จะก้าวเดินไปในทางที่ทอดไปข้างหน้า.. แม้จะไม่มีเส้นทาง
เส้นทางต่อไปข้างหน้า..

ที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเดินไป

เส้นทางสายนี้ไม่ได้นำพาความร่ำรวย

ความสุขสบาย

ชื่อเสียง

หรือมีอะไรให้เพลิดเพลินหย่อนใจใดๆทั้งสิ้น

.....

อาจเรียกได้ว่าหนทางข้างหน้า..

‘ไม่ใช่ทาง’

แต่เป็นสมรภูมิ...

ที่สถานการณ์เป็นในรูปแบบที่ตัวเราหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด..

เพราะเหมือนจะไม่มีอะไร
ไม่ได้อะไรได้ขึ้นมา
มีแต่เสีย

สถานการณ์แบบที่เรียกว่า...

“สู้ไปก็ตายเปล่า”

แต่เราก็ยังเลือกที่จะไป...

ด้วความมั่นใจ
ด้วยความยินดี
ด้วยความเบิกบานใจ

ทั้งๆที่รู้ว่าหากก้าวเดินไปในเส้นทางสายนี้แล้ว..

อาจจะไม่ได้อะไรกลับมา
ดีไม่ดีอาจจะไม่เหลืออะไรเลย
และคงจะกลายเป็นตัวประหลาด...

โดยสมบูรณ์...
*ยิ่งกว่าที่เคยเป็นและเป็นมาโดยตลอด

.....

แต่ก็ยังอยากจะไป

จะเรียกว่าบ้าก็ได้..

แต่นี่แหละคือสิ่งที่เราหาคำตอบให้ตัวเองมาตลอด..ทั้งชีวิต

ว่าเราเกิดมาทำไม
ในชีวิตนี้อยากจะทำอะไร
และจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

.

หาเจอแล้วล่ะ

ต่อให้ทางมันแย่กว่านี้ก็ยังยืนยันว่าจะไป

จะก้าวไปในเส้นทางสายนี้

ถึงสุดท้ายแล้วเราจะเดินไปไม่ถึงจุดหมาย

แต่แค่ได้ก้าวไปในถนนเส้นนี้
*ที่ดูจะไม่เหมือนถนนเท่าไหร่นัก

ได้ซักก้าวครึ่งก้าว

แค่นี้ก็คงทำให้ยิ้มได้กว้างๆ
และตายตาหลับ
😊

24
18.04.20192562



SHARE
Written in this book
บันทึกเรื่อยๆของชีวิตเฉื่อยๆ
เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในความเป็นไปของชีวิต

Comments