หลานผมชื่อ 'พิงโกะ'
'พิงโกะ' เป็นหลานสาวของผม แน่นอนว่ามันไม่ใช่ชื่อจริง เธอเป็นเด็กที่มีพัฒนาการช้ากว่าเด็กคนอื่นสองสามปี เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพี่ชายคนเดียวของผม ส่วนตัวผมเป็นลูกคนสุดท้อง ได้อะไรก็ไม่เคยต้องแบ่งให้ใคร พอมีหลานสาวคนนี้ ตอนแรกผมรู้สึกรำคาญและโกรธมากเวลาที่เธอขอโน้นขอนี่ แต่ก็ต้องยอมให้เพราะโตกว่า เมื่อเวลาผ่านไปสักพักผมก็ยอมเธอ ต้องขอบคุณหลานสาวคนนี้ที่ทำให้ผมรู้จักการแบ่งปันและเห็นใจผู้อื่น ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะอายุย่างเข้า 17 ปีแล้ว แต่ผมยังรู้สึกเหมือนว่าเธอยังอายุเพียง 7 ขวบเท่านั้น ตอนนี้เธอกำลังจะขึ้นมัธยมปีที่ 5 ผมดีใจที่เธอเข้ากับเพื่อนๆ ได้ดี เธอมีอัธยาศัยเป็นมิตรชอบเข้าหาเพื่อน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเพื่อนทุกคนจะชอบเธอ เมื่อตอนที่เธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น เธอมักถูกเพื่อนแกล้งบ่อยๆ เพราะเด็กช่วงนั้นเป็นช่วงวัยรุ่น ยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก พอเห็นเพื่อนผิดปกติจากตัวเองก็ชอบล้อเลียน ชอบแกล้ง บางครั้ง
พิงโกะก็ทนเพื่อนแกล้งไม่ไหวเลยตอบโต้กลับด้วยความรุนแรง แต่เธอทำไปโดยไม่ตั้งใจ เธอทำไปเพียงเพราะโมโหไม่ได้มีเจตนาทำร้ายใคร แต่อยู่มาวันหนึ่งเธอถูกพวกผู้ชายรุมแกล้ง ด้วยความโกรธเธอจึงชักมีดคัตเตอร์ที่เธอแอบเอามาจากบ้านขู่เพื่อนผู้ชายพวกนั้น หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ไม่มีใครกล้าหือกับเธออีกเลย หิ หิ

ต้องขอบคุณ 'พิงโกะ' ที่ทำให้ผมรู้จักการแบ่งปัน

วันแรกที่พิงโกะเข้าเรียนชั้นอนุบาล คุณครูชมนักชมหนาว่าเธอเป็นเด็กช่างพูด แต่พอผ่านไปสักพัก คุณครูจึงรู้ว่าพิงโกะไม่ได้พูดภาษาคน! เธอชอบบ่นพึมพันด้วยภาษาพูดของเธอเอง ซึ่งเป็นภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ เธอชอบเข้าหาคนอื่น พูดคุยทักทาย เพียงแต่ว่าไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร ห้า ห้า ห้า 
ด้วยความที่เธอเรียนรู้ช้ากว่าคนอื่น ทำให้พี่ผมต้องสอนการบ้านเธอแบบติวเข้มเป็นพิเศษจนบางครั้งพี่ก็ดุเธอแรงๆ วันหนึ่งพิงโกะโดนพี่ผมดุจนทนไม่ไหว เธอร้องไห้แล้ววิ่งเข้าไปในครัวแล้วเอามีดมาทำท่าจะกรีดแขนตัวเอง พี่ผมเห็นเลยรีบเข้าไปห้ามไว้ได้ทัน จากนั้นพ่อลูกทั้งสองคนต่างก็นั่งร้องไห้กอดกัน นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่พี่เล่าให้ผมฟังและบอกว่าอย่าไปบอกกับคนอื่น... แต่ผมก็แอบเอามาเขียนให้คุณอ่าน... อย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ!

พิงโกะชอบมาอยู่กับผมช่วงปิดเทอม งานอดิเรกของเธอคือ วาดรูป และดูยูทูป แต่ส่วนมากเธอชอบทำอย่างหลังมากกว่า ตอนแรกเธอก็วาดรูปอะไรไม่รู้ แต่พอนานเข้าเธอก็เริ่มวาดรูปที่ดูเป็นคนมากขึ้น โดยจะเป็นตัวการ์ตูนที่เธอชอบนั่นเอง ตัวอย่างรูปที่เธอวาดดูได้จากแบนเนอร์ข้างบนนั่นแหละครับ เวลาที่ดูยูปเป็นเวลาที่พิงโกะมีความสุข เธอชอบดูวีดิโอแมวแล้วก็ร้อง'เมี้ยว' บางทีเธอก็ชอบดูวิดีโอตลกแล้วก็หัวเราะเสียงดังคนเดียว แต่ที่เธอชอบเป็นพิเศษคือคลิปผี! เธอจะดูแล้วร้องกรี้ดอยู่คนเดียว บางที่ก็ไม่กล้าดูคนเดียวต้องให้ผมอยู่ด้วย เวลาที่ผมพาเธอไปเดินห้าง เธอก็จะแอบผมไปที่ร้านหนังสือแล้วเอาเงินที่เธอเก็บไว้ซื้อหนังสือการ์ตูนผีเล่มสองเล่มเป็นประจำ

ตอนนี้ผมก็อายุ 30 กว่าแล้ว แต่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ใช่เลย อันที่จริงคงไม่มีผู้หญิงใหนที่ใช่หรอก เพราะผมไม่ได้ชอบผู้หญิง หุ หุ ผมอยากมีลูกนะแต่มันมีเองไม่ได้นะสิเพราะผมเป็นผู้ชายตั้งท้องไม่ได้ ตอนนี้ผมก็รู้สึกเหงาๆ นะ การที่พิงโกะมานอนค้างบ้านผมทำให้ผมหายเหงา ตอนนี้ผมรู้สึกว่าพิงโกะเป็นลูกคนหนึ่งของผมไปแล้ว ถึงจะไม่มีลูกให้เลี้ยงก็เลี้ยงหลานไปก่อนละกัน ห้า ห้า ห้า

ผมรู้สึกว่าพิงโกะเป็นลูกคนหนึ่งของผมไปแล้ว
ตอนนี้พิงโกะก็ใกล้เรียนจบมัธยมปลายแล้ว ผมก็ได้แต่คิดว่าจบแล้วจะให้เธอทำอะไรดี เพราะจะให้เธอเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยคงไม่ไหว ผมเลยคิดอยากให้เธอทำขนมขายเพราะถึงแม้เธอจะคิดวิเคราะห์ไม่ได้ แต่เธอก็มีความจำที่ดี เธอน่าจะสามารถจำจิดวิธีการทำขนม จำสูตร สวนผสมต่างๆ ได้ สมัยนี้ไม่จำเป็นต้องมีหน้าร้านแค่ออเดอร์ผ่านไลน์ก็พอ(มั้ง) ถึงแม้ว่าผมกับพี่และพี่สะไภ้จะกังวลอนาคตของเธอ แต่สำหรับพิงโกะแล้วชีวิตของเธอไม่มีอะไรให้ต้องกังวล เธอยังเล่นสนุก มีความสุขกับชีวิตโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรให้ปวดหัว จนบางครั้งผมก็คิดว่า พิงโกะอาจเป็นเด็กผู้หญิงที่โชคดีที่ที่สุดในโลกที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา...
SHARE

Comments