ข้ามภพมาทวงรัก (2/4)


...
...

“ มาภา ...  มาภา ...
อย่าเอาแต่นอนนิ่งไม่มีสติ  ไม่โต้ตอบอะไรกับพี่อย่างนี้สิ

นี่มันกี่วันกี่คืนเข้าไปแล้ว
มาภา !!   ตื่นสิ ตื่นขึ้นมา
ตื่นมาบอกพี่สิ ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ...

มาภา ชีวิตนี้พี่ก็ไม่เหลือใครแล้ว
ถ้ามาภามาจากพี่ไปแบบนี้  แล้วพี่จะอยู่ยังไง

ฮือๆๆๆ ”


          ภาพแห่งความรันทดหดหู่ที่โรมรันโถมถา
ราวกับว่าจะตอกย้ำความเจ็บปวดที่เห็นคนรักของตัวเองนอนแน่นิ่งไร้ความรู้สึก

          ภาพแห่งความรักความจริงใจที่คงมั่นของตัวเอง
ที่กลางวันนอนเฝ้าหน้าเตียงไม่ห่างแม้แต่เศษเสี้ยวนาที พร่ำเพ้อเรียกแต่ มาภา .. มาภา ไม่หยุด

          ภาพแห่งความรักที่สัตย์ซื่อภักดีในความผูกพันที่กลางคืนต้องวิ่งเข้าโบสถ์
อธิษฐานภาวนา ขอต่อพระผู้เป็นเจ้าให้คืนลมหายใจให้แก่แฟนสาวของตัวเอง
ร้องไห้ฟูมฟายจนแทบไม่เหลือน้ำตา ... 

          พ้นวันผ่านคืน ล่วงเลยจนเป็นเดือน ที่แฟนสาวต้องนอนสลบไสลไม่ได้สติ
ในขณะที่ตัวเองก็อ่อนระโหยโรยล้า ดูไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
มีเพียงใจที่แข็งแกร่งฮึดสู้ในร่างที่โทรมทรุดและเหนื่อยอ่อน

          ล้วนแล้วแต่เป็นภาพที่ปรากฎชัดขึ้นๆ เรื่อยๆ
จนแทบจะพังระเบิดสมองเล็กๆ ของแมลงปอ จนแตกกระจายได้ในบัดดล


“ แล้ววันหนึ่ง

วันที่ข้าเห็นใจเจ้า ซาบซึ้งในความรักของเจ้าที่มีต่อมาภา
เป็นวันที่ข้าให้โอกาสกับเจ้า ผู้ยึดมั่นในรักไม่เสื่อมคลาย !! ”

          ภวังค์ความคิดที่ส่งสะท้อนผ่านภาพแห่งความทรงจำในอดีตของแมลงปอหนุ่ม
ถูกทำลายลงกลางครัน ด้วยพระสุรเสียงของพระผู้เป็นเจ้า ที่ตรัสขึ้นอย่างกังวาน 
ราวกับพระองค์จะรู้ว่าลำดับความคิดและภาพแห่งความหลังของแมลงปอหนุ่ม
ผุดโผล่ระลึกขึ้นนั้น ผ่านมาถึงเหตุการณ์ใดแล้ว

“ ครั้งนั้น

ข้าถามเจ้าว่า
เจ้ายินดีที่จะใช้ชีวิตของเจ้า เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกับชีวิตของมาภาไหม ?? ”


“ ใช่ครับ !!

ซึ่งผมก็ตอบพระองค์ โดยมิได้ลังเลใจว่า ยินดี ”  


“ และข้าก็รับปากเจ้า
ว่าจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมาในเร็ววัน

โดยเจ้าต้องยอมเป็นแมลงปอ ... 3 ปี ”


“ ถูกต้องครับ

และหลังจากที่ผมตอบกลับด้วยคำยืนกรานหนักแน่นว่า ยินดี อีกครั้ง
รุ่งขึ้น ผมก็ไม่มีโอกาสได้เห็น ได้ใช้ร่างของ รังสิมันต์ ที่เป็นคนอีกเลย ”


“ แต่เจ้าก็เป็นแมลงปอหนุ่มที่งดงามตัวหนึ่ง

มิใช่รึ ?? ”
 

“ ใช่ครับ !!

หลังจากที่ผมได้ลาพระองค์ในวันนั้นแล้ว
ก็บินตรงไปที่เตียง ที่มาภาเคยนอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรา

แล้วมาภาก็ฟื้นขึ้นจริงๆ เธอฟื้นขึ้นมาจริงๆ

แต่ ...... ”


“ แต่มาภาผู้เป็นคนรักของเจ้า
กำลังคุยอะไรสักอย่างกับหมอ

ซึ่งเจ้าก็ไม่อาจได้ยิน ว่าเขาคุยอะไรกัน ”


          แมลงปอหนุ่มปาดน้ำตาที่ปริ่มเบ้าพร้อมเอ่อไหลอาบแก้มน้อยทั้งสองข้างอีกครั้ง 
เมื่อภาพเหตุการณ์ต่างๆ หลังจากที่มาภาฟื้นขึ้นมาแล้ว
ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำอีกหน






          มาภาค่อยๆ มีอาการที่ดีขึ้นๆ เรื่อยๆ
กระทั่งวันหนึ่ง หมอก็อนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้
แต่ก็ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสุขเอาเสียเลย
เธอพยายามถามคนโน้นคนนี้ ว่ามีใครรู้จักรังสิมันต์คนรักเก่าของเธอไหม

แต่ก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็น

ซึ่งจากคำตอบที่เธอได้ ทำให้เธอจำต้องยอมสรุปจบแบบไม่ปักใจเชื่อ
ว่าพี่รังสิมันต์ที่เธอเคยรัก หายสาบสูญไปจากวิถีชีวิตของเธอ

เพราะหมดรักเธอแล้ว


“ ความจริง ตอนนั้น ผมก็ไม่ได้หายไปไหน

ผมยังคงบินวนเวียนอยู่ข้างตัวเธอ ไม่ห่างเธอเลยสักนิด

ผมอยากตะโกนบอกเธอว่าผมอยู่นี่  ผมก็ตะโกนไม่ได้
อยากร้องอยากเรียกก็ไม่ได้ ผมอยากสวมกอด ก็ไม่ได้

สิ่งหนึ่งที่ผมทำได้และได้ทำก็คือ ยอมรับ

ผมต้องยอมรับกับสิ่งที่แฟนสาวของผม
อาจจะได้มอง ... แต่ไม่เห็น ” 


“ จนกระทั่งวันหนึ่ง

วันที่สายลมอ่อนๆ พัดสะบัดใบไม้บนต้น ร่วงหล่นสู่พื้น
มันเป็นช่วงเวลาที่ผมต้องจากที่ตรงนั้นไปชั่วคราว

ผมบินไปเกาะอยู่บนบ่าของเธอ
ผมอยากจะใช้ปีก ลูบสัมผัสหน้าของเธอเบาๆ
อยากใช้ปากที่เรียวเล็ก ประทับจูบบนหน้าผากและแก้มของเธอเหมือนที่เคยทำ

แต่ผมก็ทำไม่ได้

ร่างผมมันเล็กเกิน เล็กจนเธออาจจะไม่เคยได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ ”


“ แต่อะไรมันก็ไม่เท่ากับเมื่อครบอีกปี
ที่ผมบินวนกลับไปที่นั่นใหม่

ผมได้ยินข่าวลือที่ลือกันหนาหู
ว่า หลังจากที่มาภาเกิดอุบัติเหตุ
และได้เข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล
ได้พบกับหมอพันแสงที่ทั้งสุภาพ อ่อนโยน และน่ารัก

สุดท้ายเขาทั้งคู่ก็ผูกพัน และชอบพอกัน จนเกิดเป็นความรัก

มันเจ็บตรงที่ใครต่อใครก็บอกว่า
มาภาดูมีความสุขมาก

มากกว่าตอนที่เธอคบกับแฟนเก่าก่อนเกิดอุบัติเหตุ ... ”
 



“ ข้ารู้ !! ... รู้ว่าเจ้าเสียใจ ”
          พระผู้เป็นเจ้าทรงตรัส คั่นความรู้สึกเจ็บปวดของรังสิมันต์
ที่เตรียมจะปะทุผ่านธารน้ำตาที่พร้อมจะทะลักไหลอีกระลอก


...
...


(( เรียวรุ้ง...บนคุ้งฟ้า ))
SHARE
Written in this book
ข้ามภพมาทวงรัก
ตำนานรักแมลงปอ
Writer
Bhumrajchawit
IAmWhatIAm
แค่ นัก (หัด) เขียน ... ที่อยากใช้นามปากกา ว่า "เศรษฐวาสิก" กับ " เรียวรุ้ง...บนคุ้งฟ้า "

Comments