โลกจะเปลี่ยนหัวใจเพื่อเราบ้างไหม
กลิ่นอายความเคอะเขิน คำพูดที่ไม่เข้าท่า มุมริมฝีปากที่ไม่แม้แต่เขยื้อน รอยขมวดย่นกลางหน้าผาก กลิ่นนิโคตินบนมือขวา และขอบกางเกงคับแน่นจากเบียร์เย็นๆ ที่กลืนลงท้อง

ฉันคือเจ้าของสิ่งเหล่านั้น แล้วโลกจะเปลี่ยนหัวใจของมันเพื่อฉันไหม
 
ข้างนอกนั่นมักทำฉันเย้ยหยันและยืนหยัด สู้เพื่อใครบางคน บางกลุ่มเสมอมา แต่อิสระเสรีถูกจองจำในสวนของความคาดหวัง ฉันจึงมักปรายตามองออกไป ข้างนอกสวนสวยนั่นมีอะไรให้ฉันลงมือได้บ้าง ถึงต้องย่ำเหยียบรอบข้างผู้คนมากมาย แต่สีสันแห่งเทศกาลไม่มีวันป้ายเปื้อนบนตัวฉันได้แน่ หากเพียงฉันย่ำอยู่บนดินลูกรังข้างนอกนั่น

ฉันคิด แล้วก้มลงมองสีเหลืองในสวน สีเหลืองที่ป้ายเปื้อนบนตัวของฉันเอง

หวังว่าโลกจะเปลี่ยนหัวใจของมันเพื่อฉันบ้าง แค่สักครั้ง


ใบไม้ใกล้ร่วงหล่นจากต้น ใบสีทองเหี่ยวย่น แต่ช่างอบอุ่นแม้ต้องอาศัยกิ่งเพื่อเกี่ยวกอดตัวเองไว้ น้ำอุ่นๆ กรุ่นอยู่ในใจ แสนสุข และแสนเศร้าในหนึ่งครา แต่เมื่อใดที่แสงจากนอกสวนช่างแสบตา ฉันก็ยังหันกลับมามองใบไม้ใกล้ร่วงใบเดิมได้เสมอ ฉันเชื่อเหลือเกินว่าตัวเทอะทะของฉันจะพุ่งไปยังแผ่นดินข้างใต้ เมื่อลมแรงพัดให้ใบไม้ใบนั้นร่วงหล่น ฉันจะไขว่คว้ามันไว้ทัน แต่ใบไม้ใบนั้นจะยังมีชีวิตบนมือฉันหรือไม่

แล้วโลกจะเปลี่ยนหัวใจของมันเพื่อฉันหรือเปล่า 

เหงื่อกายไหลพราก ซับเช็ดอย่างรีบร้อน หวังเพียงให้มันแห้งหายในสวนนี้ นิโคตินบนมือขวาถูกป้ายที่ขากางเกง เช่นเคย ซับเช็ดอย่างรีบร้อน ซ่อนกลิ่นอบอวลที่ปิดไม่มิด พร้อมกันกับรอยยิ้มถูกปั้นแต่งด้วยความเต็มใจ ด้วยหวังว่าหัวใจจะเชื่อเช่นนั้น เพียงไม่นานก็ค่อยๆ เลือนหาย เพราะไม่อาจปิดบังหัวใจอ่อนแอดวงเดิม ถามตัวเองอีกครั้งว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทำในสิ่งที่พวกเขาคาดหวัง แต่ไม่เคยสำเร็จใช่ไหม

เหมือนที่พวกเขาไม่เคยเป็นในสิ่งที่ฉันต้องการสำเร็จเช่นกันงั้นหรือ

แล้วโลกจะเปลี่ยนหัวใจของมันเพื่อฝ่ายใด 


ฉันหลงใหลในความเงียบ แม้ต้องพลาดความน่าเอ็นดูของนกน้อย และเสียงเพลินหูของมัน สำหรับฉันความเงียบคงเคยคุ้นกว่า แม้อาจดูไร้ชีวิตชีวาในสายตาใครๆ ใต้ต้นไม้ต้นเดิม มีเพียงใบเหี่ยวแห้งที่ให้ร่มเงา มันแทบบดบังแสงแดดไม่ไหว แต่กลับปกป้องนัยตาคู่นี้ให้ยังสงบเงียบและร่มเย็น หลายครั้งฉันพยายามเอาตัวออกไปยืนกลางสวนนั่น ให้นกรุมล้อม หวังว่าปีกของมันจะกระพือไออุ่นมาถึงหัวใจ รู้ตัวอีกทีก็วิ่งหนีหันหลังให้ วิ่งกลับไปที่ใบใม้ใบเดิม

ฉันรักสวนสวยงามนี้จับใจ เต็มใจจะแอบอยู่ในทุ่งความคาดหวัง เพียงแค่นกยังโบยบินต่อไป ให้มันมีความสุขกับสุขที่ฉันไม่ได้สร้าง แต่เป็นผู้เสียสละให้มันคงอยู่ ขอแค่ได้เมียงมองก็พอแล้ว

แม้โลกจะไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อกัน หวังว่าฉันคงไม่เป็นไร 


วันแล้ววันเล่ายาวนานนับปี ฉันรู้ว่านกคงหวาดกลัวฉันเช่นกัน แต่เรากลับไม่เคยกล้าเผชิญหน้า หลบหลีกกันเรื่อยไป แม้จะต้องกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ต่างคนต่างเป็นเจ้าของสวนเล็กๆ นี้หรือไม่

แต่ใครจะรู้ โลกอาจเปลี่ยนหัวใจของมันเพื่อเราสักครั้ง 

เมื่อนั้นไออุ่นจะผสานกับความเงียบ เสียงของความคาดหวังจะหยุดตรงกันกับความเข้าใจ จนกลบเสียงร้องไห้ให้หายไป ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เมื่อนั้นโลกคงเปลี่ยนหัวใจเพื่อฉันบ้างแล้ว 


SHARE

Comments