it's you, who broke down my walls

ถ้าลองจินตนาการสภาพหัวใจแกเป็นบ้านสักหลัง มันคงเป็นบ้านที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา แถมยังมีกำแพงรั้วสูงเสียดฟ้าล้อมรอบแน่ๆ
เพื่อนสนิทวัยเด็กของฉันพูดประโยคนี้เป็นเชิงหยอกล้อเมื่อหลายปีก่อน
ฉันไม่ได้โต้ตอบอะไรมากนักเพียงแค่ยิ้มรับเบาๆ

ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่

คนรอบข้างของฉันต่างรู้ดีเรื่องความใจแข็ง ไม่เปิดรับใครเข้ามาง่ายๆของฉัน นิสัยที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉันมีเพื่อนสนิทเพียงน้อยนิดที่ฉันสามารถพูดคุยบอกเรื่องราวต่างๆได้อย่างสนิทใจ แต่นิสัยส่วนตัวเช่นนี้ก็ไม่ได้ทำให้ฉันดูเป็นคนแข็งกร้าวไม่น่าคบหา เพราะเมื่อจำเป็นฉันก็สามารถงัดหน้ากากออกมาสวม ปั้นสีหน้ายิ้มแย้มเพื่อเข้าสังคมได้เสมอ (อาจฟังดูไม่ดีเท่าไหร่ ฉันรู้)

เมื่อวัยวุฒิเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา ฉันก็ได้ตระหนักว่าสาเหตุที่ทำให้ฉันเป็นคนแบบนี้ก็เพราะความกลัว ความไม่อยากไว้ใจใครๆเพราะกลัวว่าสุดท้ายต้องพบเจอความเจ็บปวด ฉันจึงเลือกที่จะปิดประตูขังตัวเองไว้เสียยังดีกว่าที่จะเปิดรับใครเข้ามาแล้วต้องเสียน้ำตาภายหลัง

ฉันไม่ชอบใจที่จะต้องร้องไห้นักหรอก ต่อมน้ำตาฉันแห้งเหือดยิ่งกว่าบ่อน้ำเก่าร้างในฤดูแล้งเสียอีก

ถึงกระนั้นฉันก็มีความรู้สึกผิดเป็นบางครั้ง เพราะประตูที่ปิดตายมาหลายปีนั้นมันยากนักที่ใครจะเปิดออก แม้กระทั่งคนที่ฉันไม่ควรปล่อยให้เขาต้องยืนรออยู่หน้าประตูนั้น

“บางครั้งผมก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมคุณถึงเย็นชาขนาดนั้น นี่เราก็คบกันมานานแล้วนะ ทำไมผมถึงยังรู้สึกว่าผมไม่สามารถเข้าถึงคุณได้เลยวะ?”

เสียงเจือความน้อยใจของแฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยของฉันถามขึ้น
ฉันนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใดออกมา ทำเพียงกุมมือเขาไว้เป็นเชิงปลอบ
เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น
เขาเป็นคนดี ฉันเองก็อยากจะเปิดประตูให้เขาเข้ามาพักพิง แต่พยายามแค่ไหนฉันก็เปิดมันไม่ได้ แม้จะผ่านพ้นมา 5 ปีแล้วก็ตาม

ฉันเลิกหวังไปแล้วว่าจะมีใครที่ฉันจะสามารถให้เข้ามาในหัวใจฉันได้

แต่แล้วฉันก็ได้พบกับคุณ

เวลาเพียงไม่นานที่คุณเดินเข้ามาในชีวิตของฉัน กำแพงสูงลิ้วของฉันก็พังครืนลงมา
ฉันแทบไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำตอนที่คุณก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมสายตาลุ่มลึกนั้น ที่มองฉันทะลุปรุโปร่ง ฉันไม่อาจซ้อนเร้นสิ่งใดได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ ความรู้สึกเปลือยเปล่า เปราะบาง ไร้สิ่งกำบังเช่นนี้ฉันไม่คุ้นเคย

ทุกองค์ประกอบที่หลอมรวมเป็นตัวคุณล้วนมีผลต่อฉัน ก่อเกิดความรู้สึกที่ฉันไม่คิดว่าชีวิตนี้ฉันจะได้สัมผัส
หัวใจของฉันสั่นสะท้าน หลอมละลาย เมื่ออยู่ใกล้คุณ จนบางครั้งฉันคิดว่ามันอาจทำให้ฉันตายได้
แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังปราถนาเหลือเกินที่จะอยู่ในอ้อมแขนของคุณที่อบอุ่นราวผ้าห่มผืนหนา แต่อีกแง่หนึ่งก็บาดลึกราวถูกรัดไว้ด้วยเถาหนามแหลมคม ริมฝีปากของคุณมอมเมาฉันดั่งไวน์เลิศรส แต่ก็แผดเผาลำคอฉันประหนึ่งพิษร้าย
บางครั้งฉันยังสงสัยว่าคุณทำได้อย่างไร คุณพาฉันล่องลอยขึ้นสู่สวรรค์ แต่ในขณะเดียวกันก็ดึงฉุดฉันลงนรก ฉันลุ่มหลงคุณเหลือเกิน ในขณะเดียวกันก็ชิงชังตัวเองที่เผลอใจให้คุณ ฉันอยากจบความสัมพันธ์นี้ลงเสีย ลบล้างคุณออกจากใจ แต่ฉันก็รู้ว่าใจของฉันคงทานทนไม่ไหวแน่ ถ้าปล่อยให้คุณเดินจากไป หัวใจฉันคงแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

ฉันควรทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นจากหลุมลึกที่คุณขุดไว้ ?
ต้องทำอย่างไรถึงจะหลุดจากคุกแห่งนี้ที่คุณกักขังฉันไว้ ?

หรือแท้จริงแล้วเป็นฉันเองที่สมัครใจจะทุกข์ทรมานอยู่ใต้อาณัติของคุณ เพียงเพื่อให้หัวใจได้หวามไหวเพราะคุณอีกสักครัั้ง
SHARE
Written in this book
bitter love
Writer
moddest
a girl from the moon
sometime I'm a bitch to protect my damn heart 🖤

Comments

nothingsky
5 months ago
ชอบมากเลยค่ะ อยากให้เขียนยาวๆกว่านี้จัง ;-;
Reply
moddest
5 months ago
จะพยายามเขียนให้ได้ยาวกว่านี้นะคะ กำลังฝึกฝนอยู่ค่า 😉
nothingsky
5 months ago
ค่า รอติดตามผลงานนะคะ ><