I see you in every fucking song : เธออยู่ในเพลง
ถ้าหากความคิดถึงมันฆ่าคนได้จริงๆ วันนี้ฉันคงตายไปแล้วเป็นนับพันๆครั้ง 

เธอทำแบบนั้นได้ยังไงกัน !?

เธอทำให้เพลงรักและความสัมพันธ์ทุกเพลง
มีผลต่อจิตใจเราขนาดนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่...
หรือมันเป็นเราเองที่ปล่อยตัวเองมีความรู้สึก
ไปกับเพลงเหล่านี้และเชื่อมโยงมันไปถึงเธอ

เราหยุดนึกถึงใบหน้าอันแสนเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วย
รอยยิ้มอันชวนหัวของเธอไม่ได้เลย..
พูดไปมันก็ทั้งฮงุดฮงิดและรู้สึกเขอะเขินกับตัวเองเบาๆ
จริงๆแล้วเธอไม่ค่อยยิ้มหรอกฮะ เพราะว่าเวลาเธอยิ้ม
หน้าเธอจะดูเหมือนคนที่ไม่ได้อยากจะยิ้ม แต่ยิ้มออกมา
เพราะต้องการจะกวนฝ่าพระบาทาผู้ใดซักคนนึงรอบข้าง
โดยทั่วไปแล้ว เธอจะใช้หน้านิ่งแบบเดธๆ เป็นหน้าหลัก

ไม่ว่าจะมองไปเห็นอะไร หรือเปลี่ยนโฟกัสไปทางไหน
มันก็จะมีแต่หน้าเธอ เธอ เธอ และเธอโผล่ขึ้นมา
เปรียบดั่งหนังผีที่มีฉากผีผุดขึ้นมาเซอไพรส์อยู่ตลอด

แม้แต่ตอนที่คิดจะพูดภาษาอังกฤษ 
มันก็ยังมีแต่คำว่า YOU และใบหน้าของเธอ
รันออกมาในหัวเป็นคำแรก 
ว่าแล้วก็รู้สึกขมคอตัวเอง
เรากลายเป็นคนที่มีรสชาติเหมือนขนมหวาน
ที่ปราศจากลิ้มรสของรสชาติแขนงอื่นขนาดนี้
ตั้งแต่เมื่อใดกัน ?

ขนมหวาน
ของหวาน
อะไรที่มีน้ำตาล
เช่น โคล่า เป็ปซี่ โมจิ เฉาก๊วย และก็....
เอ่อะ เอิ่ม นั่นแหละ
นอกจากรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์และใบหน้านิ่งเดธแอร์
ของเธอนั้น เธอยังมีอีกหนึ่งใบหน้า
ที่ทำให้เราอดใจไม่ได้ ที่จะไม่นึกถึงมันเวลาที่เห็นขนม
เมื่อมีของหวานอยู่ตรงหน้าสายตาอันแสนอมทุกข์อันแสนเฉาตายของเธอก็จะแปรเปลี่ยนไปเป็นสายตาที่
เปี่ยมเต็มไปด้วยความลุกวาว เปรียบดั่งลิงในอลาดิน
ที่ได้ค้นพบเจอขุมทรัพย์อัญมณีอันแสนล้ำค่าในมือ

แค่เพลงหนึ่งเพลง หรือ แค่ขนมหวานหนึ่งชิ้น
มันชวนให้ต่อมความรู้สึกและอารมณ์ของเรา
ว้าวุ้น ฟุ้งซ่าน ชวนหลงใหลได้มากขนาดนี้เชียวหรือ
สายตาและประสาทสัมผัสต่างๆ
ทั้งการฟังและการมองเห็นของเรา 
มันทำงานกับเราผ่านสิ่งเหล่านี้
ได้มากขนาดนี้...
ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน 
เมื่อไหร่กันนะ
เมื่อไหร่กัน...
ที่เราจะหยุดความคิดถึงนี้ได้ซะที 






SHARE
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
Sooner or later we’re all dying. Far beyond human.

Comments