แด่เขาคนแรก | ดอกจำปีที่ไม่เคยถูกเด็ด
เท้าสองคู่กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากผับ ประคับประคองสติที่เหลือไม่มากให้คงที่ หญิงสาวจ้องมองใบหน้าได้รูปของเขาด้วยความภาคภูมิ 

เธอได้เขามาอย่างง่ายดาย.. 
แต่ไม่เคยรู้ว่าจะเสียทุกอย่างไปอย่างง่ายดายเช่นกัน 

เธอเป็นเหมือนดอกจำปีที่ไม่เคยถูกเด็ด 
กลีบดอกเรียบเนียน สีขาวขุ่นหมดจด 
ผลิบาน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปตามลม 
และคืนนั้น.. เขาเป็นคนพรากมันไปจากต้นเป็นคนแรก
เขาสวนตัวแหวกว่ายอยู่ในร่างกายของเธอด้วยตัณหา
ดึงรั้งผมเปียสลับไหมสีม่วงราวกับกำลังควบม้า 
สัมผัสดอกจำปีรุนแรงจนกลีบมันบอบช้ำ 

เธอกรีดร้อง ตะกุยตะกายแผ่นหลังไหม้แดดอย่างหาที่พึ่ง บอกไม่ถูกว่าสุขสม หรือ หวาดกลัว 
เธอแค่อยากลอง ‘ถูกเด็ด’ ดูสักครั้ง 
แต่น่าเสียดายที่คนเด็ดทำเพียงแค่เชยชมแล้วโยนมันทิ้งไป 

ตีสามระหว่างทางกลับบ้าน เธอเอาแต่เฝ้าถามตัวเองว่าทำถูกไหม ทั้งที่รู้คำตอบอยู่เต็มอก ขอเพียงแค่มีข้ออ้างมากลบความสมเพชในใจ เพื่อให้ตัวเองได้ทำใหม่อีกครั้ง

เพราะดอกจำปีที่บอบช้ำมันยังคงส่งกลิ่นหอมไม่เลือนหาย 

SHARE
Writer
Smelllikedepression
Bitcher
You smell like caramel and depression

Comments