หนูน้อยแมรี่ กับชายจิตรกรและสถานีรถไฟ
ทุกเช้าเวลาเจ็ดนาฬิกาในช่วงปิดเทอม หนูน้อยแมรี่จะออกจากบ้านพร้อมตะกร้าดอกไม้ (แน่นอนว่ามาจากสวนของคุณแม่) เดินเตาะแตะมุ่งสู่หมู่บ้านใกล้ ๆ  เธอแจกจ่ายดอกไม้แก่ผู้คนที่ผ่านไปมา ทั้งคนไร้บ้าน ชายที่รีบเร่งไปทำงาน คุณป้าร้านขายไหมพรม  หวังเพียงให้คนเหล่านี้รู้สึกโชคดีไปอีกวันหนึ่ง

เธออยากสร้างความรู้สึกดีแก่ผู้อื่นตามกำลังของเด็กน้อยที่สูงเลยอ่างล้างจานหน่อย ๆ จะทำได้


วันนี้เป็นดอกคาร์เนชัน และแมรี่เลือกที่จะแวะเวียนไปยังสถานีรถไฟ

ผู้คนมากมายเดินทางเข้ามาและจากไปด้วยขบวนรถพวกนี้ จากเมืองสู่เมือง ไม่มีใครอยู่ที่นี่นานนัก

ระหว่างที่แจกดอกไม้ แมรี่สะดุดตาเข้ากับชายชราคนหนึ่งที่นั่งชิดผนังกำแพงในสถานี เขาสวมหมวก Flat cap สีเข้ม และโค้ทสีกากีตัวใหญ่  ที่เธอสนใจไม่ใช่ลักษณะภายนอกของเขา แต่เป็นขาตั้งพร้อมเฟรมผ้าใบขนาด 50 × 60 ซม. กับกระเป๋าไม้ลากสำหรับใส่อุปกรณ์ศิลปะมากมายพวกนี้ต่างหาก

เว้นระยะห่างสักหนึ่งช่วงเสา เธอยืนจ้องเขาอยู่พักใหญ่ ตะกร้าน้อยในมือขยับขยุกขยิก

เหมือนทนสายตาอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยไม่ไหว ทันทีที่ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง แมรี่รีบส่งยิ้มแฉ่งอวดฟันซี่เล็กที่ดูแลอย่างดี (แน่นอนว่าโดยคุณแม่ของเธอ)
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นทั้งยังพยักหน้าตอบรับ เธอจึงเข้าไปหาเขาด้วยความสนใจ
เสียงรองเท้าหนังส้นเตี้ยกระทบพื้นเป็นจังหวะต่อกแต่ก

"สวัสดีค่ะ หนูไม่เคยเห็นใครมาวาดภาพที่นี่มาก่อน" แมรี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า แกว่งตะกร้าดอกไม้ไปมา
"ฉันเดินทางไปทั่ว วาดภาพและส่งขาย" ชายชราเอียงหน้าไปทางหัวจักรไอน้ำพร้อมจุ่มพู่กันล้างไปพลาง
"เดินทางพร้อมรถไฟพวกนี้"

"ขอหนูดูภาพที่คุณวาดได้ไหม" แมรี่หยิบดอกคาร์เนชันยื่นให้ เธอไม่กล้าชะเง้อดูภาพของเขาสุ่มสี่สุ่มห้า
"เด็กน้อย เธอคิดมากไปแล้ว" ชายชราหัวเราะ
"ฉันวาดพวกมันในที่คนพลุกพล่านแบบนี้ ทุกคนสามารถมองมันได้"
"แต่คุณอาจไม่สบายใจ" เด็กหญิงขยับดอกไม้ในมือ สื่อให้รีบรับและอนุญาตให้เธอดูมันสักที
ชายชราถอนใจระคนเอ็นดู เขารับดอกไม้มาเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อ

เมื่อแลกเปลี่ยนกันแล้ว แมรี่ชะเง้อจนคอยืด เด็กหญิงชะงัก
"นี่ไม่ใช่ภาพของที่นี่"
เธอเพ่งมองไปยังภาพวาดของหญิงสาวผมยาวที่มีดอกไม้ทัดหู สังเกตุเห็นดอกไม้ที่ลงพื้นคร่าว ๆ ขัดกับส่วนอื่นเหมือนเพิ่งเติมขึ้นมาใหม่ที่น่าจะเป็นดอกคาร์เนชัน

"หนูคิดว่าคุณจะวาดภาพสถานีรถไฟเสียอีก"
"ปกติคงเป็นแบบนั้น" เขายิ้มรับขณะที่จังหวะการแต้มสีช้าลง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
"เพียงแค่ฉันคิดถึงเธอขึ้นมาเสียก่อน"
"เธอ ?"
"ภรรยาของฉัน" ตอนนี้พู่กันถูกจุ่มค้างอยู่บนถาดสี เขาไม่แม้แต่จะขยับมันด้วยซ้ำ
ทั้งที่สถานีรถไฟนี้มีคนพลุกพล่าน แต่แมรี่กลับรู้สึกเหมือนบรรยากาศเงียบลงจนน่าใจหาย

ชายชราเหม่อมองขบวนรถไฟที่กำลังเคลื่อนออกจากสถานี จมอยู่ในภวังค์ที่ไม่มีใครเข้าถึง เสียงรอบตัวค่อย ๆหลุดจากการรับรู้ ทั้งเครื่องจักร ผู้คน แม้กระทั่งเสียงของหนูน้อยช่างสงสัยตรงหน้าเขาช่างดูห่างไกล

เพียงชั่วอึดใจ ชายชราหันมาลงสีภาพอีกครั้ง ไม่ได้เล่าเรื่องอะไรอีก


' เหล่าศิลปินช่างเข้าใจยาก ' แมรี่คิด

"หากมันเศร้า หนูให้ดอกไม้กับคุณเพิ่มอีกก็ได้" แมรี่เลือกดอกไม้เพิ่มอีกหนึ่งดอก เธอเขย่งเท้าเพื่อเสียบมันไว้ที่กระเป๋าเสื้อ เขามองตาม
"ดอกไม้พวกนี้ แม่ของหนูดูแลมันด้วยความรัก" แมรี่ชี้ไปยังตะกร้า "หนูส่งต่อความรักของแม่ให้กับคนอื่น ๆ  แต่น่าเสียดายที่หนูคงให้คุณได้เท่านี้เพราะในเมืองยังมีคนต้องการความรักอีกมาก"
ชายชรายิ้มรับ เขาล้วงมือเข้าไปใต้โค้ทและหยิบเข็มกลัดอันเล็กยื่นให้ มันเป็นเข็มกลัดเงินเรียบ ๆ ที่มีรอยปั๊มนูนรูปลูกหมู
"ถือเป็นคำขอบคุณสำหรับดอกไม้ ดูแลให้ดีล่ะ"
แมรี่ไม่กล้ารับมา เธออธิบายว่าที่มอบดอกไม้แก่ผู้อื่นก็เพื่อสร้างกำลังใจเท่านั้น เด็กหญิงไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน

"รับไว้เถอะ ลูกสาวฉันเธอคงอยากให้หนูเหมือนกัน"
"คุณมีลูกสาวด้วยเหรอคะ?"
"สิบขวบ ตัวเท่าหนูตอนที่จากไปพร้อมแม่และน้องชาย"

"หนูเสียใจด้วย" เด็กหญิงสลด เธอยังเด็กและไม่เคยพบเจอการสูญเสียเช่นนี้
"เรื่องมันผ่านมานานแล้ว" ชายชราวางมันลงบนมือของแมรี่ กำมือเล็กให้กระชับ เมื่อมั่นใจว่าเด็กหญิงจะไม่ทำมันหล่นจึงปล่อยมือ

"พวกเขาจะมีชีวิตอยู่บนภาพวาดของฉันเสมอ"
"งั้นคุณต้องวาดพวกเขาบ่อย ๆ " แมรี่หมายมาด
"หนูสัญญาว่าจะรักษาเข็มกลัดของคุณให้ดี"
"มันเป็นของเธอแล้ว" เขายิ้มอีกครั้ง
"เอาล่ะ ฉันต้องจัดการรูปนี้ให้เสร็จก่อนที่รถไฟจะออก"
"หนูก็ต้องแจกดอกไม้ต่อเช่นกัน" เธอชูตะกร้า
"ยินดีที่ได้พบคุณ ขอบคุณสำหรับเข็มกลัดค่ะ"
แมรี่โบกมือร่ำลาอยู่พักหนึ่ง เธอก้าวออกจากสถานีรถไฟ
ถอยห่างออกมาจนชุดกระโปรงสีเหลืองกลืนไปกับฝูงชน
ชายชรามองตามจนลับสายตาก่อนจะหยิบภาพเขียนใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นั่งมองมันเนิ่นนานอย่างไม่มีจุดหมาย

ท้ายที่สุดภาพนั้นก็เสร็จไม่ทันก่อนรถไฟออกอยู่ดี







ถึงคุณที่กำลังอ่าน แมรี่เป็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่ฉันอยากจะเป็น แต่เธอยังเด็กนักเช่นเดียวกับตัวฉัน
ประสบการณ์และการพบเจอผู้คนจะช่วยให้เธอเติบโตขึ้นในสักวันหนึ่ง

ขอบคุณ







SHARE
Written in this book
หนูน้อยแมรี่และภารกิจดอกไม้
เด็กหญิงตัวน้อยผู้มอบความอบอุ่นแก่ผู้ที่พบเจอ
Writer
vanillarain
just another girl
เพราะจำได้ไม่ดีนัก ฉันจึงบันทึกเรื่องของเราก่อนที่จะจางไปเสียหมด

Comments

LC_kkkkk
1 year ago
ชอบบรรยากาศของเรื่องมากเลยค่ะ🌸
Reply
vanillarain
1 year ago
ดีใจจัง ขอบคุณนะคะ เราพยายามบรรยายให้ผู้อ่านเห็นภาพหนูแมรี่เหมือนว่าเธอเป็นเด็กคนหนึ่งจริงๆ
MAYOMWAN
1 year ago
ข้อความสีดำเข้มทำอย่างไรครับ?
ขอตามแบบตรงๆซื่อๆเลย
Reply
vanillarain
1 year ago
คุณกดค้างคลุมข้อความที่ต้องการแล้วเลือกตัว B ที่มุมล่างซ้ายของจอ จะได้ตัวหนาสีดำแบบนี้ค่ะ
vanillarain
1 year ago
สงสัยอะไรเพิ่มเติม ส่งข้อความมาหาเราได้เลยนะคะ ถ้าเราทำได้ เรายินดีให้คำแนะนำค่ะ
MAYOMWAN
1 year ago
ขอบคุณมากนะจ๊ะ
Reply