เป็นเพราะฝน
ได้รึเปล่าถ้าจะร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา

เสียงฟ้าร้องและฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักทำให้เธอสะดุ้งตื่น อากาศเย็นลงเล็กน้อยบรรยากาศชวนให้หลับลึก 

ลึกลงไปในความทรงจำสะเปะสะปะของเธอ ผู้คนมากมายที่ได้พบเจอ ทำความรู้จัก ยังคงอยู่ และ จากไป บางคนวนกลับมา และ จากไปอีกครั้ง บางครั้งก็เป็นเธอเองที่ผลักคนบางคนออกจากชีวิตด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้ากัน ด้วยความกลัว ด้วยความรำคาญ หรือ ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ สิ่งเดียวที่เธออธิบายได้คือไม่เคยเสียใจที่ทำแบบนั้นกับคนเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรือการคิดมาอย่างดีแล้ว เธอก็ยินดีรับผลที่จะเกิดตามมาอย่างเต็มใจ

เต็มใจเดินออกไปจากชีวิตของคนที่รักสุดชีวิต คนที่คิดว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดอายุขัย ช่างน่าหัวเราะ คนอย่างเธอจะมีทางอยู่กับใครได้นานขนาดนั้น คนที่ไม่รู้จักวิธีการรักษาความสัมพันธ์ใด ๆ คนที่รักตัวเองจนเผลอ (บางครั้งก็ตั้งใจ) ทำร้ายคนอื่น แต่ไม่ได้แปลว่าเธอไม่มีความรู้สึกนี่นา เธอเสียใจกับการบอกลาครั้งนี้มากกว่าครั้งไหน เพราะไม่ใช่คำที่อยากเอ่ย แต่ไม่มีทางเลือกอื่นให้เธอแล้ว เมื่อคนที่อยู่ด้วยกันไม่มีความสุขกับการมีเธออยู่ เธอก็ต้องบอกลาเพื่อรักษาความสุขของคนที่รัก

คนที่รักกันจำเป็นต้องเข้ากันได้ทุกอย่างรึเปล่า เคยอ่านเจอว่าถ้าเรารักใครจริง ๆ เราจะไม่ต้องหาเหตุผลในการรักนั้น แล้วถ้าเรารักคนที่เราไม่ชอบอะไรในตัวเค้าเลยล่ะ ถ้าเวลาเราอยู่กับเค้าแล้วเรามีความสุข แต่ concept การใช้ชีวิต ความคิด กลุ่มเพื่อน แตกต่างกับเราอย่างสิ้นเชิง จนสุดท้ายเราอยู่ไม่ไหว แบบนี้ยังเรียกว่ารักได้รึเปล่า

ได้รึเปล่าถ้าเธอเป็นแค่คนปกติ 
ได้รึึเปล่าถ้าจะขอให้เค้ายังอยู่ข้างเธอ
ได้รึเปล่าถ้ายังรู้สึกเหมือนเดิม
ได้รึเปล่าถ้าเรายังคิดถึงกัน
ได้รึเปล่าถ้ายอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ 
ได้รึเปล่าถ้าจะร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา

น้ำตา มาจากไหนกันนะ ? ความรู้สึก หรือ ปฏิกิริยาของร่างกาย 
ตั้งแต่เด็กเธอแทบจะไม่ร้องไห้เลย เพราะความเป็นพี่คนโต ถูกสอนให้ต้องดูแลคนอื่น และเมื่อคนอื่นช่วงชิงความอ่อนไหวไป เธอจึงเหลือแค่ความเข้มแข็ง อดทน เพื่อเป็นที่พึ่งให้คนที่เหลือ จนเกือบลืมไปแล้วว่าการร้องไห้เป็นยังไง กลายเป็นคนที่ยิ้มแม้ตอนเศร้า อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ด้วยชินที่ต้องเก็บซ่อนน้ำตาและความอ่อนไหว

ความอ่อนไหว ปลุกเธอให้ตื่นจากการพักผ่อน เพราะเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่า แต่ความเหนื่อยล้าก็พาเธอกลับเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาต่อมา ความอ่อนไหวพ่ายแพ้ต่อความเหนื่อยล้าจากการทำงานและกิจกรรมต่าง ๆ ตลอดทั้งวัน เธอจึงด่ำดิ่งสู่ความมืดมิดเงียบสงบเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อน

พักผ่อนให้เพียงพอ เพื่อเติมพลังชีวิตไว้ต่อสู้กับสิ่งที่ต้องเผชิญในวันรุ่งขึ้น เช้าอันสดใสที่อากาศเย็นสบายเพราะสายฝนเมื่อคืน 

SHARE
Writer
Patpattpattt
Ordinary girl 🌈
This too, shall pass ฝาก Podcast ชื่อช่อง JIPATHA (จิปาถะ) ค่ะ : https://soundcloud.com/jipatha

Comments