ความอดทนก้าวที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้
อยู่ๆคนเราจะโดตขึ้นโดยไม่รู้สึกตัวได้หรอ
ไม่รู้สิ
แต่คิดว่ามีความอดทนแบบกระโดดขึ้นมาสักสามสี่ขั้นโดนประมาณนะ
ลาสุดตอนนี้พักเรื่องนิยายลงไปก่อนแล้ว
สนุกดีนะ
แต่ไม่ได้พักเพราะท้อ
แต่พักเพราะจะเขียนใหม่ให้มันสนุกขึ้นอ่ะ
อ่านเองมันรู้เรื่องเองไง
แต่ถ้ามองมุมมองคนอื่นเราก็ไม่รู้หรอก
เพราะไม่มีใครเม้น มีแค่คนสองคน
แค่นั้นคือกรี๊ดลั่นบ้านมากๆ
เลยตัดสินใจรีใหม่แล้วกัน
ที่เราเขียนมันคงจะอ่านยากไป
ดูสิ
แค่คุยกับคนอื่นยังติดขัดๆบางที
แถมล่กๆหรือมึนๆก็พูดสลับประโยคกัน
ชอบสร้างภาษาขึ้นมาเอง (แฮร่~)
นักอ่านอาจจะเข้าไม่ถึง
ถือว่าเป็นการเอาไม้ฝาดหญ้าขวางทางไปก่อน
เหมือนๆโยนหินถามทางนั่นแหละนะ
พยายามเข้าล่ะ
เพราะตัวละครที่สร้างมา
น่ารักทุกคนเลย 😆
จริงๆมีแผนเอาไว้แหละ
ว่าอยากเขียนนิยายแล้วให้ตีพิมพ์ได้ในหนึ่งปี
แต่ยังไม่ขยับเลยเนี่ย
ติดแต่งานและเขียนนิยายเว็บฟรี (ฮ่า)
มีคนบอกชอบภาษาเขียนด้วย ;-;
อ่านแล้วเขิน
...
มีคนเดียวที่เม้น
อีกเจ็ดคนที่ติดตามไม่รู้อยู่ไหน
ไม่เอาไม่วอแวงอแงนะคนดี
😂
อยากจะกลับไปลองวาดรูปเป็นพักๆบ้างนะ
วาดเล่นก็มีแต่หน้าคนเส้นโค้งๆมนๆ
กลมๆยุ่งๆ
แล้วก็ขีดทิ้ง
เลยมาลงที่ตัวหนังสือก่อนแล้วกัน
ดูง่ายดี
อืมๆ
งั้น
เหมือนเดิม
อาจจะดูซ้ำๆไปหน่อยเพราะไม่ว่าอะไรก็เอาแต่พิมพ์อันนี้ตลอดเลย

พยายามเข้านะ

SHARE
Writer
JollyGoodnight
Mydiary
อีกฟากของขอบฟ้ายังคงมีฉันอยู่

Comments