เพราะเป็นมนุษย์จึงเจ็บปวด

กาลครั้งหนึ่งมีเด็กหญิงคนหนึ่ง
เธอเติบโตมากับเสียงที่ได้ยินเป็นประจำทุกวัน คือ เสียงทะเลาะเบาะแว้งของคนในครอบครัว ทั้งการตะโกน ร้องไห้ ขว้างปาข้าวของ ประชดประชัน
เธอเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความทุกข์และความเกลียดชัง

จนกระทั่งวันหนึ่ง ตอนที่เธออายุประมาณ 7 ขวบ
เธอก็คิดขึ้นว่า ทำไมเธอจะต้องนั่งร้องไห้เสียใจด้วยนะ?

เด็กคนนั้นค่อยๆฉาบปูนขึ้นรอบๆหัวใจดวงเล็ก
เพื่อให้ด้านชาต่อความเจ็บปวด

หลังจากนั้น เด็กคนนั้นก็เติบโตขึ้นมาพร้อมกับหัวใจโบกปูนเสริมเหล็ก
ภายนอกของเธอดูเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก ร่าเริง เรียนเก่ง อย่างที่เด็กดีและสมบูรณ์แบบควรจะเป็น
แต่ภายในของเธอกลับเงียบเหงา โดดเดี่ยว ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกใดๆ

เด็กคนนั้นเริ่มโตเป็นสาว ถึงวัยที่จะมีความรักตามประสาวัยรุ่น
เธอคงเป็นสาวที่น่ารักอยู่พอประมาณ จึงมีคนแวะเวียนเข้ามาเสมอ
เธอหลงตัวว่ามีคนมาให้ความสนใจ มีคนมาให้ความสำคัญ พยายามอยากจะอยู่กับเธอ
เธอจึงทำตัวเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ พูดจาทำร้ายความรู้สึกโดยไม่สนใจใคร ทำให้คนที่มารักเธอ ทั้งแบบเป็นเพื่อน และแบบเป็นมากกว่านั้นต้องเจ็บปวดเพื่อสนองความต้องการของเธอ
ด้วยหัวใจที่ด้านชา เธอก็คงจะลืมไปว่าความเศร้า ความเสียใจมันเป็นอย่างไร

เวลาผ่านไป จะด้วยอะไรก็ไม่ทราบได้
อาจด้วยวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่สูงขึ้น หรือสถานการณ์รอบข้างไม่ได้กดดันให้เธอต้องด้านชา
หรืออาจจะแค่ปูนมันเก่าแล้ว จึงค่อยๆหลุดลอกออกไป

หัวใจของเธอกลับมาเป็นหัวใจของมนุษย์ปกติ
ไม่มีการเสริมกั้นแน่นหนาอีกต่อไป

อาจจะเป็นการชดใช้กรรม ที่เธอเคยใจร้าย ทำให้คนอื่นเสียใจไว้มากมาย
อาจจะเป็นเพราะเธอเพิ่งเริ่มต้นที่จะรับรู้ความรู้สึก การรับรู้จึงไวกว่าปกติ


กลับกลายเป็นว่า เธอที่ไร้ซึ่งเกราะป้องกัน
รับรู้ถึงความเศร้า และความทุกข์มากกว่าที่ควรจะเป็น
เธอจึงคิดขึ้นมาว่า
ทำไมเธอจะต้องนั่งร้องไห้เสียใจด้วยนะ?
แต่ครั้งนี้ แทนที่จะโบกปูนทับหัวใจดวงนั้นอีกครั้ง
เธอเลือกที่จะสัมผัสกับความเจ็บปวด
และพยายามเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

จะมีประโยชน์อะไรถ้ามีหัวใจเสริมเหล็ก
แม้จะไม่เจ็บปวด แต่ก็ไม่เคยรับรู้ได้ถึงความสุข ความรักเลย

ณ วันนี้ เวลานี้
เธอรู้สึกขอบคุณที่หัวใจได้เจ็บปวด
เพราะเธอรู้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่ด้านชาอีกต่อไป

และเธอจะได้สัมผัสกับความสุข
สักวันหนึ่ง..

SHARE
Writer
BananaFlower
unknown
An ordinary girl who want to share her story

Comments