MYBestFriend

ไม่น่าเชื่อเวลาผ่านไปเร็วนะ

เรารู้จักกันห้าปีแล้วหรอ?

ก็ดีนะที่เราคุยกันเรื่อยๆ

อาจมีต่างคนต่างหายไปบ้าง บางเวลาที่ใจของทั้งสองต้องการพักผ่อน

ตั้งแต่เรียนจบเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ระยะทางเกือบหนึ่งพันกิโลเมตรมันก็เป็นการย้ำเตือนความสัมพันธ์ของเราสองคนไว้อย่างชัดเจนอยู่แล้ว...มันเป็นไปไม่ได้

เราเคยแต่งเพลงให้เธอเนื่องในวันครบรอบวันคล้ายวันเกิด ดูเหมือนเธอจะจำเนื้อได้และร้องตามเวลาเราที่เราหยิบกีต้ามาดีคอร์ดเพลงที่เราแต่ง

เราเคยสารภาพรักแบบแมนๆกับเธอไปหนึ่งครั้งถ้วน...แต่ก็โดนคำว่าเพื่อนขีดกันเราไว้เพราะในตอนนั้นมันอาจจะเร็วเกินไป

เธอเคยโทรมาร้องไห้และบอกว่าเราคือคนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ...แต่ถึงตอนนี้เธอก็ไม่ได้เลือกเรา
เธอคงอ่อนไหวมากๆในตอนนั้น สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราในตอนนั้นคือการปลอบโยนเธอ...ทั้งๆที่เราสามารถฉวยโอกาศจากความลังเลนั้นได้...

แต่ก็คุยและเป็นเพื่อนที่ดีกันแบบนี้ตลอดมา
ไม่ปฏิเสธหรอกว่าเราก็หยอดเธอเรื่อยๆ^^

แต่เราคงกลัวที่จะเปิดปากสารภาพความในใจอีกรอบ
กลัวระยะทาง
กลัวความห่างชั้นสถานะทางครอบครัว
กลัวทุกอย่าง

แล้วเรามานั่งเขียนเรื่องเจ็บๆแบบนี้ทำไม?

ไม่เจ็บนะแค่รู้สึกน้อยใจนิดๆ

เราดีใจนะที่ตลาดนัดข้าง ม ทำให้เราได้รู้จักกัน<ผ่าม!!>

มันถูกต้องที่สุดแล้ว ที่ความชัดเจนมันต้องชนะ
เราจะเก็บเธอไว้หยอดเรื่อยๆแบบนั้นเราก็เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว

มาวันนี้...เธอเจอคนที่ดี คนที่เหมาะสม คนที่เธอจะฝากให้รับผิดชอบเรื่องหัวใจเธอ

เรายินดีด้วยจริงๆนะ

แต่มันก็อดไม่ได้ที่เราต้องมานั่งรู้สึกว่าเราเป็นไอ้ขี้แพ้รอบแล้วรอบเล่า
แต่ก็ผิดถนัด ความรัก ไม่ใช่เกมส์ที่จะมีคนแพ้และก็ผู้ชนะ

นั้นน่ะสิตอนนี้เราอธิบายความดิ่งของเราไม่ถูกเลยเธอ

good luck my best friend.....



SHARE
Writer
Number2always
Writer
พื้นที่ของเหตุการณ์ผ่านตัวอกษร

Comments