เมื่อความเงียบส่งเสียง
12.00 น. 
ช่วงเวลาโกลาหลของเมืองกรุง พนักงานออฟฟิศแตกฮือออกหาอาหาร เบียดเสียด แออัด เสียงโหวกเหวกทั้งจากแม่ค้าและลูกค้า เป็นบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย หลังจากทำงานที่นี่มา 3 ปี เขาก็เคยชินกับความวุ่นวายของเมืองหลวงและสามารถทำตัวกลมกลืนหายไปในฝูงชนมากมายได้อย่างไม่ผิดสังเกต

จากคนที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย เงียบสงบ ไม่ต้องแย่งชิง  เบียดเสียด กลับเลือกมาอยู่ในที่ที่คนพลุกพล่าน ใช้ชีวิตเหมือนแข่งกับเวลาอยู่ตลอด ทำงานเป็นพนักงานประจำธรรมดา อาศัยห้องพักเล็ก ๆ เป็นที่ซุกตัวและหลุมหลบภัยจากความยุ่งเหยิง 

เหตุผลที่ต้องมาดิ้นรนเอาชีวิตรอดในเมืองใหญ่ ไม่ใช่เพราะอยากจะมาใช้ชีวิตกับความเจริญ แต่เพราะความเงียบสงบที่ทุกคนเข้าใจ มันไม่ใช่ความเงียบสงบสำหรับเขา ตรงกันข้ามกลับรู้สึกถึงความกดดันและความไม่เป็นส่วนตัว แต่ในเมืองใหญ่ที่รวมทุกเสียงไว้ด้วยกัน เขากลับรู้สึกสงบราวกับอยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง รู้สึกถึงอิสระ รู้สึกถึงความเป็นส่วนตัว เนื่องจากไม่มีใครจะมาสนใจอะไรกับชีวิตเขา จึงสามารถใช้ชีวิตในแบบที่อยากจะมีได้ 

ทำให้เขารู้ว่าความสงบไม่ได้วัดจากเสียงที่ดังอยู่รอบตัวเรา แต่วัดจากเสียงที่ดังอยู่ในตัวเรา หากอยู่ที่ไหนแล้วตัวเราสามารถนิ่งสงบ ไม่ร้อนรนได้ นั่นอาจจะเป็นที่ของเรา


SHARE
Writer
Patpattpattt
Ordinary girl 🌈
This too, shall pass ฝาก Podcast ชื่อช่อง JIPATHA (จิปาถะ) ค่ะ : https://soundcloud.com/jipatha

Comments

Kani
4 months ago
ใช่
Reply