ให้ดวงดาวทำงาน
กล่าวคำลาเธอที่สัมผัสไม่ได้     ...สายลมที่แห้งแล้งพัดผ่านทั่วทุกมุมของเมือง จนใบไม้ที่แห้งเหี่ยวปลิวไสวไปกับสายลม มันทำให้หัวใจของใครบางคนห่อเหี่ยวไปด้วย แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงเชยชมร่มของต้นไม้ใหญ่ที่ทอดเงายาวเป็นสาย พร้อมเรียกหาใครคนหนึ่ง

" พี่แชวอน " แต่คนที่เธอเรียกหานั้นกลับไร้ซึ่งคำตอบใดๆ จนเวลาร่วงเลยมา 10 นาที พร้อมกับเสียงเล็กๆที่ได้ตามมา

" นี่พี่มาช้าไปแค่นิดเดียวทำหน้าเศร้าขนาดนี้เลยหรอคิมมินจู " เจ้าของชื่อรีบหันไปตามทิศทางของเสียงทันที

" พี่มาแล้วหรอคะ " 

" อืม ไม่งั้นเราจะได้ยินเสียงพี่หรอ " แชวอนตอบพร้อมขำคนน้องอย่างเอ็นดู แต่ก็นั่นแหละคิมมินจูก็คงรับรู้ได้เพียงเพราะเสียง เพราะมินจูคงไม่มีวันได้เห็นแชวอน


สิบปีก่อน...


         คิมมินจูอายุเพียง 7 ขวบ เธอเป็นเด็กที่พิเศษมินจูมองเห็นในสิ่งที่ทุกคนมองไม่เห็น แล้วนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้คนรอบตัวมินจูในตอนนั้นเริ่มตีตัวออกห่างจากเธอ เพียงเพราะมองว่าเธอเป็นคนแปลกประหลาด สิ่งเหล่านั้นเริ่มสร้างบาดแผลให้เด็กน้องวัยเจ็ดขวบอย่างเธอ เพราะไม่ว่าเธอจะก้าวเข้าไปหาใครสักคนหรืออะไรก็ช่างทุกคนต่างหันหลังให้กลับเธอพร้อมเดินจากไป แต่ยังดีที่เธอยังมีแม่ที่คอยอยู่ข้างๆ 
         
        หลังจากนั้นมามินจูก็เอาแต่อยู่ในห้องไม่ไปไหน มีบ้างที่ร้องไห้ออกมาด้วยความที่เธอยังเด็กการร้องไห้ก็คงไม่แปลกอะไร แต่อยู่ๆเด็กน้อยที่ร้องไห้ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่สัมผัสเบาๆที่ผมของเธอ มินจูพยายามมองหาสิ่งนั้นแต่กลับไม่เห็นอะไรก่อนจะเอ่ยถามออกไป

" นั่นใครคะ " เสียงที่เอ่ยออกมาไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย

" เธอไม่เห็นฉันสินะ " เด็กน้อยพยักหน้าเบาๆ

" ฉันชื่อแชวอน " เด็กน้อยยังคงพยายามหันตามเสียง

" ทำไมหนูถึงมองไม่เห็นพี่ล่ะ " เด็กน้อยถามด้วยความไร้เดียงสา 

" ฉันคงจะเป็นอะไรที่พิเศษแบบเธอ " แชวอนตอบไป

" พิเศษงั้นหรอ " 

" อืม พิเศษเธอเป็นเด็กที่พิเศษมากเลยนะเพราะงั้นอย่างร้องไห้เลยนะ " แชวอนลูบที่หัวของเด็กน้อย แชวอนน่ะชินแล้วที่จะไม่มีใครเห็นเธอ

" ถ้าหนูไม่ร้องไห้หนูจะเห็นพี่ไหม " 

" เห็นสิ ในวันเวลาที่เหมาะสมเธออาจจะเห็นฉัน " 

" แล้วพี่จะอยู่กับหนูตลอดไปไหม " แชวอนยิ้มกับคำถามของเด็กที่ช่างไม่รู้อะไร

" อืม ถ้าเธอต้องการฉันก็จะอยู่ตรงนี้ข้างๆเธอ เพียงแค่เธอเรียกหา "

      หลังจากนั้นมาคิมมินจูก็ไม่ร้องไห้และไม่สนใจใครอีก เพราะเธอตั้งความหวังเอาไว้ว่าสักวันเธอจะมีโอกาส​เห็นพี่แชวอน อีกทั้งไม่ว่าอยู่ไหนทำอะไรหรือเมื่อมีเรื่องไม่สบายใจพี่แชวอนจะเป็นคนแรกที่คอยปลอบเธอและเป็นคนแรกที่เธอนึกถึงอยู่เสมอ แชวอนคือความสบายใจของมินจูถึงเขาจะไม่มีตัวตนให้เธอได้เห็น แต่เธอก็สัมผัสถึงอะไรมากมายผ่านน้ำเสียงของคนพี่เสมอ

ปัจจุบัน...


" เงียบไปเลยแฮ่ะ " แชวอนที่นั่งลงข้างๆมองเด็กที่อายุน้อยกว่าเธอ

" พี่คะ "

" ว่าไง " แชวอนยังคงมองมินจู

" วันนี้หนูอายุครบสิบเจ็ด​ปีแล้วนะคะ " มินจูบอกกลับแชวอนไป

" นั่นสินะอายุครบสิบเจ็ด​ปีแล้วนิ อฐิษฐาน​กับดาวบนฟ้ายัง " แชวอนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ตอนนี้อาทิตย์​ได้ลับขอบฟ้า​ไป และมีดวงดาวที่มาทำหน้าที่แทน

" ถึงเวลาแล้วสินะ " มินจูมองไปตามเสียงที่เอ่ยพึมพำ

"พี่ว่าไงนะคะ"

" ป่าวๆ แต่นี่ก็เริ่มมืดแล้วทำไมเรายังไม่กลับบ้านล่ะ " แชวอนมองไปที่มินจูที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ ก่อนคนน้องจะร้องไห้ออกมานั่นทำให้แชวอนตกใจ เพราะคิมมินจูนั้นไม่เคยร้องไห้ให้เธอเห็นอีกเลยตั้งแต่วันนั้นวันแรกที่เรารู้จักกัน แต่ทำไมวันนี้เธอถึงร้องไห้

" เป็นไรไป " ถามออกไปเบาๆ

" หนูเกลียดดวงดาว เกลียดทุกครั้งที่ถึงวันเกิดแล้วพี่บอกให้อฐิษฐาน​กับดาวบนฟ้า หนูเกลียดมัน " มินจูยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด

" ทำไมล่ะ "

" มันไม่เคยเป็นจริงตามปรารถนา​ มันเป็นแค่เรื่องหลอกเด็กเท่านั้น " ใช่ มันไม่เคยเป็นไปตามที่มินจูปรารถนา​ ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของเธอแชวอนจะบอกให้เธอหลับตาแล้วอฐิษฐาน​กับดาวบนฟ้าเสมอ และทุกครั้งที่อฐิษฐาน​เธอจะอฐิษฐาน​ถึงพี่แชวอนเสมอ รอให้คำอฐิษฐาน​นั้นเป็นจริงจนถึงตอนนี้ดวงดาวบนท้องฟ้าก็ยังคงไม่มอบความปรารถนา​นั้นให้กลับเธอ...

" งั้นลองขอใหม่สิครั้งนี้ดาวบนฟ้าน่าจะทำงานแล้วนะ " แชวอนบอกมินจูไป แต่ดูเหมือนมินจูจะไม่เชื่ออีกแล้ว

" เชื่อฉันสิ " แชวอนพูดย้ำอีกครั้งก่อนที่มินจูจะยอมหลับตาลง แล้วเอ่ยคำขอนั้นออกมาอีกครั้งที่สิบ
'ถ้าดวงดาวใจดีขอให้หนูมองเห็นพี่แชวอนสักครั้งได้ไหมคะ'
" อ.. อ๊ะ " สิ้นคำอฐิษฐาน​ทำให้มินจูตกใจที่ได้ยินเสียงของแชวอนที่เหมือนกำลังเจ็บปวด

" พี่แชวอน " มินจูเอ่ยออกมาเบาๆ

"หลับตาลงไปก่อนนะ ให้ดวงดาวได้ทำงานก่อน " แชวอนพยายามพูดออกมาแม้ตอนนี้ร่างกายของเธอเหมือนกำลังจะแตกสลาย​ไป เธอไม่อยากให้มินจูเห็นเธอเจ็บแบบนี้

      มินจูหลับตาลงตาลงตามที่แชวอนบอก แต่ใจของเธอตอนนี้กำลังสั่นกลัว กลัวว่าพี่แชวอนจะเป็นอะไรไป...

" ลืมตาสิ " เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับผู้หญิงผิวขาว ผมยาวสีน้ำตาล หน้าตาที่ค่อนไปทางน่ารักแต่กับมีความคมเข้ม​อยู่ และดวงตาที่ช่างสดใสเหมือนกวาง

" พี่แชวอนงั้นหรอ "

" ใช่ก็พี่นะสิ " แชวอนยิ้มให้มินจู แต่เจ้าเด็กกับร้องไห้ออกมาก่อนจะโผล่เข้ากอดแชวอน เธอค่อยๆกอดตอบอย่างเบามือ พร้อมสายตาที่มองไปบนท้องฟ้าที่มีหมู่ดาวมากมาย

" ถือว่านี่คือของขวัญ​วันเกิด​แล้วกันนะ "

" พี่คะ ขอบคุณ​ที่อยู่​กับหนูในทุกปีนะคะ "

" อืม ดีใจนะที่เราได้พบกัน  "

" หนูรักพี่นะคะ " แชวอนยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับคนที่กอดเธอไว้

" พี่ก็ระ... รั.. " มินจูเหมือนคว้าอากาศ​เมื่ออยู่ๆร่างของแชวอนก็ค่อยๆสลาย​ไปในอ้อมกอด​ของเธอ คำบอกรักที่ยังไม่จบประโยคได้หายไปพร้อมๆกับแชวอน

" พี่คะ " คำกล่าวลาที่ยังไม่ได้บอกออกไป ยิ่งทำให้มินจูร้องไห้หนักกว่าทุกครั้ง ก่อนจะรับรู้ถึงกระดาษ​ที่ปลิวมากับสายลมมาถึงเธอ
ถึงวันที่ดวงดาวทำงาน หวังว่าเด็กน้อยของฉันจะไม่ร้องไห้อีกและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปในอนาคตข้างหน้า และสุดท้ายพี่รักเธอนะเด็กน้อย     คำลาของคนที่คิมมินจูได้พบเจอ ความอ่อนแอเอ่อล้นออกมา ทำให้ไร้เรี่ยสแรงที่ราวกับดอกไม้ หนึ่งดอกที่ไร้ซึ่งการผลิตออกผล ให้ความรู้สึกเจ็บ​ปวด โกรธ​ดวงดาวที่ทำงาน เกลียดตัวเองที่เอ่ยอฐิษฐาน​ออกไป มินจูมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะเอ่ยอะไรออกมา

" คุณ​ใจร้ายเกินไปนะคุณ​ดวงดาว"

SHARE
Writer
ANCHANA_
write
เจ้ากวางน้อย

Comments