MK 009 : บางครั้งเสน่ห์ก็ทำร้ายตัวเอง
เคยไหมที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีเสน่ห์อยู่ที่ไหน รวมทั้งเอาแต่คิดว่ามีเสน่ห์แล้วคนรักก็เป็นเรื่องดีสิ สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าเสน่ห์ตัวเองก็กลับทำร้ายตัวเองทางอ้อม โดยผ่านจากคนอีกคนได้เหมือนกัน

แน่นอนว่าการเอาแต่คิดว่าตัวเองไม่มีเสน่ห์เลย 
ก็เป็นการทำร้ายตัวเองเหมือนกัน
เสน่ห์นะไม่ได้ชักแต่เรื่องดีมาอย่างเดียว 
เรื่องร้ายนางก็แถมมาให้ด้วยเหมือนกัน
ฉันไม่กล้าคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์...
เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นโอ้อวดหลงตัวเอง
และนี่ก็เป็นอีกจุดที่เผลอมองข้ามไป
ทั้งที่พลาดครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ควรมองว่ามันคือคุณสมบัติอย่างหนึ่งของตัวเอง
ควรจะนับมันไว้ใน Profile Data ของตัวเองเสียด้วยซ้ำ
เพราะเวลาพิจารณาอะไรตั่งต่าง เราก็เอามาย้อนดู
แม้จะเป็นแฟ้มที่ระยิบระยับจนกระดากจะหยิบจับก็ตาม
แต่ต้องตระหนัก เราไม่ได้มีแต่ข้อเสียอย่างสักหน่อย

เสน่ห์ของฉันดึงดูดใครต่อใครเข้ามาตกหลุมรักมานักต่อนัก
แต่ไม่รู้ทำไมสุดท้ายถึงลงเอยด้วยการถูกนอกใจ ตีห่างร้างลา
อิงจากสเป็กที่เขาเอาแต่พล่ามพูด พล่ามบอกเมื่อยามเคียงกัน
ฉันรู้ว่าเขาชอบแบบไหน แต่ฉันไม่สามารถเป็นอย่างนั้นได้ตลอด
สุดท้ายก็วิ่งไปหาคนอื่นที่ทดแทนความรู้สึกนั้นได้ดีกว่าฉัน
โดยที่ไม่นึกรู้สึกผิดอะไรเลย...หรืออาจจะรู้สึก
แต่พ่ายแพ้ให้กับความต้องการตัวเอง

ฉันกลับเพิ่งหายโง่ในครั้งนี้ สิ่งที่พวกเขาพูดว่าไม่ค่อยชอบ
คือพฤติกรรมขี้อ้อนจนดูไม่โตเหมือนกับอิมเมจแรกพบ
ทำไมละ จะตัวตนเมื่อแรกพบหรือตัวตนเมื่อสนิทกันมากแล้ว
ต่างก็เป็นตัวตนของฉันเหมือนกันทั้งนั้น คนเราจะมีด้านเดียวได้ไง
ฉันเองก็ค่อนข้างผิดหวังที่เขาน่าจะเข้าใจ กลับแกล้งมองข้ามมันไป
ฉันรู้สึกเสียใจมากที่เขาเอาแต่คาดหวังแต่นิสัยด้านนั้น
จนไม่ยอมรับนิสัยอีกด้าน ทั้งที่มันไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย
มันแค่ไม่ตรงใจเธอเท่านั้นเอง...
การนอกใจใส่ฉันนั่นไม่เลวร้ายยิ่งกว่ารึ?

ก็ไม่ได้เพิ่งจะมีคนรักแค่ไม่นานเท่าไร ก็นานพักหนึ่งได้แล้วนะ
ทำไมฉันเพิ่งจะตระหนักได้ว่าปัญหามันมาจากเสน่ห์ของอิมเมจแรกพบ
จริงอยู่ที่นักโทษตัวจริงของคดีนี้คือการกระทำของอีกฝ่ายต่างหาก
แต่ถ้ารู้จักตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ปัญหาคนรักผิดหวังก็ไม่ซ้ำซากอย่างนี้หรอก
อีกอย่างมันก็ไม่เสียเวลาเขาเข้ามาข้องแวะด้วย
พวกเค้าคงจะผิดหวังกับฉันมากสิน้า...

คนอื่นอาจจะถาม "พี่ดุนะ น้องไหวหรอ?"
ฉันคงถาม "พี่ขี้อ้อนนะ น้องไหวหรอ?"
ตลกใช่มะ แต่มันต้องถามจริง ๆ แล้วละ
แหม ไม่ใช่คนอ้อนคนอื่นไปทั่วนอกจากคนที่รักจริง ๆ
เพื่อนยังนึกไม่ออกเลยว่ามุมนั้นของฉันเป็นยังไง
ฉันอายเกินที่จะทำให้ใครเห็น
แต่ก็ทำให้คนนึกว่าฉันจะสมาร์ทได้ตลอดเวลาด้วยนั่นแหละ

แปลกดีนะ คนที่ชอบคนขี้อ้อนกลับไม่เคยเข้ามาหาฉัน
ส่วนมากมีแต่คนตกหลุมรักความสมาร์ทเข้าหาทั้งนั้น
มันเลยผิดจุดประสงค์กันไปหมดอย่างนี้แหละ
กว่าฉันจะเผยอีกด้านหนึ่ง เขาก็ถอยกลับมาไม่ทันแล้ว

ฉันไม่เคยคิดว่าสิ่งนั้นที่ฉันมีมันเป็นเสน่ห์ของตัวเองเลย
แม้แต่ตอนพิมพ์ก็ยังรู้สึกกระดากมือ กระดากใจไปหมด
ทำไมกันนะ การจะบอกว่าอะไรเป็นข้อดีของตัวเอง
มันกลับเต็มไปด้วยความกลัว หวาดระแวง ไม่มั่นใจอย่างนี้
ถ้าเป็นข้อเสียละสบายใจ พิมพ์ได้ง่ายกว่า ไม่ต้องกลัวว่าใครเบะปาก
แต่คิดดูแล้ว มันก็กลายเป็นฝังภาพนิสัยไม่ดีไว้กับคนอื่นเหมือนกัน
ถ้าจะพราวด์ข้อดีของตัวเองซะอย่าง มันน่าอายตรงไหนกันนะ
นั่นนะสิ ใครจะด่าไรเราก็ดูเป็นการประจานตัวเองกลับมาเหมือนกันเนอะ

นอกจากเราต้องยอมรับ #ข้อเสีย ของตัวเองให้ได้
เราก็ต้องยอมรับ #ข้อดี ของตัวเองให้ได้เหมือนกัน

#มิกกี้ของเธอ
SHARE
Written in this book
M I K K I
--- บันทึกศิษย์น้อง ---
Writer
Mikki
แสงหิ่งห้อยในมุมมืด
เดินอยู่ในเขาวงกตที่ชื่อว่าโลกมนุษย์

Comments