แม้จะไม่ได้มีเธอเป็นจุดหมาย แต่ขออนุญาตรักและใช้เธอเป็นแรงใจตลอดไปนะ
เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง...

จุดที่รักของเราไม่มีทางไปต่อได้อีกแล้ว

ขอยอมรับตามตรงเลยว่ามันเศร้าจริงๆ
อนาคตที่วาดฝันไว้มากมายมันไม่มีทางไปถึง และมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

... ที่ฉันต้องมานอนฝันถึงมันอยู่ทุกคืนวัน

ฉันทำทุกวิถีทางที่จะลบเธอออกไปจากใจ ทำมาตลอดหลายเดือนนี้

แต่ด้วยใจที่ยังคงรักมั่นอยู่ จึงส่งผลตรงกันข้าม ยิ่งพยายามลบกลับยิ่งคิดถึง ทุกวิธีลืมที่คิดได้มันกลับทำร้ายตัวฉันเอง

ฉันสับสนในตัวเองทั้งที่ตั้งใจจะลืมแต่กลับเขียนนิทาน และเรื่องราวของตัวเอง ลงเอาไว้ ... หวังว่าเธอจะอ่านในสักวัน

แรกๆเธอก็เห็นแล้วเข้าไปอ่านมัน แต่มาช่วงนี้ที่เธอพบรักใหม่ เธอก็โยนนิทานและสมุดบันทึกของผมทิ้ง กองพวกมันไว้บนพื้น

(ความรู้สึกของผมในเวลานั้นคล้ายว่าตัวเองเป็นนักเรียนชั้นประถมที่หลงรักคุณครู ตั้งใจทำงาน ตั้งใจทำการบ้านและแสดงผลงานที่มาจากความตั้งใจให้คุณครูดู แต่ฝีมือของเด็ก ก็คือของเด็ก
ครูก็แค่ยิ้มให้เป็นพิธีต่อผลงานห่วยๆ ไม่นานเธอก็เบื่อและไม่อยากเห็นผลงานพวกนั้นอีก)

ผมเจ็บทุกครั้งที่ต้องมานั่งอ่านผลงานของตัวเองทุกคืนวัน ขนาดผมเอง ผมยังคิดว่ามันไม่สนุกเลย

แต่ที่ผมอ่านเพราะผมสงสาร... เหล่าตัวละครที่ผมสร้าง ผมให้ชีวิตกับมัน ทั้งสุนัข แมว กบ ผีเสื้อ อูฐ หนู เด็กสาว มังกร กิ้งก่า ชายกลางคน ต้นไม้

ผมให้พวกมันได้แสดงในโรงละครที่ไม่จำกัดรอบฉาย ใครจะเข้าไปอ่าน เข้าไปชมเมื่อไรก็ได้ พวกมันตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ขึ้นแสดง

เมื่อม่านสีแดงในโรงละครเปิดขึ้นมา ภาพแรกที่พวกมันเห็นคือที่นั้งที่ว่างเปล่า แต่พวกมันไม่เคยบ่น มันแสดงบทของตัวเองอย่างเต็มที่ มันยิ้ม มันแสดงด้วยจิตวิญญาณของนักแสดง

เพียงแต่ว่าพวกมันแสดงไปในบทห่วยๆ บทของพวกมันโครตห่วย(บทพวกนั้นผมเขียนเอง) 

จึงไม่มีใครสักคนเข้ามาอ่าน เข้ามาชมการแสดงของพวกมันเลย ... นอกจากผม (ผมอ่านและทบทวนเรื่องของพวกมันในทุกคืน)

ผมนั่งอยู่ที่นั่งพิเศษแถวหน้าสุดเสมอ 

เมื่อม่านสีแดงบนเวทีเปิด ผมปรบมือยิ้มให้กับนักแสดง ให้กำลังใจพวกมันบอกว่า “พยายามเข้านะ พยายามเข้า”

เมื่อแสดงจนจบม่านปิดลง ผมปรบมืออีกครั้ง ปรมมือให้เสียงดังที่สุด ให้เสียงปรบมือก้องอยู่ในโรงละครนี้มันดังที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ 

ปรบมือจนฝ่ามือทั้งสองข้างแดงและช้ำ มันเป็นเช่นนี้ทุกคืนจนผมเริ่มท้อ 

ผมเริ่มทนไม่ไหวกับโรงละครที่น่าอัปยศอดสูนี้ ผมจึงตัดสินใจที่จะลบโรงละครนี้ปล่อยให้นักแสดงของผมได้พักผ่อน ไม่ต้องมาเล่นบทห่วยๆนี้อีกแล้ว

ผมค่อยๆบอกลาพวกมันไปทีละเรื่อง ผมกอดนักแสดงด้วยใจรัก

พูดขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่จะลบมันไป กบและผีเสื้อจากไป สุนัขและแมวจากไป และในตอนที่ผมกำลังจะลบกิ้งก่ากับมังกร ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นในโรงละคร

... มันไม่มาจากผม มันมาจากแถวข้างหลังสุด เธอซื้อตั๋วราคาศูนย์บาท เข้ามาชมในโรงละครนี้

แล้วบอกว่า

สนุก

เสียงปรบมือของเธอ...ทำให้ผมหยุดการลบกิ้งก่ากับมังกร เธอขอเรื่องบางเรื่องที่ลบไปแล้ว

ถ้ามีคนขอผมก็พร้อมที่จะให้
เพราะผมไม่เสียอะไร อีกไม่นานโรงละครนี้ก็จะถูกยุบอยู่ดี 

พอเรื่องที่เธอขอจบลง เธอก็ขออีก ทำให้โรงละครนี้ไม่ถูกยุบไปสักที

ผมขอ...ขอบคุณเธอที่เข้ามาให้กำลังใจในวันที่ผมกำลังจะเก็บทุกอย่างและจากโรงละครนี้ไป

เธอเป็นคนที่ทำให้โรงละครนี้ยังอยู่...เธอทำให้เหล่านักแสดงไม่ตกงาน 

แต่ผมอยากจะบอกเธอว่า


การที่โรงละครนี้ยังอยู่
มันทำให้ผมเลิกคิดถึงเขาไม่ได้เลย
สุดท้ายจะลบก็ไม่ได้
จะไปต่อก็ไม่มีจุดหมาย
ผมได้แต่เขียบบทให้นักแสดงไปวันๆ
และก็ยังต้องจมไปกับความคิดถึง


เธอเป็นผู้ชมที่ดีให้กำลังใจผู้กำกับและนักแสดง

แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นแฟนคลับที่ใจร้าย 

ขอให้ผมเขียนผลงานไปเรื่อยๆ ก็เท่ากับบังคับให้ผมคิดถึงรักที่ไม่มีจุดหมายไปเรื่อยๆเช่นกัน 

จะไปต่อก็ไม่เห็นอะไร จะถอยก็ไม่ได้เพราะแฟนคลับที่ใจร้ายถือไม้จิ้มฟันรอแทงก้นผู้กับที่กำลังจะหนีงานคนนี้อยู่

เมื่อเป็นเช่นนี้...ผมก็ทำอย่างอื่นไม่ได้นอกจากยังต้องเขียน ยังต้องคิดถึงเธอต่อไป ...

ผมลองหาทางอื่นแล้ว ผมลองคิดให้สิ่งอื่นเป็นแรงใจแทนเธอ แต่ผมไม่สามารถหาสิ่งอื่นมาเป็นแรงบันดาลใจแทนได้เลยจริงๆ


แม้ตอนนี้ผมจะทราบแล้วว่าเธอไม่รัก
แม้จะรู้ว่าผลงานผมเธอไม่อ่านแล้ว
แม้จะไม่ได้มีเธอเป็นจุดหมาย
แต่ขออนุญาตรัก
และใช้เธอเป็นแรงใจตลอดไปนะ

ปล. ถึงจะรู้แหละ ... ว่าเธอก็เป็นของใครคนอื่นไปแล้วทั้งกายและใจ

ใจเธอก็เปลี่ยนไปใจก่อนมากแล้ว // แต่ก็ช่างเหอะ

เพราะฉันก็ตัดใจและโยนหัวใจทิ้งไปแล้ว

ฉันไม่ได้คิดจะรักอีกต่อไปแล้ว... ไม่หวังไม่อะไรแล้วทั้งสิ้น

ถ้าเข้ามาเห็น... ว่าทำไมลบเรื่องเก่าๆ ทำไมเรื่องที่เคยเห็นถึงหายไป ทำไมเรื่องนี้ถึงอยู่ได้ไม่นาน

เพราะสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด ก็คือการรบกวนจิตใจเธอ ฉันจึงต้องยอมถอย ไปให้ไกลกว่าเดิม ... เท่านั้นเองเธอ

ฉันจะทำอะไรโง่ๆ แบบนี้อีกไม่นานแล้ว ถ้าหมดเรื่องที่ฉันตั้งใจ ฉันก็จะไปแล้ว

SHARE
Written in this book
ชีวิตหลังความตายของนายสูญเสีย
ตายไปแล้วก็อย่ามาห้ามอะไรในโลกนี้ละ คนก็อยู่ส่วนคนไป เข้า ใจ บ่
Writer
Zuyseiy
SCRAP
ยาวนานจนเที่ยงคืน

Comments

Suyzeiy
4 months ago
ยุปไปเถอะครับ ถ้ายิ่งทำอยู่คุณก็ยิ่งคิดถึง ผมว่าคุณควรจะพักแล้วใช้ชีวิตของตัวเองไปมากกว่ามานั่งทำอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้นะครับ ผมหวังดีถึงแนะนำให้คุณทำใจ
Reply
Zuyseiy
4 months ago
ครับ
Origamidollx
4 months ago
เหมือนเด็กเหงา คุยกับตัวเองเลย รูปเหมือนกัน คนนึงเล่นกีต้า อีกคนสะพายกระเป๋าไปโรงเรียน
Suyzeiy
4 months ago
ประมานนั้นครับ
Story_kamon
4 months ago
วันนึงเราจะก้าวผ่านมันไปได้คะ สู้และเดินหน้าต่อไปคะ
Reply
Zuyseiy
4 months ago
ขอบคุณมากครับ
Sansastarkzz
4 months ago
เราชอบอ่านหนังสือ เลยพยามเขียนมาตลอดแต่ไม่เคยเขียนเรื่องเกี่ยวกับความรักได้เลย จนได้รู้จักเขาในช่วงหนึ่ง ถึงจะต้องเสียใจแต่มันทำให้เรามีความสามารถเพิ่มมาอีกอย่าง ชีวิตเป็นของคุณ อยากทำก็ทำไม่อยากก็เลิก55
Reply
Suyzeiy
4 months ago
พูดได้ดีครับ ขอบคุณมากนะครับ
Origamidollx
4 months ago
ใครคือเธอคนนั้น
Reply
Zuyseiy
4 months ago
คนนั้นแหละครับ
BsKp
4 months ago
เป็นความรู้สึกเดียวกันเลยครับ
นี่ก็จะครบ1ปีแล้ว ตั้งใจจะสร้างละชีวิตเรื่องใหม่
แต่ไม่ง่ายเลยที่จะนำพาใครสักคนเข้ามาเป็นตัวเอกของเรื่องนี้ แต่อีกไม่นานก็คงจะมีดั่งที่ตั้งหวังไว้ครับ
สู้ต่อไปด้วยกันครับ😀
Reply