สัมมนา

ปกติแลปเราเสร็จก่อนหนึ่งเดือนนะคะ

หลังจากประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากอาจารย์ที่ปรึกษา เราก็ทำหน้าเหวอแบบปิดไม่มิด

อาจารย์กำลังพูดถึงสไลด์สัมมนาที่จะเกิดขึ้นในเดือนหน้า นั่นก็หมายความว่าตอนนี้ก็ต้องเสร็จแล้ว? จารจะเอาตอนนี้เลยหรอคะ!?

โชคดีที่ประโยคนั้นเป็นเพียงคำเตือน เราได้เวลามาสองอาทิตย์ในการทำงาน

โล่งใจหรอ? ไม่อะ สองอาทิตย์จะไปทันอะไร

สำหรับคนหัวทึบอย่างเรา ต้องมาอ่านภาษาอังกฤษชั้นสูงในเปเปอร์อิมแพคแฟกเตอร์สูงลิ้วให้เข้าใจถ่องแท้ทุกคำ ทุกรูป ทุกกราฟ แถมต้องมีสไลด์พร้อม ในเวลาเท่านี้ จะไปทำได้ไง เริ่มแค่ abstract ก็เปิดดิกชันนารีแล้ว

อยากร้องไห้

เราเดินทำหน้าอมทุกข์ไปมอ ว่างก็หยิบเอาเปเปอร์ที่ปริ้นท์มาอ่านจนกระดาษสกปรกไปหมด มีคราบน้ำมันจากข้าวตกใส่ใน figure 3 ด้วย จำได้ อ่านวนไปวนมาอย่างนั้นแหละ ไม่เห็นเข้าใจเลย

อ่านวน วน วน พลิกกระดาษไปมา อ่านแล้วอ่านอีก ยิ่งอ่านยิ่งเครียด

สักพักมันก็ เห้ย พอเข้าใจหน่อยละ

แต่ก็ยังเข้าใจเป็นจุดๆ เชื่อมอะไรไม่ได้สักอย่าง ตรงนี้แปลถูกไหมวะ แล้วทำไมตรงนี้ต้องทำงี้

ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

อีกสองวันจะถึงเดดไลน์แล้ว เดดแน่

เพื่อนคนเก่งคนหนึ่งหยิบเปเปอร์ที่เราวางทิ้งไว้ตอนไปเข้าห้องน้ำมาอ่าน เขาบอกว่าเป้อเธอดีนะ แล้วก็อ่านคร่าวๆพลางวิเคราะห์แต่ละรูปไปด้วย เราได้แต่ชื่นชมปนอิจฉาในใจ คนที่อ่านมาเยอะเขาก็เก่งแบบนี้สินะ แล้วก็แอบจำๆที่เขาพูดมาคิดต่อเอง มันช่วยได้เยอะเลย ถ้าไปนั่งคุยกับเขาคงจะได้อะไรเยอะ แต่ก็ไม่อยากรบกวนเขา งานเขาก็มี นี่มันงานของเรา

ก่อนวันสุดท้ายมาถึง อาการหนักกว่าเดิม หายใจเข้าออกเป็นเปเปอร์ ว่างจากเรียนก็แว๊บไปอ่าน จะบ้าตาย สไลด์ก็ยังไม่เสร็จดี

ยิ่งหลังเลิกเรียนเดินขึ้นแลปจะเข้าไปเปลี่ยนอาหารเลี้ยงเซลล์เฉยๆ แจ็คพ็อตเจออาจารย์ อาจารย์ทักว่า อยากเปลี่ยนหัวข้อโปรเจคไหมคะ

งง

ไอ้นิสิตป.ตรีอย่างเราจะไปทำอะไรได้นอกจากพยักหน้า เปลี่ยนได้ค่ะอาจารย์ เขาก็แบบ ดีมาก แล้วก็อธิบายว่าทำไมอยากให้เราเปลี่ยนงั้นงี้ เข้าใจนะ แต่ก็เหม่อเลย ที่อ่านๆมาทั้งหมดเป็นศูนย์ ต้องไปอ่านใหม่ เปเปอร์ที่อ่านอยู่ตอนนี้ก็เกี่ยวกับโปรเจคเก่า ถ้าเปลี่ยนหัวข้อแล้วจะอ่านไปอีกทำไมวะ...

เป็นนอยด์

กลับห้องพักนิสิตด้วยใจขุ่นมัว แต่ช่างแม่งหัวข้อ อ่านเป้อให้เข้าใจก่อนละกัน นั่งจมจนเพื่อนรู้ว่าเครียด ไม่มีใครมาวอแว หลานรหัสก็ไม่ได้ทัก ในใจก็ถูกรบกวนด้วยคำว่าตอนนี้มันต้องซ้อมพูดได้แล้ว ทำไมยังมาอ่านอยู่ แต่มันยังไม่เข้าใจจะให้พูดอะไร ปัดโถ่ เป็นเครียดเป็นล่กอยู่แบบนั้น

กลับหอไปตัดสินใจซ้อมพูดทั้งที่ยังไม่เข้าใจบางรูป มันก็พอได้แหละมั้ง สุดท้ายก็ซ้อมตรงส่วนที่ได้ ไอ้ที่ไม่ได้ก็ปล่อยเบลอ นอนแล้ว

เช้ามา ถึงวันจริง

เต็มไปด้วยความกังวล เราพรีคนสุดท้าย เพื่อนสองคนก่อนหน้าทำไว้ดีมาก อาจารย์ชมกลับมา ถ้าโดนด่าจะทำไงวะเนี่ย ยิ่งกระจอกๆอยู่...

หอบโน๊ตบุ๊คเพื่อนไปยืนเคาะห้องอาจารย์เพราะของตัวเองพัง อาจารย์บอกเข้ามาเลยค่ะ เราก็ไปนั่งเจี่ยมเจี๊ยม พอโดนถามว่าเป็นไงบ้างคะ ก็หน้าด้านบอกไปตรงๆว่ายังไม่ค่อยเข้าใจเลยค่ะอาจารย์ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร มาดูพร้อมกัน อะ ใจชื้นแล้ว

เวลาสัมมนากำหนดไว้ว่าคนละ 20 นาที แต่รวมๆทั้งหมดวันนั้นคุยกับอาจารย์ไปชั่วโมงครึ่ง ทั้งพรีสลับกับถามอาจารย์ตรงที่งง เขาก็ดีมาก อธิบายเราทุกตรง

ออกหน้าห้องมาเรายิ้ม

ได้รับคำชม

รู้ตัวล่ะว่าทำไม่ได้ดีขนาดนั้น แต่คำว่า เก่งมากค่ะ, รู้ตรงนี้ด้วย, ทำดีมาก จากอาจารย์ทำให้รู้สึกว่าความวิตกตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาหายไปหมด ยิ่งเขาไม่ได้พูดแค่ครั้งเดียวยิ่งดีใจ

การแสดงออกของเขาทำให้รู้ว่าในขณะที่เราคิดว่าทำได้ไม่ถึงมาตรฐานของเขาแน่ๆ แต่เขาคิดว่าเราทำได้ดีกว่าที่เขาคิดไว้

มันเพิ่ม self esteem ในใจขึ้นมาประมาณหนึ่งเลย



เรื่องนี้ทำให้กลับมาคิดว่าอะไรที่ทำให้กังวลขนาดนี้ คำตอบคือเราอยากได้รับการยอมรับ

อยากให้เขายอมรับว่าเราเป็นนิสิตในความดูแลที่ไว้ใจได้ สามารถคาดหวังได้ และการถูกคาดหวังจากคนที่เคารพมันเพิ่มความหมายในการใช้ชีวิตได้อีกนิดเลย ทำให้รู้สึกว่า ทำตัวเหลาะแหละไม่ได้แล้วสิ

เพราะความผิดหวังจากคนอื่นมันน่ากลัว

หวังว่าตัวเราเองจะรักษาความคาดหวังของเขาให้อยู่กับเราได้ไปตลอด

แต่ยังไงซะ ถ้าวันไหนได้รับความผิดหวังมาก็อย่ารู้สึกแย่กับมันขนาดนั้นเลย รับมันมาแก้ไขดีกว่า คงไม่มีใครชอบคนที่จมกับความล้มเหลวของตัวเองนานๆหรอก เจ็บใจกับมันได้ แต่ค่อยๆทำให้มันกลับมาดีเหมือนเดิมนะ

เหมือนที่อีซึงกิเคยถามไว้ในรายการ Produce 48 ว่าถ้าเกมฟุตบอลเกมหนึ่งกำลังจะจบในอีก 10 นาที โดยทีมที่คุณเชียร์ตามอยู่ 3-0 คุณอยากเห็นพวกเขาทำอะไร ก็ต้องอยากเห็นเขาเล่นเต็มที่ใช่ไหม แบบนั้นเลย

เออ แล้วก็ลองชมคนอื่นดู คำชมเล็กน้อยอาจจะเมดมายเดย์ให้ใครบางคนได้เลย



บันทึกไว้เผื่อลืมว่าครั้งหนึ่งอาจารย์เคยชม

6.9.19
SHARE

Comments

ck_JS
3 months ago
ตอนสัมมนา คือกังวลจริงค่ะ เก่งมากแล้วค่ะ ผ่านมาแล้วเนอะ พยายามต่อไปนะคะ :) ฮึบๆ
Reply
zxcvzxcv
3 months ago
แวะเข้ามาให้กำลังใจนะครับ ต่อให้เราจะเข้าใจเปเปอร์ดีหรือไม่ก็ตาม แต่ขอให้น้องแสดงให้แอดฯเค้าเห็นว่าเราพยายามอย่างเต็มที่แล้วและให้ตัวเองเข้าใจว่า อย่างน้อยแล้วเราก็พยายามสุดความสามารถแล้วเหมือนกัน 
เพิ่งเรียนสัมนา แสดงว่าน่าจะอยู่ปีสามไม่ก็ปีสี่ สู้ๆนะกับโปรเจคจบ มันจะพรากหลาย ๆ อย่างไปจากเราและมันเองก็จะให้อะไรหลาย ๆ อย่างคืนมาเหมือนกัน ขอให้ระลึกไว้เสมอว่า 'อย่าให้มันพรากไปมากกว่าที่เราได้รับ'  โชคดีนะ
Reply