นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เจอกัน
ผ่านมานานเป็นปีแล้วแต่ก็ยังคิดถึงอยู่ทุกวันคิดถึงตลอดเวลา มีคำถามในใจตลอด
"วันนั้นเลิกกันทำไม" 
"วันนั้นเราทำไรผิด" 
"ทำไมวันนั้นเราไม่ยื้อเขาไว้" 
เรามีคำถามากมายในหัวแต่คำสุดท้ายที่เราได้จากเขา
เลิกกันหน่ะดีแล้ว:) มันดีตรงไหนเขาไม่เคยถามเราเลยว่าเราอยากไปมั้ยเขาไม่เคยถามเลยว่าเราอยู่ได้ไหม


สุดท้ายเลิกกันได้แค่3วันเขาขึ้นสถานะคบกับคนใหม่

จุดนั้นคือเราไม่ไหวเราร้องไห้ออกมาเราร้องไห้หนักมากร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนแบบคนกำลังจะขาดใจตาย 
เราทักไปถามเขาแต่คำตอบคือ 
'เราไม่เคยรักกันแต่แรก:) ' 

วินาทีนั้นคือหน้าชาเหมือนโดนตบหน้าแล้วเราจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเขา 

คืนแรกเรานอนตอนตี3 เราตื่น6โมงเช้า ตื่นมาก็ร้องไห้เพราะสิ่งแรกที่คิดได้คือเราไม่มีเขาอยู่ในชีวิตแล้ว เรามีเขามาตลอดแต่วันนี้เราไม่มีเขาแล้วไม่มีคนคอยโทรหาคอยบ่นคอยดุเวลาไม่กินข้าวคอยไล่ไปอาบน้ำ 'มันไม่มีแล้ว'  มันมีแต่คำว่า 
'เขาเป็นของคนอื่น' ไม่เคยเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าทรมานขนาดไหน เราอ้อนวอนเราโทรหาเขาเราทักหาเขาตลอดขอให้เขากลับมาแต่เขาไม่กลับ เพราะเขามีคนของเขาอยู่แล้วซึ่งคนนั้นไม่ใช่เรา: (

ตอนที่เขาบอกเลิกเราไม่ได้ยื้อขนาดโทรไปเราแค่ยื้อคำพูดเพราะไรหน่ะหรอเพราะว่าตอนที่โดนบอกเลิกเขาไม่ได้พิมเองหน่ะสิ:) 
เขาให้เพื่อนพิมเรารู้สิแหละคนคบกันมาตั้ง6เดือนจะไม่รู้ได้ไงเนอะ:) 

ถ้าตอนนั้นบอกเลิกเราโทรหาเขาเพื่อไม่ใฟ้เลิกเราคงจะยังอยู่ด้วยกันทุกวันนี้สินะ
"แต่สิ่งที่เราท่องไว้ตอนนั้นคือคนมันจะไปมันก็ไปต่อให้เอาโซ่มาจับมัดไว้ด้วยกันเขาก็ไม่สนใจ เราจะรั้งให้เขาอยู่จะมีประโยชน์อ่ะไรในเมื่อเขาไม่ต้องการเรา" 

เราเอาแต่คิดแบบนี้จนตอนนี้ก็ยังเสียใจที่วันนั้นยื้อไว้ไม่พอ: (
SHARE
Writer
Namwtf
Writer
Miss you

Comments