[SF] Heaven "Minkyeong x yebin & etc." 02
02

21:30
มินกยองมาหยุดที่ประตูบานใหญ่ของห้องที่มีเจ้าของชื่อเยบิน ประตูสีขาวมีเครื่องสแกนบัตรก่อนเข้ามินกยองใช้นิ้วกดมันไปมาจนมันขึ้นเออเร่อ 

"อ๊า ฉันเมื่อยขาแล้วนะเจ้าเครื่องบ้าเอ่ย"

ฝั่งเยบินที่ถือถุงเสื้อผ้าและอาหารสำหรับวันอาทิตย์ทั้งวันของพรุ่งนี้ที่เธอคงจะไม่ได้ออกไปไหน 

ภาพตรงหน้าคือเทวดาตอมปลอมคนเดิมที่ยังยืนกดเครื่องแสกนลัตรอยู่นั่นและ!

"นี่คุณทำอะไรเนี่ย"

"อ่ะ อ่าว เธอมาแล้วหรอ ฉันเมื่อยขาแล้ว"

"แล้ว ยังไง"

"....."

"คุณนี่เป็นเืวดาที่เด๋อที่สุดในโลกเลย"

"เชื่อฉันแล้วหรอ!!"

"หึ โรคจิต ฉันไม่รู้ว่าโรงแรมปล่อยคุณเขามาในห้องฉันได้ยังไง"

"ก็ฉันตกลงมาไง ตกลงมาที่ห้องของเธอ"

"เชื่อก็บ้า"

เยบินดันประตูเข้าไปก่อนจะปิดปัง ลงตรงหน้าอีกคนทันทีที่อีกคนกำลังจะทำท่าเข้าไป 

"เห้อ ฉันเหนื่อยแล้วผู้คุม"

แสงสว่างวาบของสิ่ฃที่เรียกว่าผู้คุมปรากฎกายต่อหน้ามินกยอง 

"ใจเย็นๆสิ ถ้านายทำไม่สำเร็จจะเป็นเหมือนเทวดาดวงนั้นนะ"

"ใครกันเอ็กซี่รึไง เขาเป็นเทวดาดีนะ ให้เขาขึ้นไปได้แล้ว"

"แต่เขาหาเจ้าของไม่ได้ไง"

"....."

"เอาน่า อย่างน้อยก็แค่ลงมาลองใช้ชีวิตมนุษย์ในแบบที่ไม่มีใครเห็นและกัน"

มาแค่ปลอบใจกันจริงๆเลย 

"จะเข้าไหม?"

หล่อนเดินออกมายืนมองอีกคนที่นั่งลงไปกับพื้น ตัวก็เล็กนังมาทำซ่ากับฉันอีก จะเสกของใส่เลยเอาให้ตัวเล็กกว่าเดิมเลย 

"อืม"

"นี่คุณ ถามจริงๆจะไม่ไปจริงๆใช่ไหม?"

เยบินถามพลางดึงมืออีกคนให้หันหน้ามาตอบคำถาม 

"จะให้ฉันไปไหนเล่า! เธอเป็นเจ้าของฉันนะ! แค่เธอเชื่อฉันฉันก็หายไป"

"ไม่ให้ไปจบนะ"

"มันทรมานนะ! ฉันตายไปตั้งนานแล้วแทนที่จะได้ไปกลับแบบเทวดาดวงอื่น ดันต้อฃมาอยู่ทำให้เธอเชื่อ"

มินกยองดึงมือออกก่อนจะเปลี่ยนมานั่งข้างกระถางค้นไม้ที่เดิมที่นอนของเขา มินกยองในเสื้อฮู้ดสีเดิมที่ไม่ได้ช่วยกันหนาวซักเท่าไร นั่งขดตัวอยู่กัลกระถางต้นไม้สีน้ำตาลอุ่น 

"ตายหรอ?"


"นี่คุณอานุเท่าไร"

"105ปี"

"โห่! แก่ขนาดนี้เลยหรอ"

"เวลาบนสรรค์กับโลกมนุษย์มันต่างกันนะคุณ อีกอย่างฉันพึ่งตกสวรรค์เป็นครั้งแรก"

เยบินมองสายตาว่างเปล่าของเทวดาที่ดูสุขสบายที่ต้องตกลงมาเพื่อดูแลเจ้าของไม่ให้เจ็บป่วยและไม่เจออันตราย เทวดาคนนี้ดูน่าสงสารแต่เธอจะเชื่อสนิทใจได้ยังไงกัน 

"นอนบนเตียงไหม?"

"หึ ไม่เอา เธอจะนอนไม่สบาย เป็นเทวดาต้องเสียสละ และอย่าทำให้เจ้าของลำบาก"

"มันก็ไม่ได้ลำบากนิ"

"นอนเถอะฉัรจะรอเธอหลับแล้วฉันจะนอน"

มินกยองลุกขึ้นดันหลังอีกคนที่หายไปก่อนจะมาเปิดประตูให้เขาเพราะเธอหายไปอาบน้ำมา ให้นอนลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่จริงอย่างที่เธอว่า

สายตาอบอุ่นของเทวดาเด๋อฉายาที่เยบินตั้งให้กำลังมองผ้าห่มในขณะที่มันกำลังถูกดึงขึ้นมาคลุมเธอ 

"แล้วคุณ ไม่หนาวรึไง"


มิยองยิ้มมุมปากก่อนจะแบมือที่มีนิ้วยาวๆเรียวออกแสงสีฟ้าปนขนสีขาวปรากฏขึ้นบนมือก่อนจะดับลงเป็นผ้าห่มสีขาว 



"นี่ไง ฉันไม่หนาวหรอก"

เยบินมองสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับรอยยิ้มของเทวดาขี้เล่นที่กำลังลงไปนอนข้างกระถางต้นไม้
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่คืออะไร?
เขาเป็นใครกันแน่! หรือจะเป็นเทวดาจริงๆอย่างที่เขาพูด 

23:01
เอ็กซี่ยังเดินเตร่ไปตามถนนใจกลางกรุงโซลเดินไปมาไม่มีจุดหมาย ไม่มีเจ้าของ มองพระจันทร์สีสวยในค่ำคืนน้ำพลางซุกมือลงในกระเป๋ากางเกง ดึกป่านนี้จะมีใครออกมาเดินเป็นเพื่อนเขาไหม เดินคนเดียวมา2ปี มันน่าเบื่อนะ 

ใครมานั่งคนเดียว ที่ป้ายรถเมล์?

เอ็กซี่เดินดุ่มๆเข้าไป สาวตัวเล็กหน้าม้าปรอยๆกับผมสีเทา เธอคือใคร 

"อ้าวคุณ มารอรถเหมือนกันหรอคะ?"

เสียงสบถจากปากเอ็กซี่ร้องเชี่ยดัฃมาก เธอเห็น เห็นเรางั้นหรอ เอ็กซี่วิ่งสุดเท้าออกมาจกาป้ายรถเมล์สีของเธอไม่ใช่สีที่บอกว่าคนนี้มองเห็นเธอนะ ทำไม เธอมองเห็นฉันล่ะ

ปั๊่ก!!


"โอ๊ย!!!"


มินกยองดึงลูกอมออกจากปากมองอีกคนที่ทำท่าโอดโอยอยู่ที่พิ้นน 

"นี่ วิ่งหนีใครมาห้ะ?"

"ม มีคนมองเห็นฉันมินกยอง!!!"

"แล้วยังไง ก็ดีแล้วนิคงเป็นผู้มีบุญ"

"....."

"ไปนั่งกินขนมปังที่สะพานกันไหมนั่งห้อยขาเวลานี้คงมีความสุบน่าดู"

"อื้อ เอาซิ"



;


00:30

แสงสีขาวเริ่มส่องสว่างออกมาจากตัวของมินกยองและเอ็กซี่ทั้งสองคนเป็นแค่วิญญาณเทวดาแค่สองคนที่ตกสวรรค์แล้วหาเจ้าของไม่เตอและเจ้าของไม่เชื่อ 

"คิดว่าเราจะตกสวรรค์ไปอีกนานไหม?"


"คงอีกนาน"

เอ็กซีืตอบพลางกัดขนมปังเข้าปาก 

"ตอนนี้เธอคงหลับอยู่ เธอสวยใช่เล่นเลยนะ ผมดำคมสวยกับตาสีดำเงา จมูกเป็นสัน ไหนจะหุ่นบางผอมเพียว แต่มีสะโพกที่สวยงามแบบเธอ "

"นี่เธอจะรักเจ้าของตัวเองมากว่าดูแลไม่ได้นะ"

"หื้ม ใครว่าฉันชอบเธอล่ะห้ะ ไปล่ะรู้สึกเหมือนเธอตื่นแล้ว"

"เค เจอกันพรุ่งนี้"

"อื้ม เจอกันเทวดาหลงบ้าน"



6:40

มินกยองนั่งฟลุบหลับอยู่ข้างเตียงของอีกคนหลังจากตื่นมาทำอาหารเช้าให้ตั้งแต่ตี5ก่อนจะหมดแรงฟลุบหลับไปก่อน 

เยบินลืมตามองเพดานสีขาวสะอาดก่อนจะเปลี่ยนสายตามามองอีกคนที่นอนหลับจับมือเธออยู่ 

"นี่คุณเทวดา"

เยบินใช้มือยีหัวอีกคนแรงๆให้ตื่น มินกยองขยี้ตาก่อนจะจัดหน้าม้ามองอีกคนที่กำลังตะแคงข้างมองหน้าเธออยู่

"เอ้อ นี่ฉันทำอาหารให้เธอแล้วนะ บนโต็ะตื่นมาทำตอนตี5ขอโทษนะที่ฉันจับมือเธอไป"

มินดยองลุกขึ้นก่อนจะหยิบผ้าขนหนูกับแปรงสีฝันมาวางไว้ตรงหน้า 

"ไปอาบน้ำซิ"

"ชื่ออะไรหรอ"

"ถามทำไม"

"นี่เทวดาเด๋อ เด๋อๆๆๆๆๆๆ ชื่ออะไร!"

"มินกยองไง คิม มินกยอง"

มินกยองหลับจากตอบคำถามเสร็จก็นั่งลงกับพื้นที่กระถางต้นไม้เหมือนเดิมก่อนจะหยิบหนังสือที่ตะจากถังขยะเมื่อวานขึ้นมาอ่าน 

"จะไม่เปลี่ยนชุดเลยรึไง"

"ฉันมีแค่ชุดเดียว"

"เสื้อฉันไง"

เยบินมองอีกคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือไม่สนใจคำถามเธอเลย โอเค อาบน้ำแล้วมากินข้าวค่อยนั่งคุยกัลเขาก็ได้ 

เยบินสั่งมินกยองให้อยู่แต่ในห้องถ้าออกไปให้ทิ้งโน๊ตไว้เธอเริ่มจะเชื่อมินกยองเข้าให้บ้างแล้ว10-20% จากการเสกของ ของเขาเมื่อวาน มันน่าทึง คยปกติที่ไหนเสกของมาได้ ไหนจะเมื่อคืนที่มินกยอฃก็เปล่ฃแสงสีขาวแล้วยืนคุยกับใครก็ไม่รู้อีก 

เยบินวางกาแฟลงบนโต๊ะในคาเฟ่หลบอากาศหนาววานเพื่อนชาวจีนช่วยเธอหน่อย 

"มินกยองหรอเยบิน"

"อืม ลองค้นหาดูซิว่าประวัติมีอะไรบ้าง"

"นี่ไง ชื่อจริง คิม มินกยอง เป็นนักกีฬาบาส อายุ33ตอนตายนะ เสียชีวติด้วยอุบัติเหตุรถคว่ำ ตอนอายุ30แต่เป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่3ปี สาเหตุเมาแล้วเสียชีวิตจากคนรัก มีบอกด้วยนะว่าคบผู้หญิง แล้วก็ เป็นคนที่ทำบุญเก่งมาก แต่มาเสียชิวตเพราะกินเหล้า คล้ายๆกับว่า ทำผิดไม่ได้เลย"

"อ่า น่าสงสารจัง"

"ทำไม ใคร"

"คนทีาฉันบอกว่าเป็นโรคจิต ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา"


9:40
ร้านของนายองยังคงเปิดต่อไปทั้งที่มีทั้งคนและเทวดามาใช้บริการ ซอลฮาเดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษสีขาวและขนมเขามาเติมที่ร้าน 

"นี่เติมของเรียบร้อย"

"สุดยอดเลยอ่ะ นี่เห็นเทวดาดวงนั้นไหมลองเข้าไปคุยดูไหม"

"เอ้ะ คนนี้"

ซอลอาเดินเข้าไปหาเอ็กซี่ที่กำลังนั่งคนแก้วกาแฟร้อนไปมาแบบคนหมดหวัง 


"เจอกันอีกแล้วนะคะคุณเทวดา"

" อ เอ่อ คุณ! คือ อ เอ่อ"

"ไม่ต้องตกใจนะคะ ฉันเห็นคุณมันก็ดีแล้วนิ คุณไม่ไปดูแลเข้าของหรอคะ?"

"ฉันหาเจ้าของไม่เจอค่ะ คือ2ปีแล้ว"

"เอ่อ แล้วยังงี้จะกลััััับ ขึ้นสวรรค์ยังไงล่ะคะ?"


"หึ คงไม่ได้กลับแล้วหล่ะ" 

เอ็กซี่ยิ้มขำและน้อยให้กับความสมเพชของตัวเอง

"แต่เดี๋ยวคุณก็หาได้เองนะคะ คุณเทวดา สุดหล่อด้วยนะ"

ซอลอาเดินออกไปจากเอ็กซี่ที่กำลังอึ้ง กับคำพูดของมนุษย์คนนี้จริงๆเลย 


เจี๋ยเดินออกมาจากคาเฟ่หลังจากแยกทางกับเยบิน ฝนตกลงมาห่าใหญ่ทามกลางอากาศหนาวเหน็บ 

ป้ายรถเมล์มีผู้หญิงหนึ่งคนที่กำลังนั่งกอดออก อยู่ปล่อยควันขาวจากอากาศหนาวออกจากปากและจมูก 

คยอลกยองนั่งลงห่างออกมาก่อนจะหันหน้าไปมองอีกคนในขณะที่ตอนนี้ป้ายรถเมล์ว่างเปล่า 

"เอ่อ คุณคะ คือฉันขอแลกเฃินหน่อยได้ไหมคะ พอมีไหม?"

ผู้หญิงที่นั่งห่างจากเจี๋ยลุกขึ้น้้นมาขอแลกเงินจากหญิงสาวแปลกหน้า 

"อ่า มีค่ะ เท่าไหร่หรอคะ?"

นายองยื่นตังให้ก่อนอีกคนจะแลกเงินกลับมาเป็นแบงค์ที่เล็กลง เป็นคำพูดสั้นๆด่อนจากกัน 

ขอบคุณนะคะ 
ยิ้มหวานจากหญิงสาวสองคนที่ยิ้มให้กัน แค่จุดเริ่มต้น  

.


.


.

Tbc

แงงง 


ปล.ที่ไรท์หายไปเพราะติดธุระนะคะ ขอโทษจริงๆ แล้วก็นั่งแก้ไปมาอยู่นั่นและ หาจุดที่ทำให้นายองกับเจี๋ยมาเจอกันไม่ได้ เลยเอาจากประสบการณ์เลยล่ะกัน ;_;  

ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุุกคนนะคะ 

แค่คุณอ่านแล้วยิ้มหรืออมยิ้ม ไม่ได้กดหัวใจหรือคอมเมนต์ แต่ถ้าคุณมีความสุข ไรท์ก็ดีใจแล้วนะคะ 

#ฟิคตกสวรรค์ 

SHARE
Written in this book
HEAVEN
ฉันเป็นเทวดาตกสวรรค์ ที่น่าอายที่สุด!
Writer
toneny
shipper person 。
แต่งกาก แต่แต่งด้วยใจนะ : ) @godbearxx

Comments