ทุกขมิตร
ความทุกข์นี่นะ เหมือนเพื่อนที่ซื่อสัตย์และจริงใจเสมอเลย
พอไม่ชอบอะไร ก็จะบงการให้ร่างกายชะงักงันแล้วเกาะแน่นอยู่นั่น
ต่างจากความสุขโดยสิ้นเชิง เจ้าความสุขนี่ก็เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าคือความทุกข์เวอร์ชั่นเบาลงรึเปล่า ต้องมีจังหวะเท่านั้นถึงจะพูดคุยกันรู้เรื่อง
นิสัยคล้ายจะเหมือนแมว อยากเล่นด้วยเราไม่อยากเล่นด้วยก็หายจ๋อย 
พอเราโหยหาต้องการเหลือเกิน ก็ไม่สนใจ ไม่มาหา ประหลาดแท้ 
ครั้นจะมีความสุขได้นั้นต้องมีอะไรเเลกเปลี่ยนเสมอ 
ต่างกับความทุกข์เหลือเกิน เจ้านี่แม้กระทั่งเรากำลังเล่นกับความสุขอยู่
ก็ยังเกาะขาหนึบไม่ไปไหน นึกว่าเป็นปลิง เมื่อเราอยู่คนเดียวก็นอนด้วยกันข้างๆ
เล่าเรื่องของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา จนคนฟังจะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
ตอนอยู่เราอยู่กับคนอื่นยิ่งพูดมาก วิเคราะห์ วิจารณ์ เก่งไปซะทุกเรื่อง
แต่ความทุกข์ไม่ค่อยรบกวนเวลาเราเข้าสมาธิ วิปัสสนาหรอกนะ
เหมือนเป็นคนละคนกันเลย หยั่งกับพระเอกในนิยายเด็กดี มุมอ่อนแอ มุมกระด้าง อะไรเถือกนั้น
ไม่รู้สิ ความสงบคงเป็นสิ่งเดียวหล่ะมั้งที่ผู้คนต่างแสวงหา ไม่ว่าจะภายนอกหรือภายใน 
อยากจะเชิญชวนให้หมั่นลับลายตาให้แหลมคม มีไฟฉายสักกระบอก เอาไว้มองในที่มืด 
ฝึกให้มีแขนที่ยาวเฟื้อย จะได้โอบกอดและมอบความรักให้กับความทุกข์ได้อย่างถนัด
ฝึกให้มีกระดูกสันหลังที่แข็งแกร่งเหมือนคอนกรีตเสริมเหล็กจะได้แบกความทุกข์ไว้เวลามันหลับ
(เผื่อเอาไว้ เวลาเจ้าความสุขดันอวดดีกระโดดใส่ขอให้อุ้มด้วย)
ฝึกให้มีมือที่ใหญ่ๆ ไว้กุมมือความทุกข์แล้วเดินเคียงข้างกันไป และส่งผ่านความอบอุ่นให้มัน
เราไม่ได้หล่อเลี้ยงความทุกข์ แต่ความทุกข์ต่างหากที่ผลักดันเราให้ก้าวเดิน จนกว่าเราจะตายหรือตายซาก นั่นแหละ ความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวงถึงจะ มลายหายไป 
SHARE
Writer
jmulp
คุณป้า
เข่าพี่ไม่ได้มไว้ใช้ 70 ปีหรอก 25 ก็เจ่บจะตายแล้ว

Comments