น้องชาย  กับ พี่สาว #1/4_การพบเจอ
   ผมยังจำรอยยิ้มของเธอในวันนั้นได้ไม่เคยลืม รอยยิ้มที่เปี่ยมเสน่ห์มีเอกลักษณ์โดดเด่นชวนมองของพี่ ที่หันหลังมายิ้มให้ผม เป็นร้อยยิ้มที่ได้เห็นกี่ครั้งผมก็มีความสุข ตอนนั้นผมเป็นแค่เด็ก ม.ต้นกะโปโลคนหนึ่ง และพี่อยู่ ม.ปลาย ผมได้รู้จักพี่เพราะน้องสาวของพี่เรียนห้องเดียวกับผม พี่เป็นคนเชียงใหม่แต่มาเรียนอยู่ประจวบฯ เช่นเดียวกับน้องสาว ช่วงชีวิต ม.ต้น เราได้เจอกันน้อยมาก แต่ก็ได้รู้จักกันในฐานะ พี่สาว น้องชาย มาตลอด    

   หลังจากเรียนจบ ม.ต้น เราต่างก็แยกย้ายกันไปตามวิถี และไม่ได้ข่าวคราวของกันและกันอีกเลยนานหลายปี จนวันหนึ่งโซเชี่ยลมีเดียก็เข้ามาในชีวิต ผมจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนแอดหาใครก่อน แต่นั่นก็ทำให้ผมมีโอกาสได้คุยกับพี่อีกครั้ง ตอนนั้นผมกำลังเรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งแถวปทุมธานี และอยู่ในช่วงฝึกงาน หลักจากทักทายกันผมก็โทรหาพี่ เราพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบต่อกัน ตอนนั้นพี่กลับไปทำงานอยู่เชียงใหม่ เราต่างคิดถึงกัน และดีใจที่ได้ติดต่อหากัน ตอนนั้นผมก็ยังโสด และลึกๆ ในใจก็แอบคิดว่าจะจีบดีไหมนะ เพราะรู้ตัวเองดีว่าลึกๆ แล้วแอบชอบเขาอยู่ หลังจากที่ได้คุยกันผมกลับมาส่องเฟสของพี่ พี่ดูอ้วนกว่าแต่ก่อน แต่ร้อยยิ้มก็ยังน่ารักมีเสน่ห์ชวนมองไม่เคยเปลี่ยนเลย ภาพวันเก่าๆ เริ่มย้อนกลับมา ผมส่องไปเรื่อยๆ ก็พบว่าพี่มีแฟนแล้วเป็นคนเชียงใหม่เหมือนกัน หลังจากได้รู้ว่าพี่มีแฟนอยู่แล้วผมจึงเลือกที่จะไม่สานความสัมพันธ์นั้นต่อ คงไม่ดีแน่ถ้าเข้าไปทำให้ชีวิตครอบครัวคนอื่นต้องแตกแยกกัน 
ต่อให้ชอบเขาแค่ไหน ความผิดถูกก็เป็นเรื่องสำคัญนะ ถ้าเรามีคนที่รัก แล้วมีใครเข้ามาเป็นมือที่สาม เราจะรู้สึกยังไง   ผมเตือนหัวใจตัวเอง...
   หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย...

   หลังจากเรียนจบปริญญาตรี ชีวิตผมก็ดูจะไม่ค่อยเป็นโล้เป็นพายสักเท่าไหร่ เข้าออกงานเป็นว่าเล่น ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ สุดท้ายจึงกลับมาอยู่บ้านที่ประจวบฯ แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเท่าไหร่ ในต่างจังหวัดนั้นหางานยากในสายงานที่ผมเรียนมา แถมค่าแรงก็ไม่สู้ดีนัก ไหนจะปัญญาภาระในครอบครัวอีก ชีวิตผมช่วงนั้นมีแต่แย่ลงเรื่อยๆ ขณะที่อายุก็เพิ่มขึ้นทุกที ผมเต็มไปด้วยความผิดหวังกับชีวิตในช่วงนั้น แต่ก็พยายามประคองชีวิตตัวเองเท่าที่พอจะทำไหว ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่ได้คบกับใครเลย เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลยในชีวิต ฐานะ การงาน การเงิน ไม่มีดีเลยสักอย่าง ใครเขาจะอยากมาลำบากใช้ชีวิตกับคนแบบเรากัน แค่ลำพังตัวเองยังเอาไม่รอดเลย...อย่าดึงใครมาลำบากด้วยเลยนะ...

   ...แล้ววันหนึ่งผมก็ได้ทราบข่าวของพี่จากโซเชียลมีเดียว่าพี่เลิกกับแฟนที่คบกันมาสิบเอ็ดปี ตอนนั้นผมเพิ่งเริ่มทำงานอยู่กับร้านหนังสือซีเอ็ด ไม่รู้ว่านี่เป็นอัลกอลิทึ่มของเฟสบุคหรือเปล่านะ ที่ทำให้อยู่ๆ ผมเห็นโพสของพี่ที่เลิกกับแฟนแล้ว ทั้งที่ตลอดเวลาเกือบเจ็ดปีจากครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกันผมไม่เคยเห็นโพส หรือข่าวคราวใดๆ จากพี่มาก่อนเลย แต่ตอนนั้นผมกลับได้รับรู้เรื่องนั้นบนเฟสบุ๊ค...
   ผมทักหาพี่ด้วยความเป็นห่วงตามประสาพี่น้องและได้ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอีกครั้ง ตอนนั้นพี่ทำงานอยู่ธนาคารแห่งหนึ่งในจังหวัดศรีษะเกษ สาเหตุที่พี่เลิกกับเขา เพราะต้องห่างกันแฟนที่ยังคงอยู่เชียงใหม่ และแฟนเขาก็ไปมีผู้หญิงอื่น สุดท้ายก็เลิกกัน ตอนนั้นพี่ไม่เล่ารายละเอียดมากนัก ผมเองก็ไม่กล้าถามอะไรมากนัก กลัวจะทำให้พี่เสียใจหนักกว่าเดิม ช่วงนั้นผมกับพี่เราคุยกันทุกวันจนเราตกลงว่าจะคบกัน และผมจะไม่เรียกพี่ว่าพี่แล้วนะ...เพราะผมยินดีที่ได้รักเธอและเธอก็ยินดีที่จะรักผมเช่นกัน...
   หลังจากนั้นผมและเธอก็วีดีโอคอลหากันทุกคืน คุยกันจนหลับทุกคืน มันเป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกดีกับตัวเองมากๆ หลังจากที่ชีวิตเจอเรื่องแย่ๆ มามากเหลือเกิน จากคนที่สิ้นหวัง ก็เริ่มมีความหวัง มีความกระตือรือร้น มีความตั้งใจขึ้นกว่าแต่ก่อน ความรู้สึกว่ายังมีอีกคนยังรักเราอยู่นี่มันดีจริงๆ นะ...
แต่ ความจริงของชีวิต คือ มีสุข ก็ต้องมีทุกข์ ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน   วันสงกรานต์เธอขับรถกลับเชียงใหม่คนเดียว มีอยู่คืนหนึ่งเธอวีดีโอคอลมาหาผม และบอกว่านอนไม่หลับคืนนั้นเธอดื่มมาและกำลังเมามาก ผมสังเกตุว่าเธอเหมือนคนเพิ่งร้องให้ ผมถามด้วยความเป็นห่วง เธอบอกว่ามีปัญหากับครอบครัว เขาตัดเธอออกจากชีวิตไปแล้ว ผมเองก็ไม่ได้ถามอะไรเธอมากนัก เพราะรู้ว่าเธอไม่ชอบให้ใครมาก้าวก่าย จุกจิกเรื่องส่วนตัวมากนัก เป็นช่วงเวลาที่อึดอัดอยู่เหมือนกันที่ต้องอยู่ใกลกัน ตอนผมเห็นเธอเศร้า ผมอยากอยู่ใกล้ๆ เธอเหลือเกิน อยากเข้าไปกอดเธอ จนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น แต่ตอนนั้นผมก็ทำได้แค่อยู่เป็นเพื่อนเธอผ่านวีดีโอคอล จนเธอหลับไป  ...ซึ่งผมมารู้ทีหลังว่าที่เธอบอกว่าถูกตัดออกนั้นไม่ใช่เรื่องครอบครัว แต่เป็นผู้ชายที่เป็นแฟนเก่าเธอไปทำพิธีผูกข้อมือกับแฟนใหม่ และเธอก็คงเสียใจกับเรื่องนั้น...
ถ้าผมมีคนที่คบกันมาสิบเอ็ดปี ทำแบบนั้น ผมก็คงเสียใจเหมือนกัน
   พักไว้ตรงนี้ก่อนนะ พรุ่งนี้มาเขียนตอนต่อไปนะ
SHARE
Writer
Pal_lse
portrayer and writer
Love me love my cat

Comments