เรื่องราวก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
06:41 AM


ตอนนี้เรานั่งเอาหัวพิงข้างเตียง
ยังไม่ได้นอนเลย
เรากำลังพิมข้อความนี้อยู่
และเราก็เพิ่งหยุดร้องไปเมื่อกี๊เลย

แป้ปๆก็เช้าแล้ว..
มันเร็วมาก
เราร้องไห้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ตอนนี้แสงแดดมันทะลุผ่านม่านเข้ามา


หยุดร้อง


เรากำลังทบทวนตัวเอง
ว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น
และทำไมการรักคนๆนึง
มันมีผลกับการใช้ชีวิตขั้นสุด

เราคือขี้แพ้..
เราภูมิใจที่เป็นไอขี้แพ้
เรายังอยากรักเขาอยู่ คนที่เรารัก

สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเสียใจ
สำหรับเรามันคือความด้านชา
เรากลัววันนึงเราจะไม่รู้สึกอะไรเลย

การคิดถึงแล้วร้องไห้
แม่งเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในตอนนี้

อย่างน้อย..มันทำให้เรารู้สึก
ว่าหัวใจของเรายังทำงานอยู่
เรายังรักเป็น เรายังมีความรัก


คุณรู้รึเปล่า?
เราเป็นนักทดลองที่โง่เง่า
ตั้งแต่เรากับเขาหยุดความสัมพันธ์ลง
เราเหมือนมนุษย์ที่เรียกร้อง

คุณเคยได้ยินประโยคที่ว่า...
คนที่ใช่มักจะไม่ใช่ type ที่เราตั้งไว้
เคยได้ยินหรือเปล่า?
ประโยคประมาณนี้หนะ...

เราไม่ใช่สเปคเขาหรอก แต่ตอนนั้นมันใช่


เรากลัวว่าตอนนี้
เราจะหมด passion สำหรับเขาไปละ
เขาอาจจะกลับไป reset ตัวเอง
ตั้งค่าตัวเขาเองใหม่ และลบเราออก

ในใจเราอยากกลับไปหาเขามากๆ
เพราะตอนเลิกคุยกันไป
เราเลิกคุยกันทั้งที่ยังรัก

ตอนนี้มันผ่านมานานพอควร
เรายังนั่งร้องไห้อยู่เลย..


เราห่วยแตกเอง

เราไม่อยากเป็นตัวเองอีกแล้ว
เราอยากเป็นคนในแบบที่เขาชอบ
มันงี่เง่าสิ้นดีเลย
เคยคิดเหมือนกันไหม?

ถ้าเคยคิดแบบเดียวกัน
เลิกคิดไปเลยนะ..
คุณลองอ่านเคสของเราเป็นตัวอย่าง




เราพยายามเปลี่ยนตัวเอง
เราทั้งพยายามร่าเริง
เราหาแมวมาเลี้ยง
เรายิ้มให้ทุกคนที่ไม่รู้จัก

เราไปที่ที่คิดว่าจะเจอเขา
เราพยายามสื่อสารกับเขาทางอ้อม
ตอนนี้เรากลายเป็นคนเสร่อคนนึง
เราเสร่อเต็มตัวแล้ว

“เขาไม่สนใจ”


ที่เราร้องไห้วันนี้
เราคิดถึงเขา และยังรักอยู่
แต่ความรักที่มีให้ตัวเอง
แม่งถดถอยลงไปทุกที

เราดาวน์มาครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะ
กับผู้ชายคนนี้
ที่เขาเคยบอกว่ารักเรามากๆ
การรักใครสักคนมันมีค่าดีหวะ
ร้องไห้ขนาดนี้ยังเลือกจะร้องต่อไป
เสร่อ โครตเสร่อ

สัญญาณจากข้างในมันดังปนกับเสียงร้องไห้ของเราสลับไปมา


กำลังทบทวนตัวเอง

เคยเป็นไหม?
เหมือนหัวใจมันกำลังสื่อสารกับเรา

เราได้ยินเสียงตัวในหัว

“มึงร้องไปเขาก็ไม่เห็น”
“มึงพยายามเป็นคนอื่นไปเพื่ออะไร”
“ชาตินี้จะไม่รักตัวเองแล้วหรอ”

เหมือนอีกคนในตัวเรา
มันพยายามสื่อสารออกมา
เสียงที่ดังในหัวมันค้านตลอด

เรายิ่งได้ยินเรายิ่งร้องไห้
เหมือนตัวเรากำลังเตือนสติตัวเอง
เราร้องไห้มากกว่าเดิม
เพราะเราไม่คิดจะฟังตัวเองเลย

เราอยากขอโทษตัวเอง
ไม่ได้ขอโทษที่ไม่รักตัวเอง
แต่เราบอกแล้ว
ว่าเราคือคนโง่เง่าคนนึง

ที่รู้ว่าควรคิดอะไร
แต่ยังเลือกจะร้องไห้ 
เพราะเป็นทางเดียว
ที่จะแสดงความรักที่มีต่อเขา

เราโง่เง่า 
ความทรมานในทุกๆคืนของเรา
บอกเลยนะว่ามันมีผลกับชีวิตทุกๆวัน
ทุกอย่างมัน slow down 
ไม่มีสีสันเลย ขุ่นมัว

แต่การที่เราพิมพ์ให้คุณอ่าน
เราโล่งขึ้นนะ การพิมพ์ออกไป..
มันเหมือนเราคิดตามมัน
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้

เรามีความหวังเสมอ
ว่าสักวัน เราจะลุกขึ้นมาสู้
เราจะเรียกพลังกลับมาทั้งหมด
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่ารักมันมีค่า

เขาเดินนำหน้าชีวิตเรามาเยอะมากละ
แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขานำเราไปทางไหน
เหมือนเขาพาเราลงเหวลึก
เราจมลงไปเรื่อยๆ

นี่หนะหรอคนที่เรารัก
เขาทำกับเราขนาดนี้
ทำให้เรามาถึงจุดพัง
มึงยังจะจมกับเรื่องนี้จริงดิ!

เสียใจมันไม่เสียหาย
แต่คุณจมมามากพอรึยัง
ไปส่องกระจกดูสิ
ตอนนี้เราดูแทบไม่ได้


ฮีลตัวเองให้เป็น ถึงแม้มันจะไม่หายจากอาการเสียใจ แต่คุณต้องลุกขึ้นมายืนก่อน

เราคงต้องจบบทความนี้
ไปล้างหน้าล้างตา
ไปสูดอากาศบริสุทธิ์
แต่งหน้าสวยๆ ออกไปเดินเล่น

เราไม่รู้หรอก...
ว่าพรุ่งนี้จะต้องมานั่งร้องอีกไหม


แต่เชื่อสิ..
อย่างน้อยบทความนี้
ก็มีผลกับชีวิตเราทุกครั้งที่ได้อ่านเลยหละ


สู้ๆนะมนุษย์โง่เง่า 

Cherlynn.











SHARE

Comments