I will beside you
บางที เผ่าพันธุ์ มันก็ไม่ได้เป็นตัวกำหนดของความรัก คุณว่าไหม?

..

ยามที่ลมหนาวของเหมันต์มาเยือน ผืนป่าอันกว้างใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวสะอาดตา เสียงย่ำเท้าของสัตว์สี่ขากำลังเดินทอดน่องออกล่าอาหารอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางหิมะที่ตกอย่างหนัก 

หมาป่าสีดำ กับ หิมะสีขาว
มันช่างเป็นภาพที่ดูโดดเดี่ยว

ใช่ มันโดดเดี่ยวจริงๆ โดนขับไล่ออกจากฝูงทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำอะไรผิด กลายเป็นหมาป่าผู้ต้องออกล่าเพียงตัวเดียวมานานนับเดือน 

เจ้าสัตว์สี่ขายังคงเดินมองหาเหยื่อที่กำลังจะล่ากิน แต่มันมองไปทางไหนก็เจอแต่สีขาวของหิมะที่หนาวเหน็บ 

หิว..

นั่นคือความรู้สึกของมันในตอนนี้ 

นั่นไง เขาเจอกระต่ายตัวน้อยตรงนั้น เนื้อของมันช่างน่ากินเสียเหลือเกิน 
เจ้าหมาป่าสีดำเลียริมฝีปากของตัวเองก่อนจะค่อยๆ ย่องและดักซุ่มอยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น ในช่วงเวลาที่เจ้าหมาป่ากำลังกระโจนตะครุบ เจ้ากระต่ายตัวน้อยก็ไหวตัวทันและรีบวิ่งหนีไป 

มันกำลังวิ่งไล่ล่าตามเหยื่อตัวน้อยของมันอยู่อย่างไม่ลดละ ในจังหวะที่กำลังจะกระโจนจับได้ อยู่ๆ ก็มีมันก็เห็นบางอย่างที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงจุดนั้น 

หมาป่าสีดำหยุดนิ่งอยู่กับที่และหมอบต่ำคำรามเบาๆ ในลำคอ ศัตรูตัวใหม่ที่กำลังเผชิญหน้าและได้อาหารของเขาไปนั้นมองมาที่เจ้าหมาป่านิ่งๆ 

ทั้งตัวใหญ่ น่าเกรงขาม และไม่ควรต่อกร 

เสือขาวแสนสง่าท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา
ช่างเป็นภาพที่สวยงามและน่ามองเป็นอย่างยิ่ง 

แต่ไม่ใช่กับเวลานี้ ที่เจ้าหมาป่ากำลังเผชิญหน้า มันไม่มีทางสู้ได้แน่ๆ เพราะอาหารก็ยังไม่ตกถึงท้อง แถมแรงใกล้หมดเพราะวิ่งไล่ล่ากระต่ายตรงอุ้งเท้านั่น ที่เหยียบไว้อยู่

เจ้าหมาป่าสีดำค่อยๆ ถอยหลังแล้ววิ่งหนีไปทางอื่นไม่เหลียวหลังกลับมามอง มันกำลังกลัว กลัวศัตรูตามธรรมชาติที่ไม่สามารถต่อกรได้ มันไม่มีฝูงเหมือนแต่ก่อน 

สงสัยต้องหาเหยื่อใหม่แล้วสิ

นั่นคือสิ่งที่มันคิด

มันกำลังย่ำเท้าไปเรื่อยๆ เพื่อหาอาหารอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

มันนอนหมดเรี่ยวแรงเพราะความหิวอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่แถวนั้น สายตาเหม่อมองผ่านไปท่ามกลางหิมะที่ยังตกลงมาอย่างไม่หยุด 

จู่ๆ ทิวทัศน์ด้านหน้าก็ถูกบดบังด้วยสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่าเจ้าหมาป่าหลายเท่า 

เสือขาวตัวนั้นอีกแล้ว 

เจ้าหมาป่าลุกขึ้นแล้วหมอบต่ำพร้อมกับคำรามขู่ในลำคอ ถึงมันจะไม่มีแรงแต่ตามสัญชาตญาณในการปกป้องตัวเอง มันจึงทำแบบนั้น 

เสือขาวตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีโต้ตอบอะไรนอกจากซากกระต่ายสองสามตัวที่คาบอยู่ถูกวางลงตรงหน้าของหมาป่า แล้วเดินจากไป

ไม่เข้าใจ

นั่นคือสิ่งที่หมาป่าคิด

ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาอาหารมาให้ ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ทำร้ายมัน หรืออะไรยังไง 

หมาป่าหนุ่มสับสนไปหมดแต่ก็ยอมกินซากกระต่ายสองสามตัวนั้นอย่าหิวโหย มันไม่ได้กินอะไรมาพักใหญ่แล้วจึงไม่แปลกที่มันจะกินกระต่ายพวกนั้นจนหมด 

กินเสร็จก็เดินเรื่อยตามทางอีกที มันเดินไปแบบไม่มีเป้าหมาย 

อีกแล้ว

มันเจอเสือขาวตัวนั้นอีกแล้ว 

เจ้าเสือตัวนั้นกำลังนอนนิ่งๆ ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ที่บังหิมะให้อยู่อย่างสงบนิ่ง มันได้ยินเสียงของฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้ๆ แล้วเสียงหงิงๆ นั่นอีก

พอลืมตาขึ้นมาก็เจอเจ้าหมาป่าสีดำที่กำลังนั่งเอียงคอมองพร้อมกับส่ายหางไปมาตรงหน้า 

แปลกใจ? ทำไมไม่หนีเหมือนตอนนั้น?

นั่นคือสิ่งที่เสือขาวตัวใหญ่คิด

เจ้าหมาป่านั่งเอียงคอมองพร้อมกับส่ายหางไปมา มันไม่ได้มีความหวาดกลัวมากเหมือนตอนแรก มันกำลังขอบคุณเสือขาวตัวนั้น 

ตั้งแต่นั้นมา

ภาพที่พบเห็นได้บ่อยๆ ของสัตว์ในป่าท่ามกลางหิมะคือหมาป่าสีดำที่เดินตามเสือขาวไปเรื่อยๆ 
ยามล่าก็ออกล่าด้วยกัน แม้ส่วนใหญ่เสือขาวจะเป็นฝ่ายล่าได้มากกว่าก็ตาม 

ยามพักผ่อนจะมีเสียงของเจ้าหมาป่าคอยรบกวนอยู่ข้างๆ ทุกวี่ทุกวัน มันก็ยังคงเป็นหมาป่าหนุ่มที่คิดว่าตัวเองเป็นเด็ก กระโดดไปมาตอนเจอผีเสื้อหรือของที่ชวนแปลกตาแปลกใจ นั่นเป็นภาพชินตาของเสือขาวที่นอนมองตลอด

กาลเวลายังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ของมัน

"บรู๊วววววววว"

"กรรรส์"

เสียงคำรามดังไปทั่วพื้นที่บริเวณตรงนั้น ภาพหมาป่าสีดำตัวหนึ่งกับฝูงหมาป่าฝูงอื่นกำลังยืนเผชิญหน้ากัน เสียงคำรามที่บ่งบอกได้เลยว่ากำลังจะมีการต่อสู้กันเกิดขึ้น 

..

..

"หงี๊ด.."

เสียงย่ำเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับเสียงร้องน่าสงสารของหมาป่า มันได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ บาดแผลตามตัวของมันทำให้หิมะสีขาวกลายเป็นสีแดงเพราะหยดเลือด มันกะเผลกมาหาเสือขาวที่นอนอยู่ตรงนั้น พอเจอผู้มีพระคุณของมัน เจ้าหมาป่าก็รีบส่ายหางกระดิกไปมาเหมือนเจอเจ้าของ

เสือขาวลืมตา จมูกของมันได้กลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาตามลม และมันก็รู้แล้วว่ามาจากไหน 

เจ้าหมาป่าสีดำ ที่อยู่ข้างๆ กายทุกวัน 
กำลังได้รับบาดเจ็บ

แต่ทำไม?

เจ้าหมาป่าหนุ่มยังร่าเริงอยู่ล่ะ 

เจ้าหมาป่ารีบกะเผลกๆ ไปหาใกล้ๆ พร้อมกับหางที่ส่ายไปมาเหมือนเดิม มันมองไปที่เสือขาวที่จ้องมาทางตนพร้อมกับเอียงคอมองเหมือนเดิม 

เจ้าหมาป่าน่ะ 

มันแค่คิดว่า

ต้องกลับมาหาเสือขาวตัวนี้ให้ได้ ก็แค่นั้น

และมันก็กลับมาได้

นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันดีใจ และดีใจมากยิ่งขึ้นตรงที่เสือขาวก็ไม่ได้หายไปไหน

..

..

ฤดูหนาวเหน็บผ่านพ้นไป ฤดูใบไม้ผลิมาถึง
ทุกย่างก้าวของผืนป่าเต็มไปด้วยความชุ่มชื้นแล้วเขียวชอุ่มของฤดูกาล

เจ้าหมาป่ายังคงเดินตามเสือขาวเหมือนเดิม 

พวกมันยังคงออกล่าด้วยกันเหมือนเดิม

บาดแผลจากคราวก่อนก็หายดีแล้ว ทำให้เจ้าหมาป่ากลับมาร่าเริงแจ่มใสเหมือนเดิม

แต่สิ่งหนึ่งที่เสือขาวสังเกตเห็น

ยามใดที่เจ้าหมาป่าสีดำออกล่าและยืนอยู่ท่ามกลางหมู่มวลของผืนป่า

มันช่างเป็นภาพที่สวยงามและน่ามองเหลือเกิน 

เหมือนกับตัวของเสือขาว

ที่ช่างสง่างามท่ามกลางหิมะที่ผ่านมา

..

เจ้าหมาป่ากลับมาพร้อมกับกระต่ายป่าอีกสองสามตัว มันเอามาวางลงตรงหน้าของเสือขาวที่นอนหมอบพักผ่อนอยู่

แต่เจ้าเสือกลับไม่มีการโต้ตอบกลับหรือแม้แต่ลืมตามามอง

เจ้าหมาป่าจึงนอนหมอบอยู่ตรงหน้าแล้วเอาจมูกของมันแตะกับจมูกอุ่นๆ ของเสือขาวตรงหน้า

สิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่าลืมตาขึ้นมามองก็เจอกับเจ้าหมาป่าที่นอนมองอยู่แล้ว ไหนจะหางที่ส่ายไปมานั่นอีก

อยู่แบบนี้ก็ดีนะ

นั่นคือสิ่งที่หมาป่าคิด

มันอยู่กับเสือขาวตรงหน้ามานานหลายเดือน 

ความรู้สึกจากตอนแรกที่ขอบคุณต่อผู้มีพระคุณ ตอนนี้มันกำลังค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีที่มีให้ 

มันกำลังตกหลุมรักเจ้าเสือขาวตรงหน้าหรือเปล่านะ??

แล้วถ้าวันใดวันหนึ่ง

มันอยากจะยืนเคียงข้างเสือขาว 

มันทำได้หรือเปล่านะ?

...

end 
SHARE

Comments