หุ่นยนต์ที่ชื่อว่า เเม่
หุ่นยนต์ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆสีขาว 
เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ดูเเลเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ขึ้นชื่อว่า 'ลูก'
เธอโดนใส่โปรเเกรมหลายอย่างที่คนเป็น 'เเม่' ต้องทำ
ทุกๆวันเธอตื่นตั้งเเต่ตีห้า เพื่อทำอาหารให้เด็กสาวตัวน้อย พอ6โมงเช้าเธอก็มีหน้าที่ปลุกเด็กสาว เธอเเต่งตัวให้ ใส่ถุงเท้า รองเท้าให้ เเละยังเดินออกมาส่งเด็กสาวขึ้นรถไปโรงเรียน พอกลับมาจากที่ทำงานเธอก็มีหน้าที่ไปซื้อของทำกับข้าวรอเด็กสาว ตกกลางคืนเธอก็พาเข้านอน รอเวลาเด็กสาวหลับเธอค่อยออกมาจากห้อง ออกมาทำหน้าที่ที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเธอต่อ คงเหลือเเต่รีดผ้าเพื่อให้เด็กสาวตัวน้อยใส่ในวันพรุ่งนี้ เธอทำมันวนอยู่อย่างนี้จนเป็นวัฏจักรของการมีชีวิตอยู่ 
เด็กสาวเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ หุ่นยนต์เองก็เสื่อมสภาพไปเรื่อยๆเช่นกัน น่าเเปลกยิ่งหุ่นยนต์มีอายุมากเท่าไหร่เธอก็ไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ของเธอเลย เธอทำมันออกมาดีเสมอ
เสื้อผ้าที่เธอรีดอยู่ทุกๆวันเธอก็ทำมันออกมาได้ดี

คืนหน่ึงมีเเสงสีเเดงออกมาจากตัวหุ่นยนต์ 
"สุดท้ายเเล้วสินะ" หุ่นยนต์พูดเบาๆกับตัวเอง
เธอเดินเข้าไปในห้องเด็กสาวก่อนจะลูบผมของคนที่หลับตาพริ้มเบาๆเเล้วกระซิบข้างหูว่า 
"หมดหน้าที่ของเเม่เเล้ว ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของหนูที่ต้องดูเเลตัวเอง เเม่มาส่งหนูได้เเค่นี้ 
จากนี้เเม่ต้องกลับไปอยู่ในที่ๆเเม่เคยมา ขอให้ชีวิตหนูสวยงามอย่างที่หนูต้องการ"

หุ่นยนต์ทำหน้าที่ของตัวเองจบเเล้วคืนนี้
เธอเดินออกไปนอนมองท้องฟ้าที่ริมระเบียง ลมโชยเบาๆ ดวงดาวส่องเเสงระยิบระยับหลายดวง ช่วงชีวิตสุดท้ายของหุ่นยนต์ก็มาถึง เธอหลับตาลงช้าๆพร้อมกับเเสงสีเเดงที่ค่อยๆดับลงไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ในตัวเธอที่เงียบไป

ที่ผ่านมาเธอทำหน้าที่ของเธอได้ดีมากๆเเล้ว เเละหวังว่าลูกสาวของเธอจะเรียนรู้ทุกๆอย่างที่เธอได้ทำให้ เเละสามารถเติบโตอยู่ในโลกที่มีผู้คนนับล้านได้
'ไม่เคยเหนื่อยเลย มันคุ้มค่าซะมากกว่าที่ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆของเขา'

ต่อให้เธอจะมีอายุนับพันปี เธอก็ไม่สามารถทิ้งหน้าที่ของ 'เเม่' ได้
SHARE
Writer
bo_nus
32 FahRenHeit
เราเติบโตเเละอาศัยอยู่ในก้อนกลมๆที่เรียกว่า'โลก' IG: bo_2xm

Comments