รัก (StoryXVIII) รักษาไว้ดีๆ
XVIII.รักษาไว้ดีๆ

13.23

“อื้อ......”
วีสลบไปเหรอ?
นานไหมเนี่ย?

ค่อยๆลืมตาขึ้น มองไปรอบตัว
วีนอนอยู่บนเตียงพยาบาลนี่นา
อะไรเนี่ย?
ที่นี่คือที่ไหน?
คำถามขึ้นมาเต็มหัวไปหมด

“ตื่นเเล้วเหรอ?”
เหมือนเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนนะ
วีหันไปหาที่มาของเสียง

ที่มาของเสียงนั่นเเหละ
ทำให้วีตกใจสุดขีด

“อ๊าา พี่ หนูขอโทษ หนูยอมเเล้ว”
“???”
“พอเเล้วพี่ หนูไหว้ล่ะอย่าทำหนูเลย”

วีรีบพูดห้ามอย่างลนลาน ประตูอยู่ตรงนั้น
จะหนีไปยังไงนะ

“โอ๊ย” เเผลที่เอวยังรั้งตัววีไม่ให้ลุกอยู่

คนพี่ค่อยๆลุกจากเก้าอี้
เดินไปจับตัววีนอนลงอย่างเดิม
เเล้วเอาผ้าห่มให้

“พี่ไม่ทำอะไรทั้งนั้นเเหละ”
เธอพูดขึ้น
“นอนพักก่อน ดูสภาพตัวเองบ้าง”

คนน้องที่นอนอยู่บนเตียง
ก็ก้มหน้าสำรวจตัวเอง
...
วีไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนอยู่
มีก็เเต่ชุดชั้นในเท่านั้น

เเต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นอยู่ที่รอยฟกช้ำเต็มตัวไปหมด

“พี่!!! เเล้วหนูจะไปเรียนยังไงเนี่ย”

“เรียน? เรียนอะไร?
เปิดเทอมเเล้ว ที่นี่จะให้พักก่อน 2 อาทิตย์ เผื่อให้เด็กปรับตัวให้เข้ากับ
โรงเรียนประจำ”

“ขอโทษนะคะ
ที่พี่ต้องถอดเสื้อผ้าเราออก
จะได้ประคบเย็นได้ง่ายๆ
ไม่โกรธกันนะ?”

“ค่ะ....ขอบคุณค่ะพี่”
“เเล้วที่นี่....คือที่ไหนคะ?”

“ที่เราอยู่กัน คือห้องสารวัตรนักเรียน
นี่เป็นห้องพยาบาล”

“....”

“พึ่งเข้ามาใหม่เเสดงว่าม.4
พี่อยู่ม.5 นะ เห็นเรียกเเต่พี่ๆมาตั้งนานล่ะ
พี่ชื่อเจนนิษฐ์นะ”


                   พี่เจนนิษฐ์
  Vice-P. of student superintendent


“พี่เป็นรองประธานชุมนุม
สารวัตรนักเรียน ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษ”

‘.......ห้ะ’ วีนึกในใจ อะไรกันเนี่ย
เเต่ปากยังตอบรับ “ค่ะ”

“รู้ใช่ไหม ว่าเด็กใหม่ๆทุกคนจะต้องมี
ขุมนุมอยู่ เพื่อที่จะทำกิจกรรม”

“ค่ะ...ใช่ค่ะ”

“อยู่กับพี่ได้ไหม??”

“อื้อ.....ได้ค่ะ” วีตอบรับอย่างไม่ลังเล

จริงๆก็ไม่รู้หรอกว่า
สารวัตรนักเรียนเขาต้องทำอะไรบ้าง
เเต่อย่างน้อย วีก็รู้สึกว่าอยู่ใกล้พี่คนนี้
มันปลอดภัยละกัน

“อื้ม...ดีจัง” “พักอยู่นี่ก่อนนะ”
“สองสัปดาห์อยู่ที่นี่กับพี่ก่อนนะ
เดี๋ยวพี่ไปเอาของของเรามาก่อน”

“หอพักห้องอะไรคะ?”

“4025 ค่ะ”

“อื้อ รอเเปบนึงนะ นอนพักไปก่อน”

คนพี่เปิดประตูเดินออกไปเเล้ว
คำที่กำชับไว้ก็สู้ความอยากรู้อยากเห็น
ของคนน้องไม่ได้

“อึ๊บ” วีค่อยๆลุกขึ้น
เเล้วเดินออกจากห้องพยาบาลมา
สู่ห้องโถงกลาง
.
.
.
โถงกลางเป็นห้องกว้าง
มีโซฟาวางอยู่ มีโทรทัศน์วางไว้กลาง

มองไปเห็นโต๊ะใหญ่
มีวิทยุสื่อสารนับสิบตัววางอยู่บนโต๊ะ

“ห้องสารวัตรฯนี่มันอยู่ส่วนไหนของ
โรงเรียนเนี่ย ทำไมไม่เคยเห็นเลย”
วีพึมพำกับตัวเอง

ก็เเน่ล่ะ พึ่งมาใหม่นี่นา จะรู้ได้ยังไง
เเม้เเต่รุ่นพี่บางคนจบไปเเล้วยังไม่รู้เลย
.
.
.
‘เเกร๊ก..’ เสียงประตูเปิดออก
พี่เจนนิษฐ์กลับมาพร้อมของพะรุงพะรัง
เต็มไปหมด

เธอค่อยๆวางของทั้งหมดลง
“เเหน่ะ ซนจริงๆ”
“บอกให้นอนก็ไม่เชื่อ กะไว้เเล้วเชียว”

“เอ้า ใส่เสื้อซะที”
คนพี่โยนเสื้อให้

“หุ่นดีนะเราอะ...หน้าสวยซะด้วย
ถ้าไม่ติดว่าโดนต่อยมาอะนะ”

“เขินนะพี่ พี่สวยกว่าหนูอีก”
คนน้องหน้าเเดง พี่เขาเเค่พูดเฉยๆเอง

“ชมไป ชมกลับซะงั้น เจ้านี่หนิ”
“หิวมั้ย?”

“ไม่ค่อยอะค่ะ” ตอบออกมาว่าเเบบนั้น
‘โครก....’ เเต่ร่างกายตอบอีกเเบบนึง

“อ่าฮะ เดี๋ยวพี่หาอะไรให้กิน”
เเล้วก็เดินออกไปซะงั้น
.
.
.
“อ่ะ กินซะสิ” คนพี่ยื่นจานข้าวให้
“ขอบคุณค่ะพี่เจนนิษฐ์”

“จริงๆเรียกพี่ว่าพี่เต็นก็ได้นะ
คนอื่นจะได้คิดว่าสนิทกับพี่”

“เเล้วจริงๆสนิทไหมอะ” คนน้องกวน
“ก็.......ดูก่อนละกัน”

“สนิทเเล้วยังไงอะพี่” วียังสงสัย
“จะได้ไม่มีคนรุมต่อยเเกอีกไง”

“อ้อ 555 ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
พี่เจนนิษฐ์” “อุ๊บ.....พี่เต็น”
คนพี่มองตาเขียวเลย
“กินข้าวซะที”

“พี่เต็นคะ....วีเจ็บเเขนอะ”

“งั้นอีกซักหมัดไหม.....
จะได้หยอดน้ำเกลือเลย”
“โอ๊ย พอเเล้วพี่”
“พอใจดีด้วยเเล้วอ้อนใหญ่เลยนะ”

“พอๆ มาพี่ป้อนก็ได้”
“ขอบคุณค่ะพี่” วียิ้มเเก้มขีด
.
.
.
ทำไมนะ
ทำไมเราต้องช่วยเด็กคนนี้ด้วย
จะโดนต่อย จะโดนทำร้ายเเค่ไหน
เราก็เเค่ห้ามตามหน้าที่
จะพาเข้าห้องสารวัตรฯมาทำไม

เเล้วจู่ๆก็รู้สึกสนิทเสียอย่างนั้น
.
.
.
“พี่...” “พี่เต็นคะ.....”
“หืม....อื้อ อะไรๆ”
“ชุมนุมนี้....”

เจนนิษฐ์มองในตาวี
คำถามในหัวคงเยอะมากเเล้ว

“ตอนนี้เรามีกัน 13 คน
ประธาน 1 คน
รองฯฝ่ายธุรการ 1 คน
รองฯฝ่ายปฏิบัติการพิเศษ 1 คน ก็คือพี่
ปฏิบัติงาน 9 คน
เเล้วก็ฝึกงาน 1 คน”

“ใครคะ?ฝึกงาน??”
“ก็เธอนี่ไง”

“เเล้วพี่ประธานฯล่ะคะ??”
“ประธานเหรอ...ก็ชื่อ.....”
.
.
.
ไม่ทันจบประโยค ประตูก็เปิดออก
ผู้หญิงร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
ไม่ได้ใส่ปลอกเเขนเเดงหรอก
...เเต่เปลี่ยนเป็นสีดำเเถบเเดงเเทน

“เจนนิษฐ์ เเถว....”
“เเถว ตรง” น้ำเสียงที่หนักเเน่นสั่งออกมา

คนที่ยังนั่งป้อนข้าวน้องอยู่
รีบลุกจากเก้าอี้ เเล้วชิดเท้า
ยืนตรงตามคำสั่ง

“นั่นใครคะ” คนที่พึ่งมาถึงเอ่ยถาม
“น้องเขาโดนรุมทำร้ายค่ะ
เลยช่วยพามาที่ห้อง”

“พี่เคยบอกเเล้วใช่มั้ย
ว่าอย่าพาคนนอกเข้าห้อง”

“...เเต่น้องเขาจะเข้าชุมนุมเรานะคะ”
“คนเรามีไม่มาก มีน้องก็รักษาไว้ดีๆล่ะ”
“นี่ช่วยประคบเเผลไปเเล้วค่ะ”

“งั้นก็โอเค ทำดีๆ” “อ่ะ เจนนิษฐ์เลิกเเถว”

พี่เต็นก็ค่อยๆนั่งลงอย่างเดิม
วีนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างงงๆ
อะไรเนี่ย พี่ประธานฯโหดจัง

พี่ประธานฯคนนั้นเดินมานั่งที่โต๊ะ
“ชื่ออะไรอ่ะ เราอะ?”
“ชื่อวีค่ะ พี่คือ...??”


#วีฟ้อนด์ #เจนนิษฐ์

*บทความนี้มิได้มีเจตนาหมิ่นประมาทศิลปินหรือทำให้ศิลปินเสื่อมเสียงเเต่อย่างใด



SHARE
Written in this book
Love story
Writer
Uranium
Poet
I will raise my words ,not my voice It is rain that makes flowers grow not thunder.

Comments

A_013
1 month ago
เกือบชิปวีเต็นละ555
Reply
Uranium
1 month ago
พี่น้องนะคะ อิอิ //เทียนน้อย
A_013
1 month ago
หยั่กดั้ยๆ😅
Uranium
1 month ago
อิ๊ //เทียนน้อย