ค่อยๆจางหายไป  ..
นานแล้วที่ไม่ค่อยได้เขียน story log วันนี้อยู่ๆเราจัดห้องแล้วเอาไดอารี่ที่เคยเขียนเล่มเก่า
นานสุดก็ตั้งแต่ ม.ต้น ที่เริ่มเขียนแบบจริงจังเลยตลกที่ส่วนใหญ่เรามักจะเขียนถึงเพื่อน
คนรู้จัก คนรอบข้างและชีวิตประจำวัน พอกลับไปอ่านแล้วก็ เออ .. ตลกดี แต่ส่วนใหญ่แล้วมีแต่เรื่องที่แฮปปี้นะ สมัยนั้นคงไม่มีเรื่องอะไรที่น่าซีเรียส จนหลังๆพอโตขึ้นมาหน่อย ม.ต้นเริ่มมีดราม่า
ม.ปลาย ปะปนเรื่องที่อยากระบายบ้าง แต่พอเข้ามหาลัยมานี่ส่วนใหญ่เขียนแต่ระบายความในใจ ความเหนื่อย ความเครียด ความกังวล แต่หลังจากอ่านไปเรากลับค้นพบว่าแต่ละช่วงเวลาคนที่เรารู้จักไม่น้อยเลยทีเดียวที่กลับกลายเป็นคนเคยรู้จัก .. บางคนตอนนี้ก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน 
ไม่ได้ติดต่อ หรือถ้าเจอกันคงไม่รู้จะเริ่มคุยกันแบบไหน 
สำหรับบางคนตอนนี้ยังอยู่ข้างๆเสมอ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป 
ไม่ว่ายังไงก็อยากจะขอบคุณคนที่ยังอยู่ข้างๆและคนที่หายไป อย่างน้อยก็เคยรู้กันเคยมีความทรงจำร่วมกัน ในช่วงเวลาหนึ่ง 
จริงๆแล้วเราค่อนข้างชินกับการหายไปไม่ว่าใครก็ตาม คนสนิท หรือ คนที่รู้จักแบบผ่านๆ
ไม่ว่าเขาจะมีเหตุผลหรือไม่มีเหตุผลก็ตาม แต่การที่เขาหายไปเราว่านั่นแหละ ที่เป็นเหตุผล : ) 
เราเคยได้ยินมาว่า ' เราไม่สามารถโอบกอดทุกคนได้ ' 
ก็จริงนะ .. แต่เราเลือกที่จะโอบกอดคนที่ยังอยู่ข้างๆเราได้ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป ไม่ว่าจะตอนที่เราทุกข์หรือสุข คนที่เขาไม่หายไปไหนต่อให้ไม่ได้คุยกันตลอด อาจจะไม่ได้เจอทุกวัน 
แค่ทุกครั้งที่เจอแล้วมีเรื่องแชร์กัน .. 
และสุดท้ายคนที่ไม่เคยหายไปไหนเลยก็คือ คนในครอบครัว : } 


SHARE
Writer
beforeyesterday
Person
♥ Photography ♥ Write IG : thedaybeforeyesyerday.__

Comments