หนูน้อยแมรี่ กับชายจิตรกรและสถานีรถไฟ
ทุกเช้าเวลาเจ็ดนาฬิกาในช่วงปิดเทอม หนูน้อยแมรี่จะออกจากบ้านพร้อมตะกร้าดอกไม้ (แน่นอนว่ามาจากสวนของคุณแม่) เดินเตาะแตะมุ่งสู่หมู่บ้านใกล้ๆ  เธอแจกจ่ายดอกไม้แก่ผู้คนที่ผ่านไปมา ทั้งคนไร้บ้าน ชายที่รีบเร่งไปทำงาน คุณป้าร้านขายไหมพรม  หวังเพียงให้คนเหล่านี้รู้สึกโชคดีไปอีกวันหนึ่ง

เธออยากสร้างความรู้สึกดีแก่ผู้อื่นตามกำลังของเด็กน้อยที่สูงเลยอ่างล้างจานหน่อยๆจะทำได้


วันนี้เป็นดอกคาร์เนชัน และแมรี่เลือกที่จะแวะเวียนไปยังสถานีรถไฟ

ผู้คนมากมายเดินทางเข้ามาและจากไปด้วยขบวนรถไฟพวกนี้ จากเมืองสู่เมือง  ไม่มีใครอยู่ที่นี่นานนัก

ระหว่างที่แจกดอกไม้ แมรี่สะดุดตากับชายชราคนหนึ่งที่นั่งชิดผนังกำแพงในสถานี เขาสวมหมวก Flat cap สีเข้ม และโค้ทตัวใหญ่สีกากี  ที่เธอสนใจไม่ใช่ลักษนะภายนอกของเขา  แต่เป็นขาตั้งพร้อมเฟรมผ้าใบขนาด 50 × 60 ซม. กับกระเป๋าไม้ลากสำหรับใส่อุปกรณ์ศิลปะมากมายพวกนี้ต่างหาก

เว้นระยะห่างสักหนึ่งช่วงเสา เธอยืนจ้องเขาอยู่พักใหญ่ ตะกร้าน้อยในมือขยับขยุกขยิก

เหมือนทนสายตาอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยไม่ไหว ทันทีที่ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง แมรี่รีบส่งยิ้มแฉ่งอวดฟันซี่เล็กที่ดูแลอย่างดี (แน่นอนว่าโดยคุณแม่ของเธอ) เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นทั้งยังพยักหน้าตอบรับ เธอเข้าไปหาเขาด้วยความสนใจ เสียงรองเท้าหนังส้นเตี้ยกระทบพื้นเป็นจังหวะต่อกแต่ก

"สวัสดีค่ะ หนูไม่เคยเห็นใครมาวาดภาพที่นี่มาก่อน" แมรี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า แกว่งตะกร้าดอกไม้ไปมา
"ฉันเดินทางไปทั่ว วาดภาพและส่งขาย" ชายชราเอียงหน้าไปทางหัวจักรไอน้ำพร้อมจุ่มพู่กันล้างไปพลาง "ด้วยรถไฟพวกนี้"

"ขอหนูดูภาพที่คุณวาดได้ไหม" แมรี่หยิบดอกคาร์เนชันยื่นให้ เธอไม่กล้าชะเง้อดูภาพของเขาสุ่มสี่สุ่มห้า
"เด็กน้อย เธอคิดมากไปแล้ว" ชายชราหัวเราะ "ฉันวาดพวกมันในที่คนพลุกพล่านแบบนี้ ทุกคนสามารถมองมันได้"
"แต่คุณอาจไม่สบายใจ" เด็กหญิงขยับดอกไม้ในมือ สื่อให้รีบรับและอนุญาตให้เธอดูมันสักที
ชายชราถอนใจระคนเอ็นดู เขารับดอกไม้มาเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อ

เมื่อแลกเปลี่ยนกันแล้ว แมรี่ชะเง้อจนคอยืด เด็กหญิงชะงัก "นี่ไม่ใช่ภาพของที่นี่" เธอเพ่งมองไปยังภาพวาดของหญิงสาวผมยาวที่มีดอกไม้ทัดหู สังเกตุเห็นดอกไม้ที่ลงพื้นคร่าวๆขัดกับส่วนอื่นเหมือนเพิ่งเติมขึ้นมาใหม่ มันคือดอกคาร์เนชัน

"หนูคิดว่าคุณจะวาดภาพสถานีรถไฟเสียอีก"
"ปกติคงเป็นแบบนั้น" เขายิ้มรับขณะที่จังหวะการแต้มสีช้าลง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
"เพียงแค่ฉันคิดถึงเธอขึ้นมาเสียก่อน"
"เธอ?"
"ภรรยาของฉัน" ตอนนี้พู่กันถูกจุ่มค้างอยู่บนถาดสี เขาไม่แม้แต่จะขยับมันด้วยซ้ำ
ทั้งที่สถานีรถไฟนี้มีคนพลุกพล่าน แต่แมรี่กลับรู้สึกเหมือนบรรยากาศเงียบลงจนน่าใจหาย

ชายชราเหม่อมองขบวนรถไฟที่กำลังเคลื่อนออกจากสถานี จมอยู่ในภวังค์ที่ไม่มีใครเข้าถึง เสียงรอบตัวค่อยๆหลุดจากการรับรู้ ทั้งเครื่องจักร ผู้คน แม้กระทั่งเสียงของหนูน้อยช่างสงสัยตรงหน้าเขาช่างดูห่างไกล

เพียงชั่วอึดใจ ชายชราหันมาลงสีภาพอีกครั้ง ไม่ได้เล่าเรื่องอะไรอีก


' เหล่าศิลปินช่างเข้าใจยาก ' แมรี่คิด

"หากมันเศร้า หนูให้ดอกไม้กับคุณเพิ่มอีกก็ได้" แมรี่เลือกดอกไม้เพิ่มอีกหนึ่งดอก เธอเขย่งเท้าเพื่อเสียบมันไว้ที่กระเป๋าเสื้อ เขามองตาม
"ดอกไม้พวกนี้ แม่ของหนูดูแลมันด้วยความรัก" แมรี่ชี้ไปยังตะกร้า "หนูส่งต่อความรักของแม่ให้กับคนที่ต้องการ"
ชายชรายิ้มรับ ดวงตาวาวใส เขาล้วงมือเข้าไปใต้โค้ทและหยิบเข็มกลัดอันเล็กยื่นให้แมรี่ มันเป็นเข็มกลัดเงินเรียบๆที่มีรอยปั๊มนูนรูปลูกหมู
"ถือเป็นคำขอบคุณสำหรับดอกไม้ ดูแลให้ดีล่ะ"
แมรี่ไม่กล้ารับมา เธออธิบายว่าที่มอบดอกไม้แก่ผู้อื่นก็เพื่อสร้างกำลังใจเท่านั้น เด็กหญิงไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน

"รับไว้เถอะ ถ้าลูกสาวฉันอยู่เธอคงอยากให้หนูเหมือนกัน"
"คุณมีลูกสาวด้วยเหรอคะ?"
"สิบขวบ ตัวเท่าหนูตอนที่จากไปพร้อมแม่และน้องชาย"

"หนูเสียใจด้วย" เด็กหญิงสลด เธอยังเด็กและไม่เคยพบเจอการสูญเสียเช่นนี้
"เรื่องมันผ่านมานานแล้ว" ชายชราวางมันลงบนมือของแมรี่ กำมือเล็กให้กระชับ เมื่อมั่นใจว่าเด็กหญิงจะไม่ทำมันหล่นจึงปล่อยมือ

"พวกเขาจะมีชีวิตอยู่บนภาพวาดของฉันเสมอ"
"งั้นคุณต้องวาดพวกเขาบ่อยๆ" แมรี่หมายมาด "หนูสัญญาว่าจะรักษาเข็มกลัดของคุณให้ดี"
"มันเป็นของเธอแล้ว" เขายิ้มอีกครั้ง ยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา "เอาล่ะ ฉันต้องจัดการรูปนี้ให้เสร็จก่อนที่รถไฟจะออก"
"หนูก็ต้องแจกดอกไม้ต่อเช่นกัน" เธอชูตะกร้า
"ยินดีที่ได้พบคุณ ขอบคุณสำหรับเข็มกลัดค่ะ"
แมรี่โบกมือร่ำลาอยู่พักหนึ่ง เธอก้าวออกจากสถานีรถไฟ
ชายชรามองตามจนลับสายตา เขาหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ 

ท้ายที่สุดภาพนั้นก็เสร็จไม่ทันก่อนรถไฟออกอยู่ดี







ถึงคุณที่กำลังอ่าน แมรี่เป็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่ฉันอยากจะเป็น แต่เธอยังเด็กนักเช่นเดียวกับตัวฉัน  ประสบการณ์และการพบเจอผู้คนจะช่วยให้เธอเติบโตขึ้นในสักวันหนึ่ง

ขอบคุณ





SHARE
Written in this book
หนูน้อยแมรี่และภารกิจดอกไม้
เด็กหญิงตัวน้อยผู้มอบความอบอุ่นแก่ผู้ที่พบเจอ
Writer
vanillarain
girl
เพราะจำได้ไม่ดีนัก ฉันจึงบันทึกเรื่องของเราก่อนที่จะจางไปเสียหมด

Comments

LC_kkkkk
6 months ago
ชอบบรรยากาศของเรื่องมากเลยค่ะ🌸
Reply
vanillarain
6 months ago
ดีใจจัง ขอบคุณนะคะ เราพยายามบรรยายให้ผู้อ่านเห็นภาพหนูแมรี่เหมือนว่าเธอเป็นเด็กคนหนึ่งจริงๆ
MAYOMWAN
6 months ago
ข้อความสีดำเข้มทำอย่างไรครับ?
ขอตามแบบตรงๆซื่อๆเลย
Reply
vanillarain
6 months ago
คุณกดค้างคลุมข้อความที่ต้องการแล้วเลือกตัว B ที่มุมล่างซ้ายของจอ จะได้ตัวหนาสีดำแบบนี้ค่ะ
vanillarain
6 months ago
สงสัยอะไรเพิ่มเติม ส่งข้อความมาหาเราได้เลยนะคะ ถ้าเราทำได้ เรายินดีให้คำแนะนำค่ะ
MAYOMWAN
6 months ago
ขอบคุณมากนะจ๊ะ
Reply