พล่าม
บางครั้งฉันก็อยากบ่น อยากบอกเล่า อยากได้กำลังใจจากคนอื่นซ้ำๆ อยากเล่าเรื่องที่อยู่ในใจให้ใครสักคนฟัง เรื่องมากมายที่อยู่ในใจเหมือนไม่มีวันจบสิ้น แต่พอเราเริ่มรู้สึกตัวว่าเรื่องที่เล่ามันซ้ำๆเป็นเรื่องเดิมๆ เรื่องเดิมในชีวิตแสนสั้น เรื่องที่มันเกาะในหัวใจ เหมือนสนิมที่เกาะอยู่บนแม่เหล็ก หวงแหนมันไว้ กอดมันไว้ราวกับสนิมนั้นเป็นสิ่งล้ำค่า 

เพียงแค่การบอกเล่ามันจะช่วยอะไร ในเมื่อคนที่จะต้องเผชิญและแก้ปมทั้งหมดก็มีเพียงแค่เราเท่านั้น 

ยิ่งเล่า ยิ่งอธิบายยิ่งเหมือนแก้ตัว ทำให้คนตัดสินเราง่ายขึ้น และยิ่งได้รับความเห็นใจเรากลับยิ่งรู้สึกอ่อนแอลง

เราจะให้คนทุกคนเข้าใจเราทั้งหมดไม่ได้หรอก

เลิกสนใจว่าคนอื่นจะคิดกับเรายังไงซะที 
เจ็บมากก็กลืนมันลงไป 

และเท่าที่เห็นในสังคม คนที่เผชิญเรื่องราวอยู่ พูดอะไรไปก็น่าสมเพช คนที่สู้ไปจนสำเร็จแล้วเท่านั้นที่พูดอะไรก็ได้ และสัญญากับตัวเองเลยว่าถ้าเราไปถึงจุดนั้น จะไม่ลืมความรู้สึกตอนนี้ จะไม่เป็นคนจิตใจอักเสบ ไม่พล่ามเรื่องไม่ดีให้ทำร้ายจิตใจใครแน่นอน
SHARE
Written in this book
2019
Writer
pimsiri
ไม่บอกอะ
ผู้หญิงที่เปราะบางและจังไรอยู่ในคนเดียวกัน

Comments

aloneliness
1 year ago
บ่นมาเถอะค่ะ จะซ้ำซากเรื่องเดิมทุกวันก็ไม่เป็นไร เราว่านี่ละข้อดีของ storylog เน้อะ❤️
Reply
pimsiri
1 year ago
ขอบคุณคร้า ใจดีจัง