เธอ ฉัน และความสัมพันธ์"แบบคนไม่รู้จัก"
ฉันเคยแอบรักใครคนหนึ่ง
รัก ตั้งแต่แรกเห็น
ในใจก็ได้แต่คิดว่า คนนี้แหละที่ใช่
แม้ช่วงเวลาที่ฉันได้้้้้้พบเธอมันจะสั้นแค่ไหน
แต่ฉันก็ไม่อาจลืมได้

การที่ฉันรัก มันทำให้ฉันทำอะไรบ้าๆบอๆ
     ถ่่่ายตารางเรียนของเธอ
     เดินผ่านห้องที่เธอกำลังเรียน
     กดติดตามเธอทุกช่องทางในโลกออนไลน์
     ดูทุกอย่างที่เธอโพสต์
     แอบมองหาเธอตลอดในตอนที่อยู่โรงอาหาร
     ไปบอกเพื่อนเธอว่าฉันกำลังชอบเธอ
     เข้าไปคุยกับเธอในแชท แต่สุดท้ายก็พัง
จนเมื่อหวนกลับไปคิด ก็ได้แต่อับอายกับการกระทำของตัวเอง
ช่างน่าขันเสียจริง



ฉันเคยต้องการที่จะรู้จักกับเธอมากกว่านี้
แต่จนวันหนึ่ง ความคิดนั้นก็ได้มลายหายไป
วันที่ฉันบังเอิญไปเห็นข้อความหนึ่งบนโพสต์ของเธอ
เธอกำลังชอบใครคนหนึ่ง...
คนที่อยู่รุ่นเดียวกับเธอ

จนทำให้รู้ว่าฉันไม่ควรรู้จักกับเธอให้มากไปกว่านี้
ตัวฉันในตอนนั้นถ้าพยายามไปมากกว่านี้อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีก็ได้
หรือกลับกัน
ทุกอย่างมันอาจจะพังจนไม่เหลือชิ้นดี...

ฉันจึงเลือกที่จะอยู่ห่างๆดีกว่าการเสนอหน้า
โอกาสทุกอย่างที่จะได้ใกล้เธอ มันเลยมืดมิด
แต่ความรู้สึกในช่วงนั้นฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด
บางทีฉันอาจจะฉันรู้สึกยินดีที่เธอได้เลือกใครบางคนที่เธอรักแล้ว
หรือบางทีในใจลึกๆฉันอาจจะมั่นใจ ว่าโอกาสนั้น สักวันจะมาถึงฉันแน่นอน

หลังจากเหตุการณ์ในช่วงนั้นผ่านไป ฉันเริ่มห่างจากเธอมากขึ้น
ฉันแทบจะไม่ได้เจอเธอเลย
แต่ความรู้สึกนั้นก็ได้กลับมาอีกครั้งในวันที่ซ้อมพิธีเกี่ยวกับงานปัจฉิม
ฉันได้เห็นเธออีกครั้ง
นึกอีกทีก็ทำให้ใจนั้นหายวูบ ฉันคงจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว...

ระยะห่างของเรา จะยิ่งห่างออกไป
จนฉันอาจกลายเป็น
คนที่เธอไม่รู้จัก
แม้แต่ตัวตนของฉัน...

ฉันเลยตั้งใจ ว่าจะให้สิ่งหนึ่งกับเธอ
อย่างน้อยสิ่งนั้นก็เป็นเศษเสี้ยวหนึ่งในตัวตนของฉัน
แม้เธอตอนนั้นอาจจะลืมทั้งมันทั้งฉันฉันไปแล้วก็ตาม

"ดอกกุหลาบ"

ฉันให้เธอในวันปัจฉิมที่บังเอิญจัดตรงกันกับวันวาเลนไทน์
สำหรับฉันมันหมายถึง
ความรู้สึกดีๆของฉันที่มีต่อเธอ
ฉันได้แต่หวังว่ามันจะส่งถึงเธอ ว่าเธอจะได้รับมัน

คำพูดแต่ละคำของเธอช่างดูสุภาพแม้จะพูดกันแค่ไม่กี่คำ

นั่นเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนฉัน
ว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
ความสัมพันธ์ของคนที่ไม่รู้จักกัน

นี่แหละ คือโอกาสที่ฉันได้รับแล้ว
โอกาสที่ฉันได้ใกล้เธอมากที่สุดแล้ว
โอกาสที่ไม่ได้บอกว่าความสัมพันธ์เราจะพัฒนาไปมากกว่าคนแปลกหน้า
แต่เป็นโอกาสที่ยืนยันว่าฉันชอบเธอ

หลังจากช่วงเวลานั้นฉันมีความสุขมาก
ความสุขที่ได้รักเธอ
มันไม่ใช่ใครก็ได้ที่ฉันจะรู้สึกแบบนี้
เพราะเป็นเธอ
เธอคนเดียว
ที่ฉันจะไม่ลืม
แม้เราจะเดินไปคนละทาง
ฉันก็จะไม่ลืม
แม้ฉันจะพบใครนั้นที่ไม่ใช่เธอ
ฉันก็จะไม่ลืม


วันนั้นฉันเผลอร้องไห้ออกมา
จ้องมองรูปภาพเธอ
เราคงจะไม่ได้เจอกันแล้ว
ฉันจะไม่ได้เจอเธอเหมือนครั้งเก่า

ฉันอยากจะโทษช่วงอายุของเราที่ห่างกันจนมิอาจเอื้อมถึง
ฉันอยากจะโทษระยะเวลาที่ฉันได้เจอเธอ มันช่างน้อยนิด จนน่าเศร้า
ฉันอยากจะโทษความหวาดกลัวของฉัน ที่ไม่กล้าทำอะไรเลย
พอนึกถึงช่วงเวลานั้น ก็ได้แต่เสียดาย แม้อยากจะแก้ไขเท่าใด ก็ได้แต่รู้สึกเสียใจกับมันมากเท่านั้น

บางทีถ้าหากเราได้พบเจอกันอีก
ฉันอยากจะขอโอกาสแบบครั้งนั้น...อีกครั้ง... :)
<3



SHARE
Written in this book
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่ง ที่ได้พบเธอ

Comments