seen.
แก

แกว่า คนคนนึงจะอยู่กับเราไปได้นานแค่ไหนวะ?

สิบปี

ยี่สิบปี

หรือตลอดชีวิต

แกคิดว่าไง

แกว่า คำว่าตลอดไปมันมีอยู่จริงไหมวะ
หรือเป็นแค่คำสวยๆที่เขาเอาไว้ใช้ในนิยาย
 
ฉันเฝ้าถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่มองท้องฟ้าเปลี่ยนไปในแต่ละวัน บางวันมันเหมือนถูกแต้มด้วยพู่กันเปื้อนสีม่วง บางวันก็สีส้ม

ท้องฟ้าน่ารักในทุกๆวันถึงมันจะเปลี่ยนไป

ขนาดท้องฟ้ายังไม่เหมือนเดิมทุกวัน เราจะหวังให้ใครสักคนมาเป็นเหมือนเดิมกับเราทุกวันก็คงเป็นไปไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม

หรือมันเป็นไปได้ แต่คงยากหน่อย?

ฉันเหนื่อยกับการที่หัวพาลคิดอะไรไปได้ไม่หยุดหย่อน สมองเหม่อลอยขณะปั่นจักรยานไปโรงเรียนในตอนเช้า หรือในตอนที่แอบครูกินขนมปังในคาบเรียนคณิตศาสตร์ตอนเก้าโมงวันอังคาร หลายร้อยเรื่องอัดแน่นในสมองของฉัน บางเรื่องอยู่ในนั้นแค่ไม่ถึงเสี้ยววิก่อนฉันจะปล่อยมันทิ้งหายไปเหมือนทิ้งขยะออกจากหน้าต่างรถบนความเร็วแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง

ลมพัดปะทะหน้าฉัน กลิ่นดินชื้นฝนถูกพัดมาแตะจมูก ฉันหยุดปากที่เคี้ยวขนมปัง ครูบอกให้เพื่อนลุกไปปิดหน้าต่าง ฉันนึกเสียดายที่จะไม่ได้กลิ่นฝนและลมแรงๆที่เริ่มพัดมาจนเสียงหน้ากระดาษพลิกดังไปทั่วทั้งห้อง

เหตุการณ์สงบลงไปเมื่อหน้าต่างถูกปิด สภาพการเรียนการสอนกลับสู่สภาวะปกติ แต่ฉันยังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เม็ดฝนเล็กๆกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ ก่อนจะดังขึ้นแข่งกับเสียงไมโครโฟนของครูสาววัยใกล้หมดระดู ขนมปังในมือหมดแล้ว กระดานไวท์บอร์ดถูกลบหมึกสีน้ำเงินออกจนหมด มันขาวสะอาด ได้เวลาทำแบบฝึกหัด รอส่งครูตอนหมดคาบ ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำ ฉันเองก็แสร้งทำแบบนั้นด้วย

มือกำปากกาทำท่าจรดมันลงที่หน้ากระดาษขาวๆ แต่ในสมองคิดเรื่องร้อยแปด ไม่มีเรื่องเรียนปะปนอยู่ในนั้น พอครูสาวนั่งลงฉันก็ล้มเลิกความคิดที่จะทำแบบฝึกหัน หยิบมือถือมาเปิดพิมพ์ข้อความหาเพื่อนสาวต่างห้องแทน

พอใจ

พอใจเป็นเพื่อนต่างห้อง เราคบกันมาตั้งแต่อนุบาล ตอนนี้ก็ปาเข้าไปปีเกือบสุดท้ายของมัธยมแล้ว และคาดว่าคงจะคบกันไปเรื่อยๆแบบไม่มีกำหนดยกเลิก มันชอบพูดอะไรเท่ๆคิดอะไรเท่ๆได้เสมอ ฉันนึกชื่นชมอยู่ตลอด พอใจเป็นคนเก่งในสายตาฉัน เป็นคนแบบที่ฉันอยากจะเป็นให้ได้

ฉันโกรธตัวเองหลายๆครั้งเมื่อมองตัวเองไปเทียบกับมัน ในขณะที่ทุกวันฉันเหนื่อยที่จะเป็นฉัน มองกระจกแล้วพยายามคิดว่าตัวเองเท่เหลือเกิน ฉันชอบที่วันนี้ฉันก็ตื่นมาเป็นฉัน ทั้งที่ความจริงไม่ใช่

ฉันเหนื่อย


ควันบุหรี่ลอยจางๆในคืนนั้น มันลอยออกนอกหน้าต่างคอนโดไป ลอยสูงขึ้นเหมือนจะขึ้นไปจนสุดชั้นบรรยากาศ มันเหม็น แต่มันกลับทำให้คลายทุกข์ไปได้บ้างในช่วงเวลาหนึ่ง

ฉันเป็นคนขี้อิจฉา

อิจฉาจนเหนื่อย อิจฉาจนไม่เป็นตัวของตัวเอง หลายต่อหลายครั้งที่เพิ่งมารู้ตัวว่านี่เรากำลังเอาตัวเองไปพยายามเป็นคนนั้นคนนี้จนไม่เป็นตัวเอง แล้วฉันก็ร้องไห้ออกมามากมายไปหมด

หลายต่อหลายครั้ง

ฉันขี้เหงา

หลายต่อหลายครั้งที่ฉันเผลอเล่าเรื่องที่ไม่มีใครอยากรู้ออกมา เรื่องน่าเบื่อของฉัน ที่ไม่มีใครถามแต่เป็นฉันเองที่อยากให้ใครสักคนได้รับรู้บ้าง แล้วเข้ามาถามว่าฉันไหวไหม

แต่สุดท้ายแล้วก็พบว่าถึงจะพูดไปมันก็ยังเหมือนเดิมในทุกๆวัน

กลายเป็นฉันเองที่ล้มแล้วต้องลุกขึ้นยืนมาใหม่ด้วยตัวเอง

บาดแผลเต็มไปหมดที่ขา หัวเข่า บ่งบอกถึงจำนวนครั้งนับไม่ถ้วนที่ฉันล้มลง แต่จะทำยังไงได้ ถ้าหากไม่มีใครบอกหรือฉุดให้ลุกขึ้นมา นอกจากจะลุกขึ้นมาเอง ยิ้ม ทำว่าไม่เป็นไร

แล้วออกเดินต่อ

สักวันนะ

สักวันฉันเองก็หวัง

ว่าฉันจะชอบฉันอย่างถึงที่สุด

ว่าฉันจะเป็นตัวฉัน ได้อย่างภูมิใจที่สุด

สักวันนึง


SHARE

Comments