ล่องลอย...ในความสัมพันธ์


เลิกราไปเนิ่นนาน...แต่ความสัมพันธ์เหมือนวนอยู่ที่เดิม..
1 ปีที่ผ่านมาสอนอะไรการเลิกรา.....ล้วนไม่มีใครอยากเจอ 
การเลิกรา.....ล้วนไม่มีใครอยากให้เกิด
การเลิกรา.....ล้วนไม่ให้เกิดในวันที่ยังรู้สึก
การเลิกรา.....ล้วนรู้สึกแย่เกินกว่าใครจะเข้าใจ
การเลิกรา.....แม้แต่ตัวเองก็ไม่มีทางเข้าใจ
ว่าเพราะอะไร....1 ปีที่ผ่านที่เดินออกมาจากความสัมพันธ์ และกว่าจะเข้มแข็งพร้อมที่จะหันหน้า
เจอใครบางคนที่ทำให้ใจเต้นแรงทำไมถึึงบอกได้ว่าใจเต้้นแรง ทั้งทีี่ใครบางคนที่ว่าคืือคนหนึ่งนั้นที่ทำให้ร้องให้ และเจ็บที่อก
1 ปีกว่าที่เลิกรา แต่การติดต่อไม่ได้ห่างหายเหมือนกับการเลิกรา
ยังคงติดต่อเกือบทุกวัน เพียงเพราะตัวเองยังใจอ่อน ไม่ยอมทำอะไรให้เด็ดขาด ทั้งที่มีโอกาสมากมายเหลือเกินที่จะทำ           ความผูกพันธ์ช่างร้ายกาจนัก

  ที่มันทำให้ไม่สามารถตัดใครบางคนออกไป หรือเพราะเป็นที่ตัวเรากันแน่
บางทีอาจจะเป็นเหตุผลอย่างหลังไม่เกี่ยวกับความผูกพันหรอก
      หลายครั้งเรามัวแต่โทษอย่างอื่น เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่เคยมองกลับไปดูตัวเอง ไม่เคยคิดโทษตัวเอง แต่มักจะยกแม่น้ำทั้งหาเพื่อซัพพอร์ทความรู้สึกและป้องกันใจตัวเอง 
       
ล่องลอยในความสัมพันธ์
จนตัวเองไม่กล้าเริ่มต้นใหม่....เพียงเพราะเอาตัวเองไปผูกมัดกับใครมากจนเกินไป
แต่.....
กลับยอมเป็นอะไรก็ได้...เพียงเพื่อจะรักษาความสัมพันธ์กับคนที่เคยได้ชื่อว่าคนเคยรัก
น่าแปลกนะ....
   ไม่กล้าเริ่มต้นคุยกับใครใหม่....
       แต่กลับสามารถคุยกับคนบางคนได้ที่ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่
   ไม่กล้าไปที่ใหม่ๆได้....      
        แต่กลับไปที่เดิมๆที่เคยไปในความทรงจำได้
    ไม่กล้าลงมือเปลี่ยนตัวเอง....  
   แต่กลับยอมเปลี่ยนตัวเองให้ดี กับคนที่เคยหมดรัก
     และอีกหลายๆเรื่องที่พบเจอ
ทั้งที่แค่ใจเต้นแรงเวลาเจอ บางทีก็สงสัยนะ เราแค่ใจเต้นแรงเฉยๆ หรือเรายังรู้สึก
แต่เราก็มั่นใจในตัวเองนะว่าเราเลิกรู้สึกไปนานแล้วหรือจริงๆที่มันเหลือตอนนี้คือ...
ความผูกพันธ์คงเป็น...ความผูกพันธ์ละมั้ง และอาจจะใช่เพราะมันนานเกินไป นานจนเรารู้สึกมีเค้าอยู่ในเกือบทุกช่วงเวลา จนวันที่เลิกรากันไปแล้ว ตัวเราเองก็ยังยอม ยอมอยู่กับความล่องลอย ไร้สถานะ กับความคลุมเครือ ในความสัมพันธ์ว่าจริิิงๆ แล้วตอนนี้ระหว่างเรา ควรยืนในสถานะอะไรกัน 
จะเป็นพี่ก็ไม่ใช่ จะเป็นน้องก็ไม่เชิง จะเป็นเพื่อนก็ไม่เข้าข่าย หรือคนรู้จักที่สนิทยิ่งไปกันใหญ่เพราะการวกกลับมาเจอ เพราะความใจอ่อนคิดว่าตัวเองจะบังคับตัวเองได้ จริงๆบังคับใจตัวเองได้ แต่เราบังคับความเคยชินที่เคยปฏิบัติตัวเวลาไปเจอกัน หรือ การเดินจับมือ ไปเที่ยวไม่ได้
ทุกอย่างล้วนคือความเคยชิิิน
มันคือควาทผิดผลาดของตัวเอง ที่ใจอ่อนให้กับคนคนหนึ่ง เพียงเพราะเคยขึ้นชื่อว่า "คนรัก"
และ...ความผิดผลาดคือยอมให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาทำแบบที่เคยทำ ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นฝ่ายเลิกกับเรา

เพียงเพราะตัวเราเองมั่นใจว่าไม่มีทาง จะเว้นระยะห่าง แต่...ก็เท่านั้น
หากอีกฝ่ายยังเคยชินกับการวางตัวแบบที่เคยทำ มันจึงมีประโยคหนึ่งที่เราชอบมากคือ
ต่อให้เรามั่นใจว่าเราเซฟตัวเองดี แต่เราไม่อาจมั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายจะเซฟเหมือนที่เราเซฟ
และมันใช่....ไม่งั้นตอนนี้เราคง
ไม่ล่องลอย..ในความสัมพันธ์ที่คลุมเคลือแบบนี้
มันคงไม่ได้รัก มันคงแค่.
มันเพียงแค่...มันเพียงแต่..ความผูกพันที่ตัวเราก่อขึ้นมามัดตัวเองอีก...หลังจากที่คลายปมได้
จริงๆไม่น่า  ไม่น่าเลยที่หันกลับมา แล้วเดินกลับไปหาเพียงเพราะคิดว่า 
ตัวเองเก่งแล้ว
SHARE
Writer
kanlakrang1
กาลครั้งหนึ่ง
ถ้าทำดีที่สุดแล้ว อะไรจะเกิดต้องเกิด ดีกว่ามาเสียใจที่ไม่ได้ทำเลย

Comments