[SF] Heaven('n) "Minkyeong x yebin & etc." 01
01

ใครจะไปเชื่อว่าอยู่ดีๆ เทวดาอย่างฉันก็ตกสวรรค์ลงมาซ่ะงั้น?
18:40
กรุงโซล 


ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บผู้คนนับร้อยออกมาเดินจิบกาแฟหรือช็อคโกแลตอุ่นๆ ในค่ำคืนแสนหนาวเหน็บ รามยอนขายดีเป็นเทน้ำเทท่า 

เยบินเองก็เช่นกัน เธอเดินวนไปมาในตลาดเป็นเวลาค่่วโมงแล้วยังไม่่่่่่่่่่่่่่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลัับมาเลย

อายุ21ปีของเยบินกำลังไปได้สวยในสาขาการเรียนในมหาลัยของเธอ เพื่อนของเธอ1คนก็ดูท่าว่าจะได้เกรดจบที่สูงในปีนี้ ทั้งเจี๋ย เยบิิิิิินยกนาฬิกาขอมือเรือนสวยขึึ้นมาดูเวลา  จะ1ทุ่มแล้วซินะ 

วันนี้เป็นวันที่ใครๆก็เชื่อกันว่า โลกสวรรค์จะส่งภูตผู้ดูแลลงมาหาคนเป็นเจ้าของ ถ้าดวงดีจะได้ภูตดี แต่ถ้าดวงไม่ดี จะได้ผี แต่ถ้าดวงดีมากๆล่ะก็ จะเจอแจ็คพ็อต นั่นก็คือ
เทวดา
ถามว่าดียังไงถ้าได้เทวดาลงมาเป็นภูตประจำกาย ก็เหมือนได้คนคุ้มครอง แต่เรามองไม่เห็นแค่นั้นเอง  


โลกสวรรค์ ของเทวดาชั้นสูง 

ชั้น7

เทวดาในชุดสีขาวและสีดำกำลังนั่งทดเถียงกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ และกำลังโต้แย้งว่ากลุ่มสีใดต้องลงไปเป็นภูต พระเจ้าผู้เป็นใหญ่นั่งลงบรรลังจนเสียงในภพเงียบลง 

"เอาอย่างงี้แบ่งกันไป50คน"

สายตาของผู้เป็นใหญ่มองหาเทวดาดวงใหม่ที่พึ่งได้มาจุติเป็นเทวดา

"คิม มินกยอง!"

เสียงกระทบไม่เท้าดังไปเท่าน่านฟ้า 

"ค่ะ!"

"เจ้าเป็นคนนำทางเท้าและเหล่าผีลงไปยังโลกมนุษย์ส่วนเจ้า จงไปจุติกับคนที่มีบุญ ณ บัดนี้!"

เพียงสิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าเทวดาที่ได้รับมองหมายก็หายพรึบไปเป็นดวงไฟสีขาวสะอาด พุ่งลงไปยังโลกมนุษย์ ในค่ำคืนแสนหนาวเหน็บ กฎของเฟล่าเทวดาตกสวรรค์คือ ห้ามใช้เวทมนตร์ ยกเว้นเสกของ ห้ามรักคนที่เราเป็นภูตประจำกาย

"ท่านผู้ตรวจอึนซอ จงไปคุมดวงของมินกยอง"

"ค่ะท่าน"


6:30
คอนโด

คอนโดใจกล่างเมืองโซลมีร่างสาวตัวเล็กที่กำลังนอนหันหน้าให้แดดอุ่นยามเช้าผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคอนโดห้องแตะ10ล้านในกรุงโซล 

เยบินขยี้ตาเบาๆก่อนจะเด้งตัวขึ้นเพื่อบิดขี้เกียจในยามเช้า สายตายา เช้าไวยิ่งกว่าเยี่ยวเยบินมองไปเห็นก้อนสีขาวๆนอนขดตัวอยู่ตรงกระถางต้นไม้

ไม่ใช่ก้อนซิ

มนุษย์หรอ?

นั่นมั่น คนนี่!

หน้าซีดขึ้นสีของอีกคนที่กำลังเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ร่างของผู้หญิงผมยาวในชุดสีขาวสะอาด ถึงที่หลังเหมือนจะมีตออะไรซักอย่างเหมือนปีก ไหนจะขนนกสีขาวพวกนี้อีก นี้อะไรกันเนี่ย 

"นี่คุณ! คุณเป็นใครกันเนี่ย!"


"คุณ!"

เงียบ

เสียงแอร์ตอนนี้ดังกว่าเสียงเธอไปแล้ว ๆม่มีสัญญาณตอบกลับ ผู้หญิงในผมสีเทาฟ้านี้คือใครกัน? 

"นี่! อย่าให้กรี๊ดนะ!"

"อ่า เสียงอะไรกัน"

"นี่คุณ เป็นใคร แล้วเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงเนี่ย!"

เยบินชี้หน้าคนตัวสูงที่กำลังยันตัวขึ้นนั่ง

"เห้ย!!!! นางฟ้าจากขุมไหนหลุดมา!"

"เป็น  บ้า อะ ไร!"

"ธ เธอ เป็นใคร?"

"คุณนั่นแหละเข้ามานอนห้องฉันได้ไง เป็นบ้ารึไง"

มินกยองมองหน้าสาวตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะนึกถึง_าพล่าสุดของคนที่เขาจะได้เป็นภูตประจำกาย คนนี้ คนนี้นี้และ ที่ฉันเป็นภูต แล้วทำไม ฉันถึงปรากฎตัวให้เธอคนนี้เห็นได้ ปกติต้องคอยตามไม่ใช่หรอ? 

"ฉ ฉันเป็นภูตของเธอ แต่ฉันทำไม ทำไมเธอถึงเห็นฉัน!"

"นี่อย่ามาหลอกกันเลยนะ ถ้าฉันได้ภูตจริง ภูตเขาไม่แสดงให้เห็นหรอกย่ะ!"

"นี่ฉันไม่ได้หลอกนะ!"

มินกยองพยายามจะหายตัวให้อีกคนเห็น แต่ บนโลกมนุษย์ใช้เวทมนตร์ไม่ได้ 

"ทำอะไรอีก ออกไปเลย!"

เยบินดันตัว ีีีีีีีีีีีีีี อีกคนให้เดินออกไปจากห้องก่อนจะปิดประตูใส่หน้าอีกคนที่เป็นเทวดาตกสวรรค์ ที่เธอไม่เชื่อ 

"ให้ตายล่ะทีนี้ ฉันจะมช้ชีวิตบนโลกมนุษย์ยังไง!"

"นี่ ดวงเทวดาของแกผิดผลาดนิดหน่อย"

เสียงจากผู้ติดตาทมินกยองโผล่ตัวขึ้นมา แล้วเปิดหนังสืออ่านรายละเอียดเกี่ยวกับดวงวิญญาณดวงนี้ 

"เธอชื่อ มินกยอง อายุ150ปี เป็นเทวดาชั้นสูงมีบริวารและเมืองของตัวเอง เสียชีวิตตอนอายุ33เพราะรถคว่ำ เสียใจจากคนรัก ตอนนี้เธอได้รับโอกาสให้ลงมาดูแลผุ้หญิงคนนี้ เธอน่ะ ชื่อ คัง  เยบิน อายุ21 มีเพื่อน1คน ไม่มีข้อมูลเรื่องชื่อ

เธอจะต้อฃทำให้เขาเชื่อเธอ เธอมีความสัมพันธ์ผูกพันกันอยู่ เธอจะต้องหาให้ได้ว่าเธอมีีีีีีี 

มีความสัมพันธ์อะไรกับผู้หญิงคนนี้ นี่ เสื้อฮูดกับกางเกง และเงินติดตัว ใช้ชีวิตให้เหมือนมนุษย์ คนมีบุญเท่านั้นที่จะเห็นแก ไม่ต้องตกใจ"

มินกยองรับฟังคำพูดจากปากของผู้คุมอึนซออย่าฃตั้งใจ เป็นผู้คุมนี่มันดีจริงๆเลย 

"นี่ท่านผู้คุมเมื่อไรห่จะเปลี่ยนชุด"

"เห้อ เจ้าวิญญาณเทวดาชั้นสูง ฉันมีนางฟ้าดีเขาดูแลฉันดี เพราะฉะนั้นเลิกถาม ฉันไปล่ะ"

"เดี๋ยว!"

มินกยองยืนขึ้นเกาหัวสีฟ้าๆของเขาสองสามที เงินก้อนนี้ประทังชีวิตเขาได้ แต่เขาตายไปตั้งนานแล้ว กรุงโซลเปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้างแล้ว เขาก็ไม่รู้ มินดยองยืนพิงกำแพงหน้าห้องของสาวเจ้าก่อนจะตัดสินใจเคาะอีที


ป๋อก!

"โอ๊ยยยย!"

หล่อนดันเปิดประตูสวนเธอกลับมาซ่ะงัน แทนที่กำปั้นจะลงไม้ที่ประตู กลับ ลงไปเคาะหน้าผากเธอซ่ะงั้น 

"โอ้ย นังไม่ไปอีกรึไง!"

"จะให้ฉันไปไหน ฉันเป็นภูตของเธอนะ"

มินกยองยืนมองอีกคนที่ทำท่าขู่ฟ่อ 

"โรคจิตล่ะซิ  ภูตที่ไหนกันปรากฎตัวให้มนุษย์เห็นกัน!"

"มินผิดพลาดไง นี่ฉันจะทำอะไรให้ดู"

"อะไรอีกอ่ะฉันรีบ" 

เยบินเดินชนไหล่สูงอีกคนก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์แล้วหายต๋อมไปเลย 

"ย่าห์!!!! จริงๆเลย นี่ส่งฉันมาเป็นภูตใครกันเนี่ย!!!"



12:30

เยบินเดอนหนีออกมาจากคอนโดของเธอนี่มันอะไรกันเนี่ย ใครมาอยู่ในห้องฉัน แล้วเขาเป็นใคร เป็นภูตจริงหรอ หรือฉันได้แจ็คพอตเป็นเทวดาอย่างที่เขาว่า 

เยบินส่ายหน้าไปมาก่อนจะดันประตูร้านอาหารเข้าไปหาเพื่อนของเธอสองคน ในสองคนนี้มีพี่อยู่คนหนึ่งซินะ 

"มาช้าขนาดนี้เลยรึไงเยบินอ่า"

เพื่อนชาวจีนของเธอทำหน้าเป็นนกกระจอกเทศอีกแล้ว 

"นี่หน้าเป็นนกกระจอกเทศแล้ว!"

"ย่า อย่ามาล้อกันนะ จริงๆเลย"

เจี๋ยยกมือขึ้นลูบหน้าไปมา 

"มีอะไรที่นัดมาเนี่ย"

"เป็นไงได้ภูตมาดูแลป่ะ"

"ฉันจะไปรู้ไหม มองไม่เห็นซักหน่อย"

"เออก็จริง"

"แต่ มีคนที่ไหนไม่รู้มาอยู่ห้องฉันอ่ะดิ ทำตัวแปลกโคตรเลยนะ จะเป็นโจรก็ไม่ใช่ เขาบอกว่าเขาอ่ะเปฌนภูตของฉัน แล้วภูตที่ไหนแสดงตัวให้เห็นว่ะ"

"โรคจิตอ่ะดิ"

"
นี่่วยบอกเพื่อนเธอด้วยว่าฉันไม่ใช่โรคจิต"




"

ทำไมจะไม่ใช่อ่ะ!"



เยบินตะคอกแรงใส่ลมตรงหน้า


ห้ะ ลม


สิ่งที่เจี๋ยมองเห็นเป็นแค่ลม เยบินเธอกำลังตะคอกใส่ใคร?


"ย่าห์ เธอคุยกับใครเนี่ย"

"เธอไม่เห็นหรอ? นี่ไงไอโรคจิตอ่ะ!"

"ไหน?"

เจี๋ยผายมือไปตามที่เยบินกล่าว 

เยบินมองไปยังมินกยองที่กำลังยิ้มทะเล้นใส่เธออยุ่ 

มินกยองย้ายตัวเองไปนั่งที่โต้ะฝั่งตรงข้ามเยบินก่อนจะเสกของขึ้นมาเล่นไปมา จะทำอะไรก็ได้นิ เพราะแสงในร้านนี้ที่มินกยองมองเห็นไม่มีใครที่สามารถ มองเห็นเขาได้เลย 


"นี่หวัดดี วิญญาณเทวดาตกสวรรค์"

แต่ไม่ใช่กับ ชู โซจอง
"เห้ย! น นี่คุณ ม มองเห็นฉันหรอ?"

"ทำไมจะมองไม่เห็นละ ฉันก็เป็นแบบนายนั้นแหละ"

เอ็กซี่นั่งลงข้างมินกยอง เทวดาตกสวรรค์มากว่า2ปีที่ยังหา คนที่เขาต้องไปดูแลไม่ได้นี่คือการลงโทษของเทวดาชั้นกลางอย่างโซจอง 

"ทำไม เธอยังหาคนที่เป็รเจ้าของเธอไม่ได้หรอ"

"อื้ม คงงั้น ฉันตกลงมาเกือบ2ปีแล้ว ลงมาก็มาจุติตรงริมแม่น้ำ ฉันลงมาจุติช้ากว่าเจ้าของฉันไปแค่เสียวเวลาเอง"

"ไม่เป็นไรนิ อยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันก็คงไม่ต่างกัน ฉันเจอเจ้าของนะ แต่เจ้าของไม่เชื่อฉัน แถมเขายังมองเห็นฉันอีกด้วย"

"ฉันเหมือนนายทุกอย่างเลยยกเว้นเจอเจ้าของ"

เอ็กซี่เป็นเทวดาตกสวรรค์ อายุ105ปี ตายตอนอายุ23เพราะสาเหตุที่ไม่มีข้อมูล เอ็กซี่เป็นเทวดาชั้นกลาง ตกลงมาแต่พรากจากเจ้าของ การลงโทษคืออยู่ต่อบนโลกมนุษย์ และต้องหาสาเหตุการตายของตัวเอง 

"งั้น เราไปหาอะไรกินกันไหม"

"มีใครมองเห็นบ้างล่ะ"

"พี่นายองไง"

มินกยองมองเอ็กซี่ที่กำลังพูดถึงใครล้างคน นายองหรอ คืออะไร แล้วไอเครื่องที่มันปั่นๆดังอืดๆอยู่รี่คืออะไร แล้วไอเครื่องสี่เหลี่ยมๆที่เยบินกดอยู่คืออะไร?
คำถามผุดขึ้นไปล้านคำถาม กับเทวดาตกสวรรค์หน้าใหม่อย่างมินกยอง 

ร้านเล็กๆในซอกตึก คุณเทวดาหัวสีฟ้ามองไปรอบๆ มีแต่วิญญาณของเทวดาตกสวรรค์ ร้านนี้คือร้านอะไรกันเนี่ย 
มินกยองหยุดมองเรือนร่างตัวเองผ่านเฃาสะท้อนของแองน้ำจากหิมะที่ละลาย ตัวสูง หัวสีเทาอมฟ้า เสื้อฮูดสีแดงเลือดหมูกับกางเกงยีนส์สีอ่อนและรองเท้าสีขาว นี่คือร่างกายของฉันหรอเนี่ย 

เอ็กซี่หยุดก่อนจะหันหลังไปมองเทวดาหน้าใหม่ที่กำลังอึ้งกับการตกสวรรค์ครั้งแรก ก่อนเดินเข้าไปลากไอเจ้าหัวสีฟ้าออกมาจสกกระจกแองน้ำ 

"ร้านนี้เนี่ย เป็นร้านของผู้มีบุญมาเปิดให้เทวดาตกสวรรค์"

"เอ้าว่าไง พี่นายอง"

เอ็กซี่โบอกมือทักทายนายองอย่างเคยชิน

"ว่าไง เอ้านั่นมาอีกรายแล้วซินะ ชีวิตเทวบนโลกมนุษย์มันลำบากนะคะ มองคุณแค่แป๊บเดียวก็รู้เลยว่าเจ้าของไม่เชื่อ"

นายองพูดเสียงเรียบก่อนะหันไปหยิบขนมปังสอดใส้ทูน่าข้าวโพด และรามยอนมาวาฃให้เทวดาสองคนตรงหน้า  


นางยองเป็นผู้มีบุญที่มองเห็นเทวดาเหล่านี้

"กินซิ"

"ไม่ต้องกลัวหรอหน่า ผูัมีบุญเลเวลบุญสูงปนี๊้ดขนาดนี้ ไม่ทำอะไรแกหรอก"

มินกยองนั่งอย่างกล้าๆกลัวๆ มองไปรอบๆร้านสีที่แสดงให้มินกองเห็นเป็นสีของคนที่มองเห็นเขา

"ฉันจะบอกวิธีที่ทำให้เจ้าของเชื่อเธอ"
เอาแล้ว ฉันเริ่มอยากรู้แล้วสิ ว่าฉันกับยัยนั่นมีอะไรผูกพันธ์กัน


.



.


Tbc


เปิดเรื่องใหม่เป็นคำขอโทษจากไรท์นะคะ ไรท์นี่มันไม่ดีจริงเลย ดีมือตัวเอง อัพเรื่องใหม่อยากทำแนวนี้มานานแล้วคะ ลองแฟนตาซิดู มาดูกันว่าจะจบลงอย่างไง 

ปล.ฝากไว้ในอ้อมกอดของรีดด้วยน้ะ

#ฟิคตกสวรรค์ 

ฝาก#ด้วยคับบ


SHARE
Written in this book
HEAVEN
ฉันเป็นเทวดาตกสวรรค์ ที่น่าอายที่สุด!
Writer
toneny
shipper person 。
แต่งกาก แต่แต่งด้วยใจนะ : ) @godbearxx

Comments