ร ถ เ ม ล์

    28/4/2019
รู้สึกอยากตดในรถเมล์
  อกตรงๆนะครับว่าชื่อเรื่องไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่ผมอยากเพ้อ แค่อยากบันทึกบางอย่างไว้กันลืมไอเดียตัวเอง เกือบปีได้ที่ผมไม่ได้นั่งรถที่มีเพื่อนเยอะขนาดนี้ แออัดดีกลิ่นเปรี้ยวๆอันเกรี้ยวกราดจากมนุษย์ลุงน้ำหนัก 80+ ที่กำลังแผ่และเบียดเสียดเรือนร่างผมอยู่ในขณะนั้น บางเวลาบนรถผมได้ถือครองกรรมสิทธิ์แห่งที่นั่งและผมก็ได้สละมันไปในอีกไม่นาน เพราะสายตากลมๆจากคุณป้า/คุณลุงบ้าง ผู้สาวบ้าง แล้วใจผมจะไม่สั่นได้ไง ลุกๆนั่งๆแบบนี้ไปเรื่อยๆ คนขึ้นรถก็เช่นกัน ก็เริ่มเยอะขึ้นจนผมสรุปได้ว่าการยืนเท่านั้น เป็นสภาวะเดียวที่มีความเสถียรที่สุดบนขึ้นรถเมล์


   ในจุดที่เราต้องยืนก็คงไม่มีอะไรจะดีไปกว่ามือถือสักเครื่องไหลโซเชียลไปเรื่อยๆ แต่สักพักผมก็ไหลไปตามรถเมล์เช่นกัน เลยจำใจต้องเก็บมันใส่กระเป๋า ถึงโซเชียลที่หายไป แต่ราวจับอันโคลงเคลงก็ไม่เปลี่ยนแปลง หน้าต่างจึงป็นอีกหนึ่งสถานหนึ่งสำหรับลูกตาผมครับ มันเป็นที่พักสายตาจากความวุ่นวายบนรถเมล์ที่ดีที่สุด และมันก็สุดจริงๆ 1นาทีแรก ผมให้ความสำคัญกับสถานที่ ที่จะบอกว่าตอนนั้นผมอยู่ที่ไหน แต่อีกตลอดทางผมโฟกัสไปที่คนข้างกระจก

   าวแว่นคนนึงน่าจะราวๆ 20กลางๆ หน้าตาเชยๆ กับไลฟ์ชิลๆ เสื้อยืดแขนสั้นพับแขนสบายๆลายทางฟ้าสลับขาว กับยีนส์ขาดนิดๆ มือถือในมือกำลังเล่นเพลงในแอป Joox พร้อมหูฟังที่เสียบอยู่ เธอเลื่อนเลือกเพลงไปเรื่อยๆ ในขณะที่ปากเธอกำลังคลอเพลงเก่าอยู่ หัวเธอผงกเล็กน้อย ผมเข้าใจว่าเธอคงอินหนัก มุมปากเธอเริ่มชันขึ้นแสดงความยิ้มอ่อนในตัวเธอ แล้วเธอก็ปิด-เปิดหน้าจอ มีบางครั้งที่เธอลังเลว่าจะกดเข้าแอปอะไร นิ้วหัวแม่มือเธอชี้ไปที่ Line ต่อด้วย Facebook แต่สุดท้ายเธอมาจบที่ Joox เช่นเดิม สลับกับ Youtube เพื่อพิมพ์เนื้อร้องหาชื่อเพลง และไปค้นใน Joox ต่อ ผมเองก็ยิ้มตามในความอินจนเธอลงรถเมล์ไป

   ริงๆผมรู้และเข้าใจว่า ผมไม่ควรเผือกเรื่องของเธอ 5555 แต่ในสายตาคือผมมองว่า "นางเท่ดี" ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมชอบความธรรมดาชิคๆชิลๆก็ว่ากันไป กับความอินที่บางทีก็ไม่ต้องแคร์ใครมั่งก็ได้มั้ง

   ออว่ะ..ลืมจริงว่าถึงป้ายแล้ว สุดท้ายผมก็ลงเลยป้ายบ้านตัวเอง แล้วก็จะมีเพื่อนบางคนบ่นผมว่าช้า (กับการตีดอท)
ก็แค่ไม่อยากลืมไอเดีย
 
SHARE
Written in this book
OogiEz's diary
Writer
OogiEz
Crazy man
Don't be crazy.

Comments