วิ่งในวันที่ไม่อยากวิ่งที่สุด
หลังจากเริ่มออกกำลังกายด้วยการวิ่ง
รวมระยะเวลาก็เกือบสอง ด้วยเหตุผลหลักๆ
คืออยากหากิจกรรมฆ่าเวลาหลังเลิกงาน

คงเพราะเป็นกิจกรรมง่ายๆ ไม่ต้องมีเพื่อน
ไม่ต้องมีทีม จะไปวิ่งคนเดียว วิ่งตอนไหนได้
วิ่งตามอารมณ์ ตามโอกาส ตามกระแสบ้าง
จนไปถึงลงแข่งมินิมาราธอนเสาร์อาทิตย์
 
หากจะย้อนกลับไปถึงช่วงกลางปีที่แล้ว
มันมีความรู้สึกลังเล เกิดคำถามในใจว่าวิ่งไปทำไม
เพราะช่วงนั้นวิ่งแบบเรื่อยเปื่อยมากๆ ไม่มีจุดหมาย
ไม่จริงจัง ทั้งเหนื่อยทั้งเมื่อย แถมเสียเงินค่าสมัครอีก

คิดว่าน่าจะเอาเวลาทำไปทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ย
และทุกครั้งก่อนจะตัดสินใจออกไปวิ่งนั้น
จะมีความคิดอีกชุดหนึ่งดังขึ้นมาในหัว

"วันนี้ดูท้องฟ้าครึ้มๆ กลัวฝนตกเนอะ"
"สายแล้ว ออกไปวิ่งตอนนี้คงไหม้แน่นอน"
"เมื่อคืนนอนดึก เช้านี้ขอนอนต่อล่ะกัน"

เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนลืมเป้าหมายอย่างหนึ่งไป
ที่เคยตั้งเป็น New year resolution
ว่าอยากจบฮาล์ฟมาราธอนสักรายการ
 
และผ่านไปครึ่งปี ก็ยังเรื่อยๆ อยู่เหมือนเดิม
แต่ก็มีจุดเปลี่ยน หลังจากอ่านเจอประโยคหนึ่ง
ในหนังสือที่ชื่อว่า Homo Finishers
จากปลายปากกาของ พี่เอ๋ นิ้วกลม

วิ่งในวันที่ไม่อยากวิ่งที่สุด
แค่ลุกขึ้นมาใส่รองเท้า เราก็ชนะแล้ว...

โห แค่ประโยคสั้นๆ แต่โคตรทรงพลัง
ไม่รู้สิ สำหรับคนที่มีเป้าหมายลึกๆ ในใจ
แต่ยังเจือจาง เลือนลาง และไม่ชัดเจน

ประโยคนี้น่าจะช่วยจุดเชื้อเพลิง
ให้ไฟลุกโชนขึ้นมาในหัวใจอีกครั้งก็ได้
ใช่แล้ว "หุบปากซะ แล้วออกไปวิ่ง"
SHARE

Comments