เป็นได้เเค่friendzone
           ผมจำได้อย่างเเม่นยำ. . . จำวันที่คุยกับเธอครั้งเเรกได้ เธอเป็นคนเฟรนลี่ครับ ทักไปทั่วก็ว่าได้ เหมือนเธอจะรู้จักคนทั้งโรงเรียนยังไงไม่รู้ เจอคนนู้นคนนี้ก้รู้จักไปหมด

             

             วันนั้นผมเป็นเด็กใหม่ของเเผนกนี้ ผมเรียนโรงเรียนนี้มานานครับ เเต่ไม่เคยมาเเผนกใหม่


;หวัดดี



              เธอทักผมด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม มันดูเป็นยิ้มที่สดใสดี




:หวัดดีๆ 



;นายเป็นเด็กใหม่หรอ




:ป่าวหรอกเเค่ย้ายมาเเผนกครั้งเเรก


;นายพูดหยาบมั้ย




:ปกติของผู้ชาย


              ผมตอบตามความจริงไป เเต่เธอทำหน้างงเล็กน้อย


;ผู้หญิงก็หยาบได้นะ!


              เธอขึ้นเสียงใส่ผมเล็กน้อยหลังจากที่ผมพูดอะไรผิดเเปลกไป


: ฮ่าๆๆๆ รู้เเล้ว



 ;ชอบเล่นบอลมั้ยมึงอะ




                 เธอเปิดประเด็นถามผม ด้วยความเป็นกันเองมากขึ้นกว่าเดิม




:เล่นดิ่ มึงเล่นมั้ย


                   ผมถามกลับไป



;เล่นๆๆ วันนี้เล่นกันป่าวตอนเย็นๆ



:มาดิ่ๆ ใครเล่นบ้างวะ
 


                     ผมถามเธอไป ก่อนที่เธอจะพาผมไปรู้จักกับคนในห้อง




               เราคุยกันเเบบนี้อยู่เรื่อยๆ ไลน์บ้าง เล่นเกมด้วยกันบ้าง  
จน
.
.
.
.
.
.
.
.
คนทั้งห้องจับผมให้เป็นคู่จิ้นกับเธอ


                 เวลาเราคุยกันหรือหยอกล้อกัน เพื่อนของผมก็จะเเซวเสมอ


                  เเซวไปเเซวมาผมดันรู้สึกชอบเธอขึ้นมา จริงๆ ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นตอนไหน เเต่ผมจะคอยหันไปหาเธอตลอดเวลาเรียน ผมเเม่งอยากคุยกับเธอทั้งวันเลยหว่ะ 



        เเต่มันก็ได้เเต่เก็บไว้เนี่ยเเหละ เสียเพื่อนขึ้นมามันจะเเย่เอา


ถ้าบอกไปเเล้วเสียเพื่อน                                                    ผมเลือกที่จะเก็บมันไว้น่าจะดีกว่า





                     
SHARE

Comments

pseudonymLAZY
20 days ago
"ถ้าบอกไปแล้วเสียเพื่อน ผมเลือกที่จะเก็บมันไว้น่าจะดีกว่า"
จริงครับ ชีวิตจริงผมมันก็เป็นแบบนี้ สู้ๆครับ
Reply
Rosesblackblue
19 days ago
คุณก็สู้ๆนะครับ ผมเป็น✊🏻📦❤️ให้อีกเเรง