Perharp love-1 | seolbin

บัณฑิตคิมซอลอาควบม้ามาในป่าเหมือนปกติ เดินทางจากทิศเหนือเข้าไปอีกสิบหลา ก็จะเจอศาลเจ้าบูชาจิ้งจอกที่สลัดเป็นหินที่เขียนว่าคูมิโฮ ไม่รู้เหตุใด คิมซอลอารู้สึกปลดปล่อยยามได้ระบายความทุกข์ในที่แห่งนี้

"ในยามเมื่อข้ารู้สึกท้อแท้หรือเศร้าใจ เจ้าก็มักจะอยู่ที่แห่งนี้เสมอ


"..."

"ข้าไม่ขอพรเจ้าหรอก ข้ารู้ว่าคงมีคนมาขอพรเจ้าหลายครั้งต่อวันจนแทบนับไม่ถ้วนแล้ว ข้ามีสอบจองวนอีกแล้ว ข้าคงเคยบอกเจ้ามาแล้วว่าข้าสอบตก 9 ครั้งถ้วน แต่โชคดีที่ข้าสอบผ่านในรอบที่ 10 ในวัยอายุ 27 ปีของข้า ข้าควบม้ามาบอกเจ้าคนแรกเลยนะ... อย่างที่เจ้ารู้ พ่อแม่ตระกูลคิมไม่เคยอับอายที่ข้าซ้ำชั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบนี้ พวกเราเป็นบัณฑิตรับใช้กษัตริย์ในฐานะขุนนางมานานหลายชั่วอายุคนตั้งแต่รุ่นพ่อของปู่ข้า ปู่ของพ่อข้า พ่อของพ่อข้าซึ่งนั้นก็คือปู่ของข้า มาจนถึงรุ่นข้า และในที่สุดข้าก็สอบจองวนสำเร็จแล้ว"

"..."

"อ๋อ ข้ามีผลส้มมาให้ท่านแล้ว ข้าแค่อยากบอกท่านว่า ขอบคุณที่รับฟังข้ามานานแสนนาน ความปรารถนาของข้าเป็นจริงแล้ว จากนี้ไปข้าคงยุ่งกับงานในวังและพวกเราคงไม่ได้เจอกันอีก บอกลาแค่นี้นะ"

ในขณะที่คิมซอลอากำลังหันหลังควบม้ากลับไปเพื่อแจ้งข่าวอันน่ายินดีแก่ครอบครัว ก็มีเสียงๆหนึ่งลอยมาตามลมว่า...

~คิมซอลอา ท่านบัณฑิตคิมซอลอา~

อะไรน่ะ... แผ่นหินศาลเจ้าจิ้งจอกกำลังเรียกเธอเหรอ

~ช่วยเอามีดทำลายสลักหินจิ้งจอกที~

คิมซอลอาทำตามเสียงหญิงสาวปริศนาด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น ข้างในหินรูปปั้นมีแผ่นยันต์เป็นอักษรจีนโบราณอยู่ คิมซอลอาเอาออก พลันไฟสีน้ำเงินลุกโชนศาลเจ้าทั่วศาลเจ้า จนมีร่างเด็กผู้หญิงในชุดสีขาวคนหนึ่ง

"แค่กๆๆ..."

เธอไอ... เธอมีใบหน้าที่ขาว ผมสีดำประไหล่ ตาชั้นเดียวเรียวเล็ก 

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ในที่สุดก็ได้ออกมาสักที ฮ่าๆๆ ความเป็นอิสระนี้มันดีจริงๆ"

เด็กคนนั้นพูดอย่างถือดี ในหูของเธอมีหางจิ้งจอกโผล่มาด้วย และก็มีเก้าหาง... 

"คูมิโฮงั้นเหรอ"

"ใช่ ข้าคือคูมิโฮ"

คิมซอลอาเอามือปิดปากก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆๆๆ เป็นไปไม่ได้หรอก ตามตำนานคูมิโฮต้องเป็นหญิงงามและสง่างาม แต่เจ้า...ฮ่าๆๆ หน้าเจ้าดูห่างไกลจากความงดงามไปเยอะเลย"

"เจ้าอยากตายเหรอ"

"เจ้านั้นแหละอยากตายเหรอกล้าดียังไงมาหลอกลวงคนตระกูลขุนนางแบบข้า"

"ข้าแปรงร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกได้ด้วยนะ"

ปาร์คซูบินว่าก่อนแปรงกายเป็นจิ้งจอกขนสีขาวมีเก้าหาง แต่เพราะไม่ได้แปรงกายมานาน เลยกลายเป็นจิ้งจอกตัวเล็กที่ดูไร้ความน่าเกรงขามลง

"ฮ่าๆๆๆๆๆ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นจิ้งจอกรูปลักษณ์ไม่ได้ความ"

คิมซอลอาระเบิดหัวเราะมากกว่าเดิมจนแทบจะกลิ้งลงไปกุมท้องที่พื้น

"ว่าไงนะ"

"ข้ากลับบ้านละ ท่านก็โชคดีในการหาทางกลายร่างเป็นมนุษย์ละกัน อ๋อ... ท่านกินแต่ตับของหนุ่มๆคงไม่กินตับของข้าหรอกใช่มั้ย แม้ข้าจะเป็นบัณฑิตข้าก็เป็นหญิงสาวหาใช่หนุ่มรูปงาม"

"ข้าไม่กินของไร้รสนิยม... ให้ตายเหอะ ใครกันที่เป็นคนปล่อยข่าวข้าเสียๆหายๆแบบนั้น ต้องเป็นคนที่เกลียดชังข้ามากแน่ๆ"

คิมซอลอาควบม้าออกไปแล้ว ไม่ได้อยู่ฟังเรื่องที่คูมิโฮ ปาร์คซูบินเล่าให้จบ... เดียวสิ

จ๊อก~

แล้วข้าจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ ตาแก่นั้นขังวิญญาณของข้าไว้ในรูปปั้นนั้นให้ผ่านไปเป็นหลายร้อยปีจนไม่รู้วันและคืนเลยนะ...

แล้วข้าจะไปในที่แห่งใดล่ะ ทุกคนที่ข้ารู้จักก็ตายหมดแล้ว แถมท้องก็ยังหิวจนไส้แทบกิ่วอีก รู้สึกเหมือนจะตายอยู่ละ คิดได้ดังนั้นก็กลายร่างเป็นจิ้งจอกวิ่งไล่ตามรอยกีบม้าที่ย่ำไปกับดินกับกลิ่นของมนุษย์บัณฑิตคนนั้นที่ชื่อคิมซอลอา


SHARE

Comments

LoveyouYuri
11 months ago
ในที่สุดก็มีคูมีโฮเวอร์ซอลบินซักที ㅠㅠ
Reply