ภายใต้รอยยิ้มจากคำบอกลา
ผมเชื่อว่าพวกคุณเคยเป็นแบบผม ความรู้สึกยินดีที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง...
"เราเลิกกันเถอะค่ะ"
ทำไมกัน..ผมได้แต่เงียบ
"หนูเชื่อว่าพี่ จะเจอกันที่ดีกว่านี้นะคะ"
"หนูเป็นอะไรหรือป่าว ทำไมถึงบอกเลิกพี่ล่ะ"
"หนูเจอคนที่หนูรัก คนที่หนูชอบมากกว่าพี่ ขอโทษด้วยนะคะ"
เธอกล่าวขอโทษผมแล้วก้มหัวให้..ผมทำอะไรผิด ทำไมเธอไม่รักผมแล้ว...ผมสามารถทำอะไรได้อีกมั้ย ผมชอบเห็นเธอมีความสุขจังครับ เวลาเธอยิ้มโลกของผมมันสดใสขึ้นเยอะ แต่ช่วงนี้เธอกลับทำหน้าอมทุกข์ การอยู่กับผมมันคงทำให้เธอลำบากใจหรอครับ ผมควรปล่อยเธอไปใช่มั้ย..ผมยอมเจ็บเพื่อเห็นเธอมีความสุขมันคงดีกว่า 
"ครับ ไม่เป็นไรครับถ้าหนูอยู่กับเค้าแล้วมีความสุขก็ไปเถอะ ดีแล้วที่หนูเจอคนที่ดีกว่าพี่"
"ขอบคุณนะคะ"
ผมได้เพียงยิ้มยินดีให้กับเธอ ทั้งที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าผมคิดอะไรอยู่ในใจ
ผมเอื้อมมือไปลูบผมร่างบางเบาๆก่อนจะเห็นเธอยิ้มออกมา นี่อาจจะเป็นรอยยิ้มของเธอที่ผมจะเห็นเป็นครั้งสุดท้าย...คุณความรักของผม:|

เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริง แต่ผมก็เอาบางอย่างมาเสริม หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับ ขอโทษด้วยที่บางคำยังไม่ค่อยดี..ผมจะหัดเขียนไปเรื่อยๆนะครับ:)
SHARE
Writer
zbacx
คนๆหนึ่งที่ไม่มีอะไรดี
เพียงแค่ความรู้สึก

Comments