นักรักที่ไม่ต้องการความรัก



" เดี๋ยวก็เจอคนที่ดีกว่านี้ .. เดี๋ยวก็เจอ "

.

.

.

คำพูดที่มักจะได้ยินเป็นประจำ
เสียงแผ่วเบากับสายตาอ่อนโยนที่คอยปลอบ


ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงพยักหน้ารับพร้อมกับ
เสียงในความคิดที่เอาแต่พร่ำบอกกับหัวใจตัวเองโดยหวังว่าคำปลอบประโลมจะช่วยให้แผลในหัวใจหายดี


พร่ำบอกซ้ำ ๆ 
ว่าความรักครั้งใหม่กำลังรออยู่สักที่บนโลก


แต่ยิ่งนานวันเข้า
การสูญเสียที่มากขึ้น
หยดน้ำตาไหลกระทบผืนโลกนับครั้งไม่ถ้วน
ความรักดูเหมือนเป็นสิ่งที่หัวใจเริ่มปฏิเสธ
มันเริ่มผลักไสความชอบพอที่หลายคนหยิบยื่นให้


คล้ายกับได้ยินเสียงตะโกนกู่ร้อง ว่าพอสักที



รับการสูญเสียมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ไม่อยากต้องมาร้องไห้มากกว่านี้อีกแล้ว
ถ้าความสุขต้องแลกมากับความทรมาน
ก็ขอไม่มีความสุขอีกเลยแล้วกัน



" มึงยังต้องเจอคนอีกเยอะ "



ไม่อยากเจออีกแล้ว ถ้าเจอแล้วสักวันใจต้องเจ็บ
ก็ไม่อยากรับรู้การมีอยู่ของใครอีกแล้ว


ไม่อยากให้มีใครเข้ามาในโลก
ไม่อยากให้มีใครเข้ามาสร้างบ้านในนี้
ไม่อยากให้มีใครเข้ามาปลูกดอกไม้ตรงกลางใจ


เพราะรู้
ว่าถ้าสิ่งที่เขาทำไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง เขาจะไป


เขาจะทิ้งบ้านที่มีรูโหว่ตรงหลังคา
เขาจะทิ้งดอกไม้ที่โตมาเป็นดอกที่เขาไม่ชอบ
เขาจะทิ้งโลกใบเล็กที่ไม่ตอบโจทย์เขาอีกแล้ว
ทิ้งแม้กระทั่งเจ้าของโลกที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไป



ความรักมันก็แค่นี้เอง



- แด่ความรักที่ผมเลือกหันหลังให้







SHARE
Written in this book
เธอ
ถึงเธอ, ที่บัดนี้ได้ย้ายจากชีวิตจริงไปอยู่ในหัวใจเรียบร้อยแล้ว
Writer
Hangovxr
- 88
แด่คุณ, คนที่ผมไม่มีวันเอื้อมถึง

Comments