ยังไม่มีชื่อเรื่อง
ผมโคตรชอบเวลาที่เธอดื่มด่ำกับการอ่านเรื่องสั้นขนาดนั้น เเละผลักตัวเองให้จมไปกว่า ด้วยการเปลี่ยนไปสัมผัสโทรศัพท์เป็นครั้งคราว ถ้าเป็นคนอื่นคงจะคิดว่าเธอหน่ะ แค่สมาธิสั้น แต่เปล่าเลย นั่นไม่ใช่การพักสายตา เธอค้นหาทุกอย่าง ทุกอย่างที่เธอไม่รู้ หรืออาจรู้ภายในหนังสือนั่น

เพลงและหน้าปกอัลบั้ม บางทีก็ดูมิวสิควีดิโอหรือถ้ายิ่งชอบมากๆก็จะสร้างเพลลิสเก็บไว้ หนังสือ นักเขียน หน้าปก ยี่ห้อและรุ่นดินสอ ตัวอย่างหนัง ผู้กำกับ ตัวกล้องและรูปที่ถ่ายโดยมัน ศิลปินและเซทงานของเขา รูปทรงของแก้วใส่เครื่องดื่มและคำอธิบายรสชาติ ทิปโน้ตของเมล็ดกาแฟชนิดนั้นๆบางทีก็เครื่องไม้เครื่องมือในการทำ ส่วนประกอบของอาหารแต่ละจาน อาการและภาพที่เป็นไปได้ว่าจะเห็นหลังการเสพยาต่างชนิด คำอธิบายกลิ่นของส่วนผสมของครีมทามือและยาสระผม ลักษณะของพืชพันธ์ุในแต่ล่ะฤดู รูปแบบสถาปัตยกรรมในยุคสมัยนั้นๆ ชื่อเมืองและบรรยากาศคร่าวๆ บางทีไม่ได้แค่เพียงเพื่อเห็นภาพเป็นไปตามที่ผู้เขียนตั้งใจไว้มากที่สุด แต่บันทึกเก็บไว้ด้วยการเขียน วาด แล้วสอดไว้ภายใน

และแปลก ที่ผมจะสามารถเดาหนังสือที่เธออ่าน ณ ตอนนั้น ได้จากเพลงหรือสิ่งต่างๆที่เธอโพส ได้บ่อยๆ ทั้งๆที่ผมไม่ได้อ่านหนังสือเยอะเท่าคนอื่นๆเขา


ความบังเอิญ นี่มันน่ากลัวจริงๆ
แต่ก็หอมหวานไม่น้อย


เราเป็นเพื่อนกัน

หากพระเจ้าประทานความสามารถอ่านใจได้ทะลุปรุโปร่ง ที่ไม่ใช่การสังเกตการภาษากายด้วยจิตวิทยา แต่ด้วยการเพิ่มสัมผัสที่ 6 (และไม่ใช่การมองเห็นวิญญาณ)ให้กับคนบางคนบนโลก

ผมกลัวเหลือเกินว่ามันอาจเป็นเธอที่ถูกเลือก


เราเคยวิเคราะห์กันเล่นๆว่า ถ้ามีคนที่อ่านใจคนได้จริงๆ เขาจะทำยังไง


"เราว่าเขาก็คงทำตัวเหมือนคนปกติ"
"เราก็ว่าอย่างงั้น"
"ใครจะอยากไปทำให้คนอื่นหวาดกลัวกัน"



"แต่เราว่า สำหรับคนๆนั้น
มนุษย์ทุกคนคงจะน่าหวาดกลัวสำหรับเขามากๆเลยแหละ"
"หรอ"

"อือ
ก็ยิ่งอ่านได้ลึกเท่าไหร่ ก็จะเจอกับความน่ากลัวไง
แล้วเขาก็น่าจะเป็นคนเก็บตัว ไม่ไว้ใจใครสักคน ไม่มีแฟน ไม่นับใครเป็นเพื่อน อาจจะหนีออกจากบ้าน แล้วไปอยู่ในป่าคนเดียว"


"แล้วถ้ามนุษย์คนนั้นช่างแม่งล่ะ"


ผมตกใจ
กับคำพูดคำของเธอ


"ช่างแม่งยังไง"
"ก็ไม่สนไง แบบจะคิดอะไรก็เรื่องของพวกเขา ทำตัวปกติ มีเพื่อน มีแฟน แต่ก็ไม่ได้ไว้ใจใครสักคน แต่แกล้งไว้ใจ เพราะเขาก็จะรู้สึกถึงความไว้ใจที่มีให้ แต่ช่างแม่งเรื่องลึกๆที่น่ากลัว"

"น่าสงสารหว่ะ"
"ยังไงนะ"
"ก็คงอ่อนแอน่าดู ขนาดจะไว้ใจยังแกล้งเลย คำว่าแกล้งกับไว้ใจนี่ไม่น่ามาเจอกันได้เลยนะ น่าสงสารกว่าคนที่เข้าป่าอีก เพราะทั้งที่รู้ว่าทุกคนน่าหวาดกลัว แต่กลับไม่เข้มแข็งพอที่จะหนี แต่กลับต้องจมอยู่ที่นี่ ล้อมรอบไปด้วยมนุษย์"


เธอเงียบ
เงียบไปพักใหญ่ๆ
คิดอะไรอยู่กันแน่


ช่างแม่ง
"เเกช่างแม่งหรอ"

เงียบ

"เปล่า"
โกหก
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments