยก็เหอะ

ในคืนนั้นคิมซอลอานอนหลับฟุ่บโต๊ะไปกับโจทย์ของการบ้านที่ยังแก้ไม่หมด แต่ในเช้าวันต่อมา โจทย์การบ้านของเขากลับได้รับการแก้ไขต่อเติมจนหมดในลายมือยุกยิกๆด้วยลายมือที่ไม่ใช่ลายมือของเขาเอง แถมยังมีเศษแป้งหกๆของขนมปังอีก เขาเดินตามเศษเลอะของแป้งไปตามทาง ก่อนจะไปหยุดที่... ตู้เก็บเสื้อผ้าขนาดใหญ่

เมื่อเขาเปิดประตูไป ก็เจอจิ้งจอกขนาดกลางหน้าตาน่าเกลียดกำลังนอนขดตัวอยู่กับหางมันทั้งเก้า มันหาวหวอดทีหนึ่งก่อนจะกลับร่างเป็นหญิงสาว... นี้มันคนบ้าที่เธอเจอเมื่อวานนี่

"นี้เธอตามฉันมาเหรอ"

"ก็ใช่สิ... ถูกขังมาซะนาน นอกจากเจ้า ข้าก็ไม่รู้จักใครในยุคแห่งนี้ คนของยุคข้าก็ตายไปหมดแล้ว"

คิมซอลอามองนาฬิกาก่อนจะ เหวอ...แย่ล่ะสิ จะสายแล้ว ไปโรงเรียนไม่ทันแล้ว

"รออยู่นี้นะ อย่าออกไปไหนเข้าใจมั้ย อย่าออกไปให้ใครเจอหรือมองเห็นตัวเลย"

คิมซอลอาเก็บหนังสือและสมุดเรียนเข้ากระเป๋ายังกระวีกระวาด และรีบวิ่งออกไปเพราะไม่อยากไปเรียนกวดวิชาสาย

ในใจคิดไปถึงหน้าจิ้งจอกตัวนั้น

"หากข้ารอเจ้า ข้าจะได้อะไรเป็นของขวัญ"

"ฉันจะเลี้ยงเนื้อเธอ จะเลี้ยงเนื้อก้อนโตๆเลย รอฉันกลับมานะ"

คิมซอลอาว่า... ในใจนึกไปถึงตอนเห็นจิ้งจอกเก้าหางกลับร่างเป็นมนุษย์ หรือว่าเธอจะเป็นปีศาจจิ้งจอกจริงๆ... ปีศาจจิ้งจอกอะไรกันโผล่มาจากถังขยะ คนบ้าชัดๆคนบ้า 

อาหารทั้งหมดที่หายไปเมื่อวานก็ฝีมือเธอสินะ หนอย ตัวเล็กตัวน้อยกินล้างกินผลาญชะมัด

มันต้องเป็นทริกมายากลอะไรสักอย่างแน่เลย ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ คิดจะหลอกลวงเธอเหรอ เฮอะ... ฉันคือคิมซอลอานะ ฉันเรียนไม่เก่ง สมองกลวง สอบตกแทบทุกวิชา แถมไม่ชำนาญการเรื่องการบู๊แต่ฉันก็คือคิมซอลอานะ

เมื่อซอลอากลับมาที่บ้าน เจ้าจิ้งจอกทำตามคำพูด มันรอเธออยู่บนเตียง 

"เจ้าบอกว่าเจ้าจะเลี้ยงเนื้อข้า ข้ารอเจ้าจนท้องร้องหิวแทบไส้กิ่ว"

คิมซอลอาไม่รอช้า รีบลากตัวปาร์คซูบินออกมา ก่อนจะผลักลงสระว่ายน้ำของบ้านดังตูมอย่างไม่แยแส...

"เฮอะ ปีศาจจิ้งจอกอะไรกัน แผนจะจับฉันสินะ ฉันน่ะ เจอผู้หญิงแบบเธอมามากนะจะบอกให้ คิดว่าฉันรวยและจะหลอกอะไรก็ได้สินะ รีบๆขึ้นมาและออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะลากตำรวจมาจับเธอ"

"ตำรวจ... ตำรวจคืออะไร เหมือนผู้ตรวจตรากลอนประตูหรือไม่"

นี้ฉันคุยกับคนแก่ 700 ปีงั้นเหรอเนี้ย...

ปาร์คซูบินลอยมาจากในสระก่อนไฟจิ้งจอกจะลุกพรึ่บในหางทั้งเก้าและน้ำในสระจะแห้งไปจากตัวเธอทั้งหมด...

"เจ้าติดสัญญาที่จะเลี้ยงเนื้อข้า ทำตามสัญญาด้วย ไม่งั้นข้าจะขโมยหัวใจ และตับไตไส้พุงเจ้ามากิน"

ปาร์คซูบินว่าก่อนเดินเข้าไปในบ้านและไม่ลืมที่จะเก็บหางทั้งเก้าของตัวเองเข้าไปในชุดสีขาวโบราณด้วย คิมซอลอาไม่อยากจะเชื่อในภาพตรงหน้าและสิ่งที่เห็นเลย

คิมซอลอาหยิบเตาเนื้อย่างของบ้านและเนื้อวัวเกรดพรีเมียมมาย่างให้คนตัวเล็กกิน โชคดีชะมัดที่แม่เธอไม่อยู่บ้าน ไม่งั้นต้องอธิบายยืดยาวแน่ๆ

"คูมิโฮมีจริงเหรอ"

"มีจริง ข้าถูกขังมาตั้งนานที่ศาลเจ้าแห่งนั้น"

"และจริงหรือเปล่าที่เธอกินตับผู้ชาย"

"เป็นเรื่องไร้สาระ ต้องเป็นการใส่ร้ายของผู้คนที่ไม่ชอบหน้าข้าแน่ๆ"

คิมซอลอาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย หน้าตาแบบนี้ก็สมควรอยู่ที่จะมีคนไม่ชอบ เจอตอนแรกฉันยังคิดว่าเธอเป็นคนบ้า

"แต่เจ้าอย่าบอกใครเข้าล่ะว่าข้าคือคูมิโฮ ไม่งั้นข้าจะควักหัวใจของเจ้า"

"บอกไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก แถมหาว่าฉันเป็นคนบ้าเปล่าๆ"

"ว้าว สวยจังเลย"

คิมโบนาว่าแล้วทำสายตาระยิบระยับ แล้วเพ่งพินิจใบหน้าสวยขาวอ่อนหวานของคูมิโฮไปด้วย คิมซอลอาชะงักตามสีหน้าพี่สาวก่อนจะมองปาร์คซูบิน ยัยนี้อะนะ...สวย ก่อนคิมซอลอาจะระเบิดหัวเราะออกมาเพราะคิดว่ามันเป็นมุก แต่พี่สาวเธอกลับเคลื่อนเก้าอี้เข้ามาข้างๆด้วยความขยันขันแข็งก่อนจะยิงคำถามว่า...

"เธอเป็นใคร ชื่ออะไร เรียนที่ไหน เป็นแฟนกับน้องสาวของฉันเหรอ"

"นี้อย่าไร้สาระน่า... เธอไม่ได้สวยขนาดนั้นซะหน่อย"

"พูดอะไรน่ะ เธอสวยจะตาย เธอสวยจนทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวไม่เป็นตัวของตัวเองเลยเนี้ย"

"เพ้อเจ้อ"

คิมซอลอาขมวดคิ้ว จิบน้ำ และมองพี่สาวตัวเองด้วยสายตา เอาจริงๆดิ...

"ข้ามีนามว่าปาร์คซูบิน เรียนที่คยองโซ และหาได้เป็นแฟนกับน้องสาวเจ้ามั้ย แต่ข้าก็พึงสนใจในตัวนางหน่อยละล่ะ"

"พูดอะไรของเธอน่ะ..."

"น่าอิจฉาชะมัด มีคนสวยขนาดนี้มาสนใจ และไม่คิดจะสนใจฉันบ้างเหรอ ฉันหมายถึง ฉันดูไม่ดีในสายตาเธอเหรอ"

"ฮ่าๆๆๆบ้าน่า พี่กำลังทำให้ฉันหัวเราะนะ ยัยบ้าแถมตะกละตะกลามนี้น่ะเหรอ สวยขนาดนั้น"

คูมิโฮเตะขาของคิมซอลอาจากใต้โต๊ะก่อนมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจและบอกว่า...

"เจ้าอาจไม่รู้ แต่ในกาลก่อน ความสวยของข้าทำให้ผู้ชายเคลิ้มฝันจนไม่เป็นการทำการทำงานแล้วนะ"

"นั้นก็เพราะคนสมัยก่อนมีตาหามีแววไม่"

โป้ก 

"โอย"

คิมซอลอากุมหัวจากการเขกกบาลของพี่สาวที่อายุมากกว่าเขาหนึ่งปี พอคิมซอลอาเงยหน้าขึ้นไปก็เจอพี่สาวถลึงตาใส่หน้าขมึงทึงแล้ว

"อย่าพูดต่อหน้าเธอแบบนี้"

"ก็มันจริงนี่"

"ยังอีก..."

ดูเหมือนวันนี้พี่คิมโบนาจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้คุยกับยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คูมิโฮ เฮอะ ฉันไม่เห็นสนใจเลย คิมซอลอาว่าพลางคีบเนื้อเข้าปากเคี้ยวหยับๆแต่กลับโดนปาร์คซูบินมองแรง อะไรกันเล่า... 


SHARE

Comments

LoveyouYuri
11 months ago
กว่าพี่จะเชื่อ คูมีโฮต้องแสดงอภินิหารมากมายเชียว 5555555
Reply