[One shot]Hide
Talk
- เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยู่ในเซ็ทเรื่องสั้นตั้งแต่ Lite มานะคะ โดยจะมีตัวละครที่เคยออกมารับเชิญด้วย
- คู่ UeYamamoto ค่า


[One shot]

Hide

Paring: Yamamoto Ayaka X Ueyama Kokona

Category: Yuri Fanfiction

Warning: Rate G (General)

คำเตือน: ฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เเต่งเท่านั้น
ไม่มีเจตนาให้เกิดความเสียหายใดๆเเก่ศิลปิน 

 
 
...แน่นอนว่าเรื่องระหว่างเรานั้นถือเป็นความลับ แต่ก็หวังเอาไว้ว่ามันจะไม่เป็นชั่วกัลปาวสานหรอก...
 
เด็กสาวคิดในใจขณะที่เท้าคางกับขอบหน้าต่างที่ชั้นสอง ตั้งใจมองไปยังสนามด้านล่างที่ขณะนี้เป็นชั่วโมงวิชาพละที่เด็กชั้นมัธยมต้นปีสามกำลังเริ่มต้นจับกลุ่มวิ่งผลัดกันแข่งตามคำบอกของครูสอน ซึ่งปกติแล้วทุกคนล้วนเบื่อหน่ายกับการต้องมาวิ่งเรียกเหงื่อ แต่เพราะทุกครั้งจะเป็นการเก็บคะแนนเลยอิดออดไม่ได้เต็มปาก

ท่ามกลางเด็กรุ่นน้องชายหญิง สายตาของยามาโมโตะ อายากะจับจ้องไปแต่เพียงเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น เจ้าตัวกำลังยืนยืดกล้ามเนื้ออยู่ คะเนจากตำแหน่งดูแล้วเป็นไม้สองซึ่งไม่แปลกใจเท่าไรนักเพราะเด็กคนนั้นน่ะไม่ชอบออกกำลังกาย เรื่องจะวิ่งได้ไวนั้นไม่มีทาง 

ดวงตาเรียวรีคล้ายเมล็ดอัลมอนด์หรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมามอง พอเห็นว่าถูกจ้องกลับ เธอก็เลยโบกมือให้เสียดื้อๆ

'โดนดุแน่' 
 
คำพูดนั้นเธออ่านปากจากคนเด็กกว่าหนึ่งปี แต่ก็ไม่ได้สนใจจะหันกลับไปมองกระดานดำหรอก

"นี่ๆ ยามาโมโตะ ถ้าสนใจนอกหน้าต่างมากขนาดนั้นละก็ออกไปก็ได้นะ..." 
ในที่สุดครูโคบายาชิที่ยืนสอนอยู่หน้าห้องก็ทักขึ้นมา ทั้งห้องเงียบสนิทราวกับทุกคนพร้อมกันกลั้นลมหายใจ อายากะรู้สึกถึงสายตาของทุกคนที่มองมาเป็นตาเดียว ก่อนที่จะยอมหดมือกลับ ถอนสายตาจากดวงหน้าที่หันหนีไปแล้วกลับไปมองครูวัยใกล้เกษียณ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"พอดีหนูรู้สึกเมื่อยๆน่ะค่ะ เลยบิดขี้เกียจสักหน่อย"

รอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออกปรากฏขึ้นที่ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขา ก่อนที่ชี้ไปที่ประตูหน้าห้องเรียน และออกคำสั่งด้วยเสียงเยือกเย็น

"...งั้นออกไปยืนแก้เมื่อยจนกว่าจะหมดคาบแล้วกันนะ"

...อีกตั้งสิบห้านาทีกว่าจะหมดคาบ เยี่ยมจริงๆ...
 
อายากะนึกบ่นในใจแต่ก็ไม่ได้อุทรณ์อะไรออกไป หาไม่อย่างนั้นแล้วเขาอาจเอาเรื่องเธอด้วยการไปบอกครูประจำชั้น ซึ่งครูก็จะเดินไปบอกโค้ชของชมรมอีกต่อ ทีนี้ละนรกของจริงก็จะตามมาเย็นนี้แน่ๆ

...รู้ตัวหรอกว่าไปโทษคนอื่นน่ะไม่ดี แต่ใครใช้ให้แฟนสาวที่เพิ่งคบกันเมื่อสัปดาห์ก่อนโผล่มาให้เห็นหน้ากันตอนที่ใจกำลังลอยไปหาอยู่พอดีกันเล่า...

.

.

.

อายากะขยำห่อใส่ครอกเก้มันฝรั่งบดไส้เนื้อสับลงถังขยะเมื่อจัดแจงกินมันจนหมดแล้วในเวลาไม่ถึงนาที โดยข้างๆก็มีเจ้าของสาเหตุที่ทำให้ต้องไปยืนทำโทษหน้าห้องเรียนเดินอยู่ข้างๆ ในมือของเด็กสาวมีแก้วชาไข่มุกที่ดูดไปเกินครึ่งแล้วอยู่

"กินไปตั้งชิ้นนึงแล้วนะ จะกลับไปกินข้าวไหวอีกเหรอ" เด็กสาวถามขณะเดินไปด้วยกันผ่านย่านการค้า สู่ถนนในซอยที่จะตัดไปสู่ทางกลับบ้านของพวกเธอทั้งคู่ที่อยู่ข้างๆกัน

"ก็มันหิวอะ วันนี้โค้ชโหดจะตาย สั่งให้พวกเด็กในชมรมซ้อมรำท่าเป็นชั่วโมง ปวดแขนจะตายแล้วเนี่ย" ได้โอกาสก็เลยบ่นเสียยกใหญ่ แต่คนที่เดินข้างๆกลับส่ายหน้าให้

"ก็โค้ชเห็นว่าอายันใกล้จะไปสอบเลื่อนสายแล้วหรือเปล่าละ ก็เลยต้องเคี่ยว..." พอถูกเรียกชื่อเล่นๆที่มีแต่เจ้าตัวจะเรียกได้ ใจจะอยากเถียงก็เหลวเป็นขี้ผึ้งต้องเทียน อายากะเลยเสียอาการจนต้องหยุดเดินเสียดื้อๆ เด็กสาวผมม้ายาวดำขลับหยุดฝีเท้าแล้วมองกลับมา เวลานั้นพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว แสงที่ส่องลงมากระทบกับบานหน้าต่างร้านขายหนังสือเก่าที่อยู่ข้างๆช่วยย้อมร่างของเด็กสาวให้อาบไล้เป็นสีส้ม

....สวยอะไรอย่างนี้นะ ยังเด็กอยู่แท้ๆ นี่ถ้าโตกว่านี้ก็จะสวยกว่านี้อีก
ได้ตามหึงตามหวงแบบเอาตายได้แน่ๆ...

 
"ถ้างั้นวันที่ฉันไปสอบ โคโคนะก็ไปเชียร์ด้วยแล้วกัน" ขอมันเสียดื้อๆแบบนี้ละ จะว่าเป็นความเห็นแก่ตัวหรือเปล่านะ แต่เธอมันก็เด็กม.สี่ที่อยากได้กำลังใจก็เท่านั้นเอง

โคโคนะไม่ตอบอะไรกลับมา แต่แค่หันหลังกลับไปพร้อมกับเดินต่อ ทว่าถ้าลองเงี่ยหูฟังดูดีๆแล้วละก็ อายากะน่ะได้ยินชัดเจนเลยละ

"...บอกล่วงหน้าด้วยนะ"

คนได้ใจเลยได้แต่เดินตามและเร่งฝีเท้าจนทันเดินเคียง เย็นพลบค่ำแล้วเลยไม่ค่อยมีคนผ่านมาสักเท่าไร คนที่ใจกล้ากว่าอย่างอายากะเลยแกล้งเลื่อนฝ่ามือไปกระทบกับหลังมือของเด็กสาว แล้วจึงค่อยๆเกี่ยวปลายนิ้วเข้าหา พอโคโคนะไม่ได้ดึงมือหลบ อายากะเลยได้ที สอดประสานปลายนิ้วไปเพื่อจะจับมือของโคโคนะ การได้จับมือนุ่มๆของแฟนสาวเมื่อมีโอกาสคือสิ่งที่ชอบทำเสมอๆ และทุกครั้งโคโคนะก็ไม่เคยขัดสักครา ขอแค่ต้องอยู่กันตามลำพังเท่านั้น

....น่าหงุดหงิดเหมือนเมื่อคิดขึ้นมา ก็แค่อยากจับมือแฟนตัวเองเวลาเดินด้วยกันโดยไม่ต้องสนใจสายตาของคนรอบข้าง...โลกใบที่ทั้งเธอและโคโคนะอาศัยอยู่ใบนี้น่ะ ทำไมถึงได้ทำตามใจไม่ได้นะ...

.

.

.

สัปดาห์เดียวหลังจากที่สอบสาย อายากะก็ต้องเจอเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดที่สุดจนได้ อย่างการที่ต้องเจอกับลูกพี่ลูกน้องที่บังเอิญตามแม่ของตัวเองหรือป้าของอายากะมาด้วย เพราะว่าแม่กับป้าน่ะชอบที่จะนัดมากินข้าวกันที่บ้านของเธอเดือนละครั้ง ซึ่งปกติเธอก็ชอบนะ เพราะจะได้อานิสงค์จากคุณป้าที่ชอบสั่งซาชิมิเจ้าดังมาเลี้ยง ส่วนพี่สาวลูกของป้าก็ไม่ได้เกลียดอะไร เจ้าตัวเป็นคนคุยสนุกอยู่แล้ว แต่ที่วันนี้ไม่ชอบใจก็เพราะเจ้าตัวดันมาวุ่นวายกับคนของเธอเข้า

ตอนนั้นเป็นตอนที่กินข้าวเที่ยงเสร็จพอดี หลังจากนี้พวกผู้ใหญ่เขาจะนั่งคุยกันต่ออีกเป็นสองสามชั่วโมง ส่วนเธอและลูกสาวป้าก็มักจะเลี่ยงขึ้นมานั่งเล่นเกมที่ห้องของเธอ เจ้าตัวที่เป็นนักศึกษาปีสุดท้ายก็มักจะเล่าเรื่องโน่นนี่ให้ฟังตลอด

ส่วนวันนี้เพราะเผลอเร่งเสียงทีวีดังไปหน่อยเลยไม่ได้ยินเสียงกดกริ่ง แล้วกว่าจะรู้ตัวแม่ก็เดินนำโคโคนะมาถึงหน้าห้องแล้ว

"อายากะ โคโคนะจังแวะมาหาแน่ะ นัดน้องไว้ก็ไม่บอกแม่นะเราน่ะ"

...ลืมไปสนิทเลย...
 
อายากะแทบจะทิ้งจอยในมือไป แต่ก็เพียงกดหยุดเกมไว้ก่อนแล้วหันไปยิ้มแหยๆให้ทั้งสองคน ส่วนแม่ของเธอพอเห็นว่าอีกสองคนยังไม่รู้จักกันเลยแนะนำตัวให้

"นี่ลูกของพี่สาวน้าเองจ้ะ ชื่อ..."

"โคจิมะ คารินค่ะ เรียนมหาวิทยาลัย O เข้าปีสี่แล้ว" อยู่ๆคารินก็ชิงแนะนำตัวก่อนด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินเหตุ ซึ่งสัญชาตญาณของอายากะก็ร้องเตือนถึงความไม่น่าวางใจจากลูกพี่ลูกน้องตัวเองขึ้นมากะทันหัน

"อุเมะยามะ โคโคนะค่ะ อยู่ม.ต้นปีสาม พอดีอยู่บ้านข้างๆนี้เองค่ะ" ส่วนโคโคนะก็แนะนำตัวปกติ ส่วนอายากะน่ะเหรอ กำลังเตะตัวเองในใจที่ลืมเรื่องนัดกับโคโคนะวันนี้ไปสนิท

"งั้นประเดี๋ยวน้าไปยกเค้กมาให้พวกเราแล้วกันนะ"

"ให้หนูไปช่วยไหมแม่" อายากะถาม แต่ผู้เป็นมารดาโบกมือห้าม

"ไม่ต้องหรอก เราอยู่คุยกับพี่กับน้องเค้าไปก็ได้ แล้วก็เบาๆเสียงลงหน่อย แม่ตะโกนเรียกตั้งนานไม่ยอมตอบเลย คงไม่ได้ยินละสิ" มารดาของเธอบ่นใส่ก่อนจะเดินเลี่ยงไป ทิ้งเด็กๆทั้งสามคนเอาไว้

"เอ...มากวนหรือเปล่าคะ ให้กลับก่อนไหม" แล้วโคโคนะก็หันมาถามกันด้วยน้ำเสียงลังเล แต่กลายเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอร้องห้ามเสียก่อน

"โอ๊ยๆ ไม่ต้องหรอกค่า" เจ้าตัวโบกไม้โบกมือห้ามบ้าง "ไม่ได้รบกวนอะไรอยู่แล้ว อยู่กันหลายๆคนสิดี เล่นเกมสนุก" ตามด้วยการส่งสายตาหวานๆ กับรอยยิ้มที่ดูไม่เข้าที ซึ่งอายากะพอจะฟันธงได้แล้วละ ว่าเจ้าตัวน่ะชอบโคโคนะตั้งแต่แรกเห็นหน้า

....จะไล่กลับไปอย่างไรดี เป็นครั้งแรกที่รำคาญพี่คารินเค้า...
 
อายากะรู้สึกเซ็งๆเลยยกจอยเกมให้ผู้มาเยือนแล้วเดินไปนั่งบนเตียงเสีย โคโคนะน่ะชอบเล่นเกมเลยดูจะเข้ากับคอเกมอย่างพี่คารินเค้าได้ง่ายดาย ดูจากการที่คุยกันเรื่องเส้นทางที่จะพาตัวละครเดินต่อไปเพื่อตามหาสมบัติอะไรสักอย่าง

"นึกว่าจะมาตอนเย็นๆซะอีก..." เธอถามโคโคนะขึ้นลอยๆ แต่กลับได้สายตาหงุดหงิดกลับมาแทน

"อายันไม่ยอมตอบไลน์ซะทีเองนี่นา แล้วรูปที่ว่านั่นฉันให้คุณป้าไปแล้วนะ"

พอโดนตอกกลับไปแบบนี้เลย ก้มให้หัวอย่างสำนึกผิด ที่นัดกันนั้นเพราะโคโคนะอาสาจะเอารูปไปอัดแล้วขยายใส่กรอบมาให้ ด้วยคิดว่าแม่คงอยากได้ไปวางห้องรับแขกเพื่อเอาไว้อวดลูกสาวตามประสา

"โหๆ นี่โคโคนะจังรู้จักอายากะจังมาตั้งนานแล้วเหรอ ตอนที่มาที่นี่คราวก่อนๆก็ไม่เคยเจอเลย"

"ค่ะ แต่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร พอดีว่าเมื่อเดือนก่อนฉันเผลอทำโมเดลเครื่องบินจำลองหลุดเข้าไปในรั้วบ้านนี้ เลยไปกดกริ่งจะขอให้ช่วยหยิบให้หน่อย แล้วเจออา...พี่อายากะเขาอยู่บ้านพอดี"

....นี่ๆ อย่าเล่าให้มันละเอียดนักสิ
เพราะตั้งแต่ตอนนั้นไม่ใช่รึไงที่เธอน่ะเริ่มต้นจีบโคโคนะน่ะ...

 
"แหมๆ อายากะจังเค้าก็ไม่เคยคุยเรื่องโคโคนะจังให้ฟังด้วยเลยสิ..." จากสายตาของเธอที่เห็นตอนนี้จะเป็นการกะลิ้มกะเหลี่ยเอาฝ่ายเดียวของคนโตกว่าก็เถอะ แต่โคโคนะก็ยังวางเฉยตามปกติของเจ้าตัว

"ว่าแต่อายากะจังยังเล่นคาราเต้อยู่เหรอเนี่ย"

"ใช่ค่ะ ก็ยังอยากเล่นต่อ โค้ชเค้าคงอยากส่งนักกีฬาจากโรงเรียนเราไปแข่งน่ะ..." นอกจากเธอที่อยู่ม.ปลายปีหนึ่ง ก็ยังมีรุ่นพี่ทั้งชายหญิงที่เก่งกาจและเป็นความหวัง ทำเอาผู้อำนวยการถึงขั้นยอมแบ่งงบประมาณมาปรับปรุงห้องชมรมไว้ฝึกซ้อมก้อนใหญ่เลยทีเดียว

"แล้วๆ อายากะจังจะได้เป็นนักกีฬาตัวจริงเลยไหมเนี่ย" คนโตสุดทิ้งจอยแล้วหันมาถามด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วยังลุกขึ้นยืน ตั้งท่าเหมือนพวกตัวละครในเกมต่อสู้ โคโคนะก็หันมามองกันด้วยความสนใจ ส่วนอายากะน่ะพอจะเดาใจลูกพี่ลูกน้องตัวเองได้เลยเริ่มระมัดระวังตัว

"เรื่องนั้นก็ไม่ค่อยรู้หรอก แล้วแต่โค้ชเขา...แต่พี่ตั้งท่าแบบนั้นจะโดนสวนเอาง่ายๆนะคะ" อายากะแนะมือสมัครเล่น บางทีญาติผู้พี่คนนี้บางทีจะชอบเล่นอะไรไม่เข้าท่าอย่างการขอประลองฝีมือกับเธอเสมอ ตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องที่อายากะอยู่ชมรมคาราเต้แล้ว

"งั้นเหรอๆ" น้ำเสียงบ่งบอกว่ากำลังสนุกเต็มที่ แล้วเจ้าตัวก็ชกมาหนึ่งหมัด ด้วยอีกคนนั้นเป็นคนตัวสูง ช่วงแขนเลยยาว เธอเลยกะพลาดไปแต่ก็ยังพอจะหลบได้ทัน ทว่ามันกลับทำให้เสียหลักจนถึงขั้นตกจากเตียงที่นั่งอยู่

"ว้าย!" โคโคนะร้องดังขึ้นทำเอาตกใจกว่าตอนที่ตกลงมาเสียอีก แต่อายากะรู้สึกเสียฟอร์มขึ้นมาที่ถูกมือสมัครเล่นแบบนี้ลูบคมเอาได้เลยรีบลุกขึ้นยืน แล้วตั้งท่าบ้าง

"มาเลยๆ รับหมัดนี้ไปซะ" คนที่ได้ใจยังคงจะเล่นต่อเนื่อง เริ่มตั้งท่าจะยกขาขึ้นมาเตะ ทว่ามีหรืออายากะจะอ่านไม่ออก เลยตั้งแขนขึ้นรับเป็นการ์ดได้ ร่างกายที่ได้รับการฝึกฝนในศิลปะการต่อสู้มาแทบทุกวันจึงเคลื่อนขยับไปได้เองราวกับว่าแขนขามีชีวิตของมัน...

"อายัน ไม่เอา!" 
คนที่อยู่ด้วยกันทุกวันมาเป็นเดือนๆเหรอจะดูกันไม่ออก แต่เสียงร้องห้ามนั้นไม่ได้เข้าหัวเธอไปแล้ว รู้ตัวอีกทีเธอก็ชกสวนกลับไปเข้าที่ใบหน้าของคนโตกว่าจังๆ 
ผลคือคารินล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมด้วยการร้องโอดโอยเสียงดัง จากสัมผัสของหมัดที่จำได้ เธอชกเข้าไปที่สันจมูกแน่นอน
แรงหมัดนั้นทำให้เลือดกำเดาญาติผู้พี่ไหลทะลักออกมา เจ้าตัวกุมจมูกแน่น กลิ้งไปกลิ้งมาเพราะความเจ็บ ส่วนโคโคนะที่ได้สติก่อนใครก็พุ่งเข้าไปหาเพื่อดูอาการ ก่อนจะกันมาสั่งอย่างรวดเร็ว

"ลงไปเอาน้ำแข็งมาที เร็วเข้า!"

อายากะจำได้ว่านั่นเป็นครั้งหนึ่งที่เธอวิ่งเร็วที่สุดในชีวิตเลยทีเดียว

.

.

.

เรื่องต่อจากนั้นก็วุ่นวายกันทั้งบ้านไปครู่ใหญ่ เพราะอยู่ๆเธอก็พุ่งลงไปในครัวแล้วโกยเอาน้ำแข็งและผ้าขนหนูเพื่อใช้สำหรับจะห่อ แล้วพอกลับขึ้นไปคนเด็กกว่าก็รับไปจัดการอย่างรวดเร็ว สารภาพก็ได้ว่าน้ำเสียงที่ใช้ขู่คนเจ็บที่กำลังดิ้นไปมานั้นน่ากลัวมากจนอายากะรู้สึกไขสันหลังถูกแช่แข็งเอาไว้ แน่นอนว่าพี่เค้าเองก็ยอมอยู่นิ่งให้ช่วย

ปฐมพยาบาลแต่โดยดี แล้วแม่ของอายากะที่กำลังงงๆว่าทำไมลูกสาวถึงได้หอบเอาน้ำแข็งขึ้นไปก็ขึ้นมาดู พอเห็นสภาพเลือดท่วมของหลานสาวก็กรี๊ดเสียงลั่น แทบทิ้งถาดใส่ขนมและน้ำชาในมือลงกับพื้น ดีที่เธอพอจะได้สติขึ้นมาแล้วหันไปคว้าได้ทัน

ต่อจากนั้นก็เลยโดนสอบสวนไล่ต้นสายปลายเหตุ เธอก็เลยโดนแม่ดุเสียยกใหญ่ กลับกันแล้วคุณป้าและพี่คารินเค้ากลับไม่ถือโทษหรือว่าอะไรสักคำ

'ก็แค่เด็กเล่นกันน่า อุบัติเหตุเท่านั้นเอง'

คุณป้าพูดทิ้งท้ายก่อนจะพาลูกสาวที่เลือดหยุดไหลไปแล้วกลับบ้านเร็วกว่ากำหนด ส่วนเธอก็ได้แค่ก้มหัวขอโทษพี่เค้าและคุณป้าซ้ำๆก่อนที่พวกเค้าจะกลับไป เธอจึงอาศัยช่วงนั้นรีบฉากหลบขึ้นไปบนห้องทันทีก่อนที่แม่จะได้ทันรู้ตัวและหันมาดุกันอีกสักยก

เมื่อเดินขึ้นถึงห้อง พื้นห้องที่เคยเลอะเลือดกำเดาก็ได้รับการเช็ดคราบเลือดไปหมดแล้วจากฝีมือของอีกคนที่ยังไม่กลับ แต่เจ้าตัวยังนั่งพิงเตียงของเธอ แล้วยังสบายอารมณ์มากพอที่จะกินเค้กในถาดไปจนหมดชิ้นแล้วอีกต่างหาก

"นึกว่ากลับบ้านไปแล้วซะอีก..."

โคโคนะเงยหน้าขึ้นมาจากจานเค้กที่ว่างเปล่า ก่อนจะส่ายหน้าให้

"ยังไม่ถึงเวลาข้าวเย็นนี่นา รีบไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี"

"ดีเหมือนกัน เพราะฉันก็ยังไม่อยากให้กลับ..." ว่าแล้วก็เหม่อไปยังผ้าขนหนูเปื้อนเลือดที่อยู่ในถังขยะ มันเลอะเสียจนไม่คุ้มแรงที่จะไปนั่งขยี้ จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นตรงหลังฝ่ามือ สิ่งที่เด็กคนนี้จะทำเสมอ เวลาอยากจะปลอบใจกัน อย่างเมื่อสองสัปดาห์ก่อนได้ ตอนที่แข่งรอบคัดเลือกแล้วแพ้มาน่ะ

"อายันหงุดหงิดอะไร ที่พี่เค้าชอบฉันเหรอ..."

พอพูดมาแบบนั้นเลยหันไปมองอีกคนเค้า ดวงตาเฉี่ยวนั่นมองมาอย่างตั้งคำถาม ไม่พอยังแฝงความตัดพ้อมาอีก แล้วใครมันจะไปโกรธต่อได้เล่า

"ก็หงุดหงิดจริงๆ เนี่ย...ถ้าโค้ชรู้เข้านะ ได้วิ่งรอบสนามสิบรอบแน่เลย"

"น่าจะยี่สิบรอบเลยนะ ก็ลงมือกับมือสมัครเล่นแบบนั้น..." หันมาหยอกกันแล้วก็บีบมือกันแน่นขึ้นอีก พอๆกับหัวใจของเธอที่เต้นแรงจนเจ็บ เสียงหัวเราะของโคโคนะบอกให้รู้ว่าไม่ได้โกรธหรอกอย่างที่นึกหวั่น ใครมันจะอยากถูกแฟนตัวเองโกรธกันเล่า

"ขี้หึงนะเราน่ะ เพิ่งรู้นะเนี่ย"

"อย่ามาแกล้งกันนะ เด็กกว่าแท้ๆ" เพราะเขินเกินไปเลยรีบหันหน้าหนีไม่กล้าสบตา แต่คนเด็กกว่าก็เอนหัวมาซบลงกับไหล่กัน

"ไม่เกี่ยวกับเด็กกว่าแล้วไหมอะ อายันน่ะใจร้อน ฉันเลยก็ต้องคอยดูแลอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆแน่..." เสียงกระซิบหวานแผ่วเบา เหมือนโคโคนะอยากจะให้คำมั่นกันไว้ ส่วนคนแก่กว่าที่อยู่ๆก็โดนแฟนเด็กอ้อนและปลอบใจเอา กลับพูดอะไรไม่ออกเลย นอกจากหันไปมอบจุมพิตเบาที่ตรงหน้าผากนั่นไวๆ

ก่อนที่โคโคนะจะต้องขยับตัวออกห่างเพราะได้ยินเสียงแม่ของเธอเรียก แล้วก็ปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าประตูนั้นไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น

"นึกว่าหายไปไหนกัน ขึ้นมาบนห้องนี่เอง.."

"พวกหนูขึ้นมาจัดของน่ะค่ะ เมื่อกี้ห้องเละไปหมดเลย..."

จากนั้นแม่เธอก็หันมาบ่นกันเรื่องความไม่เรียบร้อยของลูกสาว ไม่สมกับคนน้องเลย ตามด้วยการถูกดุต่อเรื่องเผลอไปต่อยหน้าลูกพี่ลูกน้องเข้า อายากะเลยได้แต่ก้มหน้ารับผิดไปต่อ และถึงไม่หันไปมองเธอก็เดาได้อยู่ดีว่าโคโคนะคงจะนั่งอมยิ้มมองเธอถูกดุอยู่เงียบๆ แล้วก็เถียงแม่ไปในใจ ว่าเพราะโคโคนะน่ะน่ารักเกินไป จนกลายเป็นว่าลูกสาวแม่ต้องมาหึงอะไรไม่เข้าท่าแบบวันนี้อย่างไรล่ะ

.

.

.

โทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาตอนบ่ายวันอาทิตย์ที่บ้านไม่มีใครอื่นนอกจากอายากะอยู่คนเดียว เด็กสาวยังลืมไปด้วยซ้ำจึงปล่อยให้มันดังต่อไปเรื่อยๆ จนนึกขึ้นได้ว่าแม่ฝากให้เธอเฝ้าบ้านเพราะจะไปดูหนังกับพ่อ พอนึกออกเลยรีบเด้งตัวจากโซฟา วิ่งไปรับโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ในครัว เหมือนว่าคนปลายสายตั้งใจจะโทร จึงไม่รีบวางหูไปหลังจากรอสักพักแล้วไม่มีคนรับสายสักที

"สวัสดีค่ะ บ้านยามาโมโตะค่ะ"

"ฮายๆๆๆๆ อายากะจังใช่ไหมเอ่ย" เสียงทักทายอย่างร่าเริงที่ทำให้เธอนึกถึงเจ้าหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ที่ชอบพุ่งเข้ามาเห่าและโบกหางใส่กันตอนเดินผ่านไปโรงเรียนแทบทุกวัน จากประตูรั้วหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน

"ใช่ค่า พี่คาริน" เสียงตอบรับไปอย่างปกติธรรมดาช่างแตกต่างจากใจแสนเบื่อที่ทำเอาอยากวางหูลงทันที แต่ว่าทำแบบนั้นคงไม่ได้

"พ่อแม่ไม่อยู่นะคะ ถ้าคุณป้าจะโทรหาแม่ก็โทรเข้ามือถือดีกว่า..."

"ป่ะ...เปล่าๆ นี่พี่โทรมาเอง อยากคุยกับเราโดยเฉพาะน่ะ"

"อ้าวเหรอคะ ว่าแต่พี่มีอะไรเหรอ" ได้ยินแบบนั้นแล้วอายากะรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี พี่เค้าคงไม่ได้โทรมาเพื่อถามไถ่ความเป็นอยู่ธรรมดาแน่ๆ

"พอดีเราพอจะรู้เบอร์โทรบ้านของน้องโคโคนะไหมล่ะ รึถ้าน้องเค้ามีโทรศัพท์มือถือแล้วก็บอกพี่ได้เลยนะ พอดีพี่อยากทำความรู้จักน้องเค้าน่ะ แหะๆ"

เสียงกรุ้มกริ่มนั่นทำเอาอายากะอยากกระแทกหูโทรศัพท์เสียจริงๆ เพิ่งผ่านเรื่องเสียเลือดเสียเนื้อไปไม่ถึงสัปดาห์แท้ๆ เหมือนพี่เค้าจะยังไม่รู้ตัวแฮะ

"เอ่อ..."

"สาบานๆ คนนี้พี่ชอบจริงจังนะ ไม่ต้องห่วงว่าจะทำให้น้องสาวเราเสียใจหรอก..."

....ดูท่าพี่แกจะยังนึกว่าโคโคนะเป็นเพียงน้องข้างบ้านที่สนิทกันเท่านั้นสินะ
...ช่วยไม่ได้แฮะ...

 
"โคโคนะเค้ายังไม่มีมือถือค่ะ แล้วฉันก็รู้เบอร์บ้านนะแต่...." เธอตั้งใจเว้นระยะคำพูดเอาไว้ เพื่อให้ปลายสายตั้งใจฟังในสิ่งที่เธอจะบอกต่อไป

"...แต่ฉันบอกพี่ไม่ได้หรอก"

ปลายสายส่งเสียงประท้วงถามหลังจากบอกไปแทบจะทันทีทันใด อายากะรู้สึกถึงมุมปากของตัวเองเผลอเหยียดยิ้มขึ้นมา

"....เพราะโคโคนะเป็นแฟนฉันค่ะ" 
พี่คารินร้องเหวอออกมาเสียลั่น คงไม่คาดคิดจริงๆสินะ ว่าญาติผู้น้องคนนี้จะเป็นแฟนของเด็กผู้หญิงที่หมายปองน่ะ

"ฉันคงปล่อยให้พี่เข้ามาจีบแฟนฉันไม่ได้หรอกจริงไหม แล้วก็ลาก่อนนะคะ หวังว่าเจอกันคราวหน้าพี่จะไม่ถามถึงโคโคนะเค้าอีกนะ"

อายากะวางสายลงหลังจากพูดจบด้วยไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืดอะไรทั้งนั้น เนี่ย บอกแล้ว...ว่ามันคงไม่ได้เป็นความลับไปชั่วนิรันดร์หรอก






-fin- 

SHARE
Written in this book
The Food Factorys
NMB48 Fanfiction

Comments

pinkyyoon
7 months ago
เจ้ายูกหมาของคูมแม่ สงสารรรร แต่ก็นะหนูก็ต้องทำใจนะคะลูก หนูมาทีหลัง แต่อายันนี่ก็ขี้เขินเหมือนกันนะคะเนี่ย น้องซบก็เขิน น้องแซวก็เขิน แต่ก็ถึงเนื้อถึงตัวน้องตลอด แต่แหมมม มีแฟนน่ารักขนาดนี้เนี่ย เปิดตัวไม่ได้มันก็น่าอึดอัดใจ แถมโคโคนะก็สวยขนาดนั้น โตขึ้นไปได้ต่อยหน้าคนอีกเยอะแน่ๆ
Reply
MARSter
7 months ago
วงวานพี่คารินเค้านะคะ 5555555555555
Reply
PCSS
7 months ago
ได้ยินเสียง เหหหหหหหหหหหห มาจากปลายสายค่ะท่านผู้ชม 555555 เอาน่าๆ สุดท้ายพี่คารินเค้าก็มีความรักกับคุณโยชิดะ 555555555
Reply