กูไม่ใช่เพื่อนคนโปรดของมึงอีกต่อไป
ว่าง ๆ ก็ทักมาบ้าง

งี้หรอที่มึงต้องการจากกู มึงก็ไม่เคยจะทักกูมาบ้างหรอกนะ มึงจะบอกว่าไม่ว่างกูไม่เชื่อหรอก มึงแค่ไม่ได้อยากคุยกับกู ที่กูทักมึงไปคือกูต้องการเพื่อนคุย เพื่อนคนเดิมที่กูคุยกับมันได้ทุกเรื่อง เพื่อนที่คอยรับฟังกู คอยให้คำปรึกษากู เพื่อนที่คอยปลอบกูเวลากูมีเรื่องไม่สบายใจ มึงคนเดิมคนนั้นหายไปไหนวะแม่ง

เรื่องมันเริ่มตั้งแต่กูมีแฟนสินะ กูผิดเองแหละที่ห่างจากมึงออกมาเรื่อย ๆ มึงคงรู้สึกว่ากูทิ้งมึง ไม่ใส่ใจมึง ไม่ไปไหนมาไหนกับมึงบ่อย ๆ เหมือนเมื่อก่อน ไม่เที่ยวกับมึงเหมือนเคย เออ กูผิดเอง กูแบ่งเวลาไม่เก่ง กูรักแฟนกู กูหลงแฟนกู บางทีกูลืมมึงไปว่ามีมึงอยู่ กูทิ้งมึงจริง ๆ นั่นแหละ กูเหี้ยเองจริง ๆ กูยอมรับทั้งหมดเลย

กูอยู่แต่กับแฟนกู กูรู้ว่ากูเหี้ยที่ทิ้งมึง สักวันกูหวังว่ามึงจะเข้าใจความรู้สึกกูในตอนนั้นนะ กูอยู่กับความรู้สึกแย่ ๆ มาตลอดตั้งแต่กูตระหนักได้ว่ากูเป็นเพื่อนที่ไม่ดี กูเคยพูดควาย ๆ ไว้ว่าต่อให้มีแฟนมีครอบครัว ก็จะไม่มีวันทิ้งมึง แต่กูก็ทำมันจนได้ คำพูดกูไม่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นแค่ลมปากลอย ๆ และมึงก็ค่อย ๆ ห่างหายไปจากกู เหมือนที่กูค่อย ๆ ทำมึงหายไปจากชีวิตกูเองเช่นกัน

และในที่สุด ความบรรลัยฉิบหายครั้งใหญ่ก็มาเยือนกู อกหักครั้งแรก เป็นไงล่ะ กู เป็นหมาเลยไง ไม่เหลืออะไรเลยในชีวิตนี้ โคตรแย่ไปทุกอย่าง สุดท้ายเหลือมึงที่คอยปลอบกู กูจะคบ ๆ เลิก ๆ กับแฟนกูไม่รู้กี่รอบ มึงก็คอยอยู่ข้าง ๆ กูมาโดยตลอด กูขอบคุณมึงมากนะ และขอโทษด้วยที่กูทำสันดานไม่ดีกับมึง มึงแม่งโคตรดีกับกูเลยว่ะ

ยื้อกันมานาน จนสุดท้ายก็คิดได้แล้วว่ากูคงต้องเลิกกับแฟนกูแล้วจริง ๆ มึงก็ไม่เคยทิ้งกูไปไหน มีแต่กูที่รู้สึกผิดข้างในที่ทิ้งเพื่อนดี ๆ อย่างมึงเพื่อไปอยู่กับแฟนที่เค้าไม่รักไม่เห็นค่ากู กูทำอะไรไม่ได้ กูคิดอะไรไม่ออก นอกจากเดินออกมาจากชีวิตมึง กูว่าการที่กูโดดเดี่ยวตัวเองแบบนี้มันสมควรแล้วที่คนอย่างกูควรโดน กูจะบอกให้นะว่ากูโคตรเหงา โคตรทรมาน กูเข้าใจแล้วว่าตอนกูทิ้งมึงมันเป็นการกระทำที่เหี้ยมาก มึงต้องเหงามากแน่ ๆ กูขอโทษนะ

ทั้งที่มึงกับกูดั้นด้นมาเรียนด้วยกันตั้งไกล เพื่อนใหม่ ๆ ก็ไม่ค่อยมี ทั้ง ๆ ที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาตลอด กิน เที่ยว ลุยด้วยกันมาตลอด คุยกันได้ทุกเรื่อง มึงเป็นเหมือนครอบครัวของกูอีกคน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นที่ปรึกษา มึงกับกูต้องมาแยกกันเพราะความเห็นแก่ตัวของกูคนเดียว กูผิดเองทั้งหมดเลย กูขอโทษนะ กูเสียทุกอย่างที่สำคัญกับกูไปเพราะตัวกูเองทั้งนั้น กูมันโง่เอง

จากนี้ไปกูขอให้มึงเจอเพื่อนที่ดีกว่ากูนะ เอาที่แม่งดี ๆ อย่าเหี้ยแบบกู อย่าเอาเปรียบมึง อย่าเห็นแก่ตัวแบบกู ขอให้มึงมีความสุขกับชีวิตมึง เพราะจากบทสนทนาของมึงกับกูที่มีแค่ 2-3 ครั้ง ใน 1 ปี 1 ครั้ง มึงอวยพรวันเกิดกู 1 ครั้ง กูอวยพรวันเกิดมึง 1 ครั้ง มึงถามเรื่องเพื่อนคนอื่นจากกู มันยืนยันแล้วว่า กูไม่ใช่เพื่อนคนโปรดของมึงอีกต่อไป บทสนทนามันสั้นลง มันจืดชืด มันไร้อารมณ์ มันไม่ตลก ไม่ฮา ไม่มีห่าอะไรเลย กูไม่ใช่เพื่อนสนิทมึงแล้วสินะ กูเข้าใจมึงนะ ก็ทำใจอยู่ ที่จริงทำใจมาสักพักแล้ว แต่ตอนนี้คงต้องทำใจอย่างจริงจังสักที มึงจะโกรธเกลียดกูก็ได้นะ กูเหี้ยจริง

ต่อไปกูคงไม่ว่างทักมึงไปแล้วนะ ไม่ใช่กูไม่คิดถึงมึงนะ กูโคตรคิดถึงมึงเลย แต่กูกำลังยุ่งกับการทรมานตัวเองอยู่ กูสมควรเหงา กูสมควรไม่มีมึงเป็นเพื่อนกู และกูไม่สมควรเป็นเพื่อนมึง กูคิดแบบนั้นจริง ๆ อยากให้มึงได้อ่านข้อความนี้จังเลย เพราะกูไม่กล้าบอกมึงเองหรอก กูไม่กล้าจริง ๆ กูกลัวอะไรก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือกูไม่กล้าบอกกับมึงตรง ๆ อาจเป็นเพราะกูกลัวว่ามึงจะเกลียดกูจริง ๆ อาจเป็นเพราะกูหวังในใจลึก ๆ ว่ามึงจะอภัยให้กู 

เห็นมั้ยเพื่อน ว่ากูแม่งโคตรเห็นแก่ตัว

SHARE

Comments

1Plus1result10
1 year ago
ทักไปหาเขาบ้างเถอะนะคะ ใใช่เพราะอะไรค่ะประสบการณ์เดียวกันเพื่อนมีแฟนสนใจเราน้อยกว่า เราก็งอนเหมือนกัน555. แต่ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเองค่ะ เพื่อนไม่ว่าจะอยู่ซีกโลกไหนก็คือเพื่อนค่ะต่อให้ตายเขาก็ยังเป็นเพื่อนเรา ฉะนั้นทักไปเถอะค่ะตอนนี้เขาอาจจะโกรธ(เราไม่รู้เบื้องหลังอ่ะนะ) แต่ว่าลึกๆ เขาก็อาจจะรอคุณอยู่ก็ได้นะ หวังว่าจะกบับมาคืนดีกันในเร็ววันนะคะ
Reply
stupider
1 year ago
ไม่ได้รับรู้เรื่องราวชีวิตความเป็นไปของกันและกันมาเกือบ 2 ปีแล้ว ตอนนี้อยู่ในสภาวะทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรใช้คำถามแบบไหน ใช้ภาษาระดับไหน ไม่รู้ว่าอะไรควรถามและไม่ควรถาม ล่าสุดพยายามหา topic ในการทักไป โดยการคุยเรื่องความรู้สึกหลังดู avengers: endgame บทสนทนาเหมือนจะยาวขึ้นกว่าเดิมหน่อย แล้วก็ค่อย ๆ สั้นลง ๆ และหยุดลงในที่สุด เราก็หวังเหมือนกันว่าเพื่อนเราอาจจะกำลังรอเราอยู่ ขอบคุณคำแนะนำและกำลังใจจากคุณนะ เราดีใจที่คุณอ่านเรื่องของเรา
1Plus1result10
1 year ago
คำว่าความสัมพันธ์มันเป็นสิ่งที่ใช้เวลาค่ะในการสร้างมันขึ้นมา การที่คุณชวนคุยแล้วเขาตอบคือสัญญาณที่ดีมากแล้วค่ะอยากให้คุยกันต่อไปนะคะ มันอาจจะใช้เวลาเป็นปีในการพาเขากลับมาแต่เชื่อเถอะค่ะ ถ้าเป็นที่คุณอยากให้กลับมาจริง ๆ มันก็คุ้มค่าที่จะทำค่ะ เราเองก็...อยากจะอยู่กับเขาเหมือนกันค่ะก็เลยคิดว่ามันอาจจะใช้เวลาที่เรามีทั้งชีวิตก็ได้ แต่เขาสำคัญกับเรามาก ๆ เลยอยากจะพากลับมาค่ะ
PNACNMG
1 year ago
เราน่าจะอยู่ในฐานะเดียวกับเพื่อนของคุณ ก่อนมีแฟนสนิทกันมาก คุยได้ทุกเรื่อง แต่พอหลังมีแฟน ก็จะพูดแต่เรื่องแฟน แฟนมาก่อน จนบางครั้งรู้สึกว่าบทสนทนาของเราไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควรจะเป็น การโทรมาในทุกครั้ง เป็นแค่การโทรมาคั่นเวลาหรือไม่ก็เครียดจนหาที่ระบายไม่ได้ และเราคือตัวเลือกสุดท้าย เราเข้าใจนะ ว่าแฟนมันต้องมีความสำคัญมากกว่าเพื่อนอยู่แล้ว เราไม่ได้น้อยใจเรื่องนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เราห่างออกมา คือมันควรมีเวลาที่ให้เราบ้าง แบบต่อให้มีแค่สองนาที แต่มันควรเป็นสองนาทีที่รับฟังเรื่องของบ้าง ไม่ใช่เรื่องเราครึ่งนาทีแล้วบ่นเรื่องแฟนอีกนาทีครึ่ง จนมาหลังๆเราถอยห่างออกมา เพราะทุกครั้งที่เกิดขึ้นเราจะหงุดหงิด มันส่งผลต่ออารมณ์เรามากเกินไป แต่ถ้าถามว่าเรายังเป็นเพื่อนกันอยู่มั้ย ยังเป็นนะ มีอะไรก็โทรมาได้ แต่อาจจะไม่ได้สนิทเหมือนเดิม แค่เขยิบออกมาหน่อย ให้มันพอมีที่ว่างหายใจ เราว่า คุณทักเพื่อนคุณไปบ่อยๆ ไปง้อๆหน่อย เราว่าเพื่อนคุณก็จะเลิกโกรธ เหลือแต่งอนๆอยู่บ้าง แต่การหายไปแบบไม่เคลียร์เพราะคิดเองเออเองว่าเพื่อนเลิกคบหรืออะไรก็แล้วแต่ มันไม่น่าจะทำให้อะไรดีขึ้น ลองคุยกันดูนะคะ เราเป็นกำลังใจให้^^
Reply