นักบินอวกาศ
ไม่คิดว่าชีวิตจะมีวันนี้
ฉันยังคงผ่านมันมาไม่ได้
แต่ถอยออกมายืนมองได้บ้างแล้ว

จากวันนั้นวันที่เธอไล่ฉันให้ไปใช้ชีวิต
เธอบอกว่าเธอพอแล้ว 
อยากจะหยุดพยายามกับเรื่องของฉัน 
ฉันไม่มีท่าทีจะหายหรือดีขึ้น
เธอหยุดพยายามกับเรื่องของฉันแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าความจริงแล้วเธอเหนื่อยกับฉัน หรือเธอต้องการจะวิ่งไปหาสิ่งต้องได้ไม่รู้จบ เธอทำเหมือนกับฉันไม่รู้จักเธอยังไงอย่างงั้น
เธอคงบ้าไปสินะ เพราะฉันรู้จักเธอดีกว่าตัวเธอเองเสียอีก

เธอก็ยังเป็นเธอ
เธอที่มีโลกส่วนตัวเป็นของตัวเองและแน่นอนในนั้นมันไม่มีฉัน
เธอคือผู้ไม่รู้จักพอ และเห็นแก่ตัว
และเธอนั้นถึงเธอจะเป็นขยะ ฉันก็ยังรักเธออยู่ดี

เธอบอกให้ฉันปล่อยวางบ้าง
เดินออกจากความเศร้าบ้าง
แต่ใครจะรู้ว่าเธอเองนั่นแหละ
ที่เป็นคนคอยแทงฉัน แทงฉันตลอดเวลา

มีคนบอกฉันว่า
การที่ชีวิตฉันต้องทุกข์ทรมาณขนาดนี้เธออาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตฉันพัง
แต่มันก็เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
เพราะส่วนที่เหลือก็คือตัวฉันเอง
ตัวฉันที่ยังอยู่ตรงนี้ยอมให้เธอทำร้ายซ้ำไปซ้ำมา

ถ้าบอกว่าไม่เสียใจคงโกหก
ฉันเสียใจกับทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น
มันก็เพราะความต้องการของเธอคนเดียว
มันไม่ผิดที่เธอต้องการ
แต่ฉันคงผิดที่ยังรักแต่เธอไม่ได้ต้องการ




และวันที่ฉันกลัวที่สุดมันก็มาถึง
ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเร็วขนาดนี้

เธอเคยบอกฉัน
เธอฝันจะเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่
แม้ตอนนี้เธอจะเป็นจิตรกรไส้แห้งก็ตาม
แต่เธอก็เป็นนักศิลปะข้างถนน
หนึ่งเดียวในหัวใจของฉัน


เธอยังเป็นคนที่วาดรูปสวยที่สุด
เธอยังเป็นคนที่แต่งตัวเท่ที่สุด
เธอยังเป็นคนขับมอไซต์ที่เก่งที่สุด
เธอยังเป็นคนที่ฉันอยากอยู่ด้วยมากที่สุดในชีวิต

แต่ชีวิตเธอกลับไม่ใช่

เธอบอกกับฉันว่า
วันที่เธอได้เป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่
เธออยากมีทุกอย่าง
อยากประสบความสำเร็จในชีวิต
เธออยากทำประโยชน์ให้กับสังคม
เธอจะเป็นทุกอย่างที่เธออยากจะเป็น

แต่ฉันก็เสียใจ
พูดได้เต็มปากว่าเสียใจ
เพราะคำตอบที่ฉันรอคอย
ใช่ ในอนาคตของเธอ 
มันไม่มีฉัน


และก็จริงขนาดวันนั้นวันที่เธอมีไฟ
วันนั้นเธอกลับลืมฉันไปเลย
ฉันทั้งอดทนรอคอย
ฉันอดทนอยู่ข้างเธอมาตลอด
วันที่เธอบอกว่าชีวิตเธอมีแค่ฉัน
ใช่ ฉันอยู่แม้เธอจะพยายามฆ่าฉันทางความรู้สึกตลอดเวลา แต่ฉันก็ยังอยู่

แต่ก็นะ ทำไงได้
เราจะขอร้องและยัดเยียด
ให้ชีวิตตัวเองไปอยู่ในอนาคตของเขาทำไม ถ้าเขาไม่ได้ต้องการ

ฉันทำได้แค่เสียใจ
ทำได้แค่รัก และ หวังดี
ต่อจากนี้ก็เตรียมเก็บใจใส่กระเป๋า
ดูแลตัวเองให้ดี
ไม่ต้องเสียใจที่เขาไม่เลือกฉัน
ทำได้เพียงจำก็พอว่าครั้งหนึ่ง
ฉันเคยรักเธอมากที่สุด




ฉันยังจำได้
วันที่เธอบอกว่า เธอจะพาฉันขึ้นไปใช้ชีวิตบนดาวพลูโตด้วยกัน ฉันยังจำได้


วันที่เธอทะยานขึ้นฟ้าเป็นนักบินอวกาศ ฉันทำได้เพียงยืนมองจากข้างล่าง
แม้ในจรวดจะมีที่ว่างมากพอจะให้ฉันเข้าไป เธอกลับปฏิเสธและฉันจะไม่เป็นไร
ฉันทำได้แค่ยินดีให้เธอมีสุขกับความฝันแค่นั้นสำหรับคนธรรมดาอย่างฉันก็ถือว่ามากพอแล้ว



รัก
รักที่สุดในโลก

SHARE
Written in this book
Purple heart 💜
Writer
Sadpassport
Good or bad , they all pass.
เหมือนจะเป็นเรื่องของเรา แต่มีเพียงแค่ฉันที่จำได้

Comments