กาลเวลากับการจากกัน
หลายครั้งที่กาลเวลาบังคับเอาสิ่งของหรือคนไปจากฉัน

ฉันไม่ชอบเลยตอนที่... ฉันต้องยกมือขึ้นโบกลาใครสักคน
ฉันไม่ชอบเลยตอนที่... ฉันต้องกอดให้แน่นที่สุดเป็นครั้งสุดท้ายเพราะรู้ดีว่าต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ได้รับมันอีก
และฉันไม่ชอบเลยตอนที่ฉันต้องทำใจหันหลังให้แล้วไปต่อ

ฉันเกลียดที่กาลเวลาค่อยๆพาสิ่งที่ฉันรักหายไปจากสายตาและการสัมผัสของฉันทีละอย่าง

ฉันบอกตัวเองเป็นครั้งที่ล้านว่าอย่าสร้างความผูกพันกับอะไรหรือใครอีกถ้าไม่จำเป็น แต่ฉันก็ไม่เคยทำมันได้เลย

ทุกความความรู้สึกถูกถักทอรวมกันกลายเป็นผ้าห่มความทรงจำผืนใหญ่ห่มใจฉันอยู่

ฉันอบอุ่นทุกครั้งเพราะความทรงจำเหล่านี้... จนในที่สุดฉันก็เผลอลืมไปว่าในสักวันผ้าห่มผืนนั้นจะต้องบางและขาดไปเพราะการจากลา

ทุกการจากลาล้วนแลกมาด้วยเจ็บปวด แต่หนึ่งในการจากลาที่น่ากลัวและน่าเจ็บปวดที่สุด ก็คงเป็นการจากลาที่เราต้องจากลากันด้วยความตายล่ะมั้ง เพราะฉันรู้ดีว่าต่อให้ฉันทำทุกวิธีหรือออกเดินทางตามหาไปจนทั่วโลก เราก็จะไม่มีทางได้พบเจอกันอีก







SHARE

Comments