คุณความรัก
“ ความรักคืออะไร? ”

ลองค้นหาความหมายของความรักในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔

“ รัก คือ การมีใจผูกพันธ์ด้วยความห่วงใย ด้วยความสเน่หา หรือฉันชู้สาว ”

ฉันมักจะได้ยินผู้คนพูดถึงความรักอยู่บ่อยๆ และนิยามความรักของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป บางทีอาจจะฟังดูคล้ายๆ แต่ก็ไม่เหมือนกันซะทีเดียว

ฉันเห็นความรักเกิดขึ้นกับผู้คนมากมาย ทั้งคนรอบตัวฉัน รวมไปถึงในนิยายและการ์ตูนที่ฉันอ่าน 

แต่ฉันไม่เคยเข้าใจความรักเลย

ฉันไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกรักใครสักคนนั้นมันเป็นยังไง 

จนเมื่อฉันได้สัมผัสมันด้วยตัวเอง

เมื่อตอนที่ฉันอายุ18
ฉันตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก 

ฉันตกหลุมรัก...เป็นครั้งแรก

ว่ากันว่าความรักมักเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่เลือกสถานที่ ไม่เลือกเวลา และเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร

ความรักได้เกิดขึ้นในใจฉันโดยที่ฉันไม่สามารถควบคุมมันได้เลย และคนๆ นั้นที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับความรัก

“เธอ” เป็นผู้หญิง...เช่นเดียวกับฉัน


กลางเดือนกุมภาพันธ์
ฉันได้พบกับ “เธอ”

เธอ..คนที่ฉันตกหลุมรักมาตลอดหลายเดือน และมันเกิดขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันได้รู้จักกับเธอ

ท่ามกลางห้องประชุมขนาดเล็ก ฉันถูกแนะนำให้รู้จักกับคนอื่นๆ ในชมรม

และในตอนนั้นเอง..
ฉันได้เห็นเธอ
นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับฉัน

รุ่นพี่ผู้หญิง ผมยาวสีน้ำตาลเข้ม ความสูงของเธอน่าจะมากกว่าฉันเล็กน้อย รอยยิ้มสดใสกับแก้มทั้งสองข้างทำให้เธอดูน่ารักไม่เบา และดวงตาชั้นเดียวน่าค้นหาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมฯ หันมาสบสายตากับฉันด้วยความบังเอิญ

ใบหน้านิ่งๆ ขยับยิ้มส่งมาให้ด้วยความเป็นมิตร
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ฉันถึงไม่สามารถละสายตาจากรอยยิ้มที่ส่งผ่านมาทางแววตาของเธอได้เลย

ชั้นไม่รู้ว่าเธออยู่ชั้นปีไหน
เราไม่ได้คุยกันมากนัก แต่ก็เหลือบมองกันอยู่หลายครั้ง
ฉันไม่กล้าพอที่จะชวนเธอคุยเล่น
เมื่อการประชุมจบลง ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน
แต่ฉันอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้

และตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่า
เธอ...น่าสนใจ



หลังจากที่ฉันได้รู้จักกับเธอ
ช่างน่าประหลาดที่ฉันมักได้พบเธอบ่อยๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นเธอเลยสักครั้ง อาจจะเป็นเพราะเราได้รู้จักกันแล้วล่ะมั้ง เธอจึงเข้ามาอยู่ในสายตาของฉัน

ใช่แล้ว คงเป็นอย่างนั้นแหละ
มันจะเป็นอย่างไรอื่นได้ล่ะ ใช่มั้ย

เราทักทายกันบ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่บ่อยนัก เป็นการทักทายกันตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องทั่วไป แต่ฉันรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าทุกครั้งเมื่อได้พูดคุยกับเธอ

แปลกจัง...
กับคนอื่นๆ ฉันไม่เห็นจะเป็นอย่างนี้เลย

และตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จากความธรรมดาทั่วไป ได้แปรเปลี่ยนเป็นความพิเศษ
ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน

รู้สึกตัวอีกที...
เธอก็กลายเป็นคนแรกในสายตาของฉันเสมอ 


อย่างที่บอก ฉันได้พบเจอเธอบ่อยๆ
เรามักจะบังเอิญได้นั่งโต๊ะใกล้ๆ กัน
หรือบางทีก็แค่เดินเฉียดกัน
แต่ฉันรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้ง 

แล้วฉันจะตื่นเต้นไปทำไมกันนะ
ไม่เข้าใจเลย

รู้ตัวอีกที 
เอ่อ...ทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยสินะ ฮ่าฮ่า
สายตาของฉันก็จะคอยมองหาเธอ และแอบมองเธออยู่บ่อยๆ

อยากเห็นหน้า
อยากอยู่ใกล้ๆ

ราวกับว่าเธอมีแรงดึงดูดบางอย่าง
ที่ทำให้ฉันนั้นอยากจะโคจรไปใกล้ๆ เธอ

ว่าแต่ความรู้สึกแบบนี้
มันคืออะไรกันนะ



หลายครั้งที่ฉันตั้งใจเดินผ่านบริเวณที่มักจะได้พบเธอบ่อยๆ โดยไม่มีเหตุผล เพียงเพื่อจะส่องดูว่าเธออยู่ที่นั่นหรือไม่ และหากได้เจอเธอ ฉันก็จะรู้สึก...ตื่นเต้น? กระชุ่มกระชวย? ดีใจ? 
มันเรียกว่าอะไรกันนะความรู้สึกนั้น 

เอาเป็นว่า ฉันรู้สึกดีที่ได้เห็นหน้าเธอ

ใช่แล้ว แบบนั้นล่ะ

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันแน่?
ชอบงั้นหรอ...?

คงไม่ใช่หรอก
จะเป็นไปได้ยังไงกัน เธอเป็นผู้หญิงนะ!

ฉันคงแค่คิดว่าเธอน่าสนใจเฉยๆ ล่ะมั้ง

ใช่แล้ว แค่นั้นแหละ...ก็แค่สนใจ 

คงไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก
ฉันจะไปชอบเธอได้ยังไงล่ะ

ฉันไม่ได้ต่อต้านด้านความหลากหลายทางเพศนะ ฉันยอมรับมันได้ แต่ฉันแค่ไม่มั่นใจ และไม่เข้าใจ ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไร 
ไม่สามารถเข้าใจมันได้เลยจริงๆ

ฉันสับสน

ชีวิตของฉันตลอด 18 ปี ที่ผ่านมา..
ฉันไม่เคยคบใคร

ใช่ ฉันไม่เคยมีแฟน...
(ทำไมยะ ก็คนมันไม่มีอ้ะ!)

จะเรียกว่าฉันไม่รู้จักความรักก็ได้
ในเชิงชู้สาวน่ะนะ...

ฉันไม่เคยตกหลุมรักใคร
และฉันไม่เข้าใจความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอเอาซะเลย

มันคืออะไรกันแน่? ฉันชอบเธองั้นหรือ? 

จะบ้าหรอไง ฉันเนี่ยนะชอบเธอ??

บ้าไปแล้วแน่ๆ ไม่มีทางหรอก!

สับสน
สับสน
สับสน

แต่จะว่าไป ฉันยังไม่มีช่องทางติดต่อเธอเลยแฮะ
สิ่งเดียวที่ฉันมีคือไลน์ของเธอ
แต่ฉันไม่ได้แอดเธอไปหรอก...
จึงทำได้แค่ส่องเธอผ่าน Timeline
ที่ไม่มีอะไรนอกจากโปรไฟล์รูปกระต่าย

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ แต่ฉันคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
ปลายเดือนมีนาคม ฉันกำลังนั่งเล่น Facebook และเลื่อนไปเจอ Features แนะนำเพื่อนที่คุณอาจรู้จัก
ใช่แล้ว ฉันเลื่อนไปเจอเธอ
ไม่รู้ทำไม เพราะเหตุใด หรืออะไรก็ตาม ฉันตื่นเต้นดีใจ มันอาจฟังดูตลก แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

ขณะที่หัวใจสูบฉีดเป็นจังหวะเร็วแรง สมองกำลังทำการตัดสินใจว่าจะกดปุ่ม “Add friend” นั่นดีหรือไม่

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..
อาาา เอาไงดี...
แอด
ไม่แอด
แอด
ไม่แอด

“Add friend”
CLICK! /


อาา แอดไปแล้ว จะรับมั.... เห้ยย!!
รับแล้ว! เร็วมาก แอดปุ๊บรับปั๊บ
โอ้มายก็อดดดดๆๆๆๆ

ฉันลงไปนอนแดดิ้นบนเตียงนุ่มนิ่มของฉัน ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วส่งเสียงร้องเบาๆ ตื่นเต้น ดีใจ เขินเล็กน้อย...
เดี๋ยว แล้วฉันจะเขินทำไมกันเล่า?!
ให้ตายสินี่มันอะไรกันความรู้สึกนี้...
เกิดมาไม่เคยแดดิ้นเพราะใครรับแอด
นี่เป็นครั้งแรก! โคตรบ้าเลย

มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับ เอ่อ...
เด็กมอต้นที่แอบชอบรุ่นพี่มอปลาย... เหมือนน้องน้ำแอบชอบพี่โชนในหนังเรื่อง สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก ยังไงอย่างงั้น

บ้าจริง ฉันชอบเธอหรือไงกัน

ไม่.. ไม่ใช่หรอก

แต่ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ใครเลย

แม้แต่กับคนคุยเก่าที่คุยกันมาหกเดือนฉันยังไม่เคยแดดิ้นเลยนะ ให้ตายสิ

สับสน
สับสน
สับสน

ฉันหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดหน้า Facebook ของเธอค้างไว้
รูปโปรไฟล์ของเธอเด่นหลาอยู่ตรงกลาง ด้านหลังเป็นวิวท้องฟ้าสวยงาม ส่วนด้านหน้าเป็นตัวเธอกำลังยิ้มจนตาหยี

อืมม.. รอยยิ้มนั่น...

ให้ตายสิ! บ้าจริงๆ ด้วย...

เธอ..!

ฉันชอบเธอเข้าซะแล้วสิ...
ยอมรับก็ได้ บ้าเอ้ย!



SHARE
Written in this book
i met you when i was 18
เมื่อฉันอายุ 18 ฉันได้พบเจอและสัมผัสความรู้สึกต่างๆ เป็นครั้งแรก
Writer
__anonymousfox
จิ้งจอกนิรนาม
ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้ม แต่ใจของเธอเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

Comments