3/3 ครอบครัว

ให้ฉันเขียนถึงผู้หญิง เป็นร้อย เป็นพันคน
เขียนร้อยแก้ว โคลง กาพย์ กลอน คงเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า
ให้เขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในครอบครัว

ความรักที่มีเครื่องหมายคำถาม ใช้ตัวอักษรหนาๆ ขีดเส้นใต้กำกับไว้
เพื่อเตือนใจ กับคำพูดที่ว่า เข้าใจบนความไม่แน่ใจ 

และอีกความรู้สึกมากมายที่ซ่อนภายใต้หน้ากาก แห่งการโกหก
ความสุข เป็นสิ่งเดียวที่ต่อลมหายใจ ในแต่ละวัน
ครอบครัว ที่ครอบคลุม แต่ไร้ซึ่งการปกป้องคุ้มครอง

ลึกลงไปในหัวใจฉัน มองเห็นคราบสนิมเกรอะกรัง
ฉันปกปิดมันไว้ ภายในดวงตาที่เศร้าหมอง 

เรื่ยวแรงหดหาย ถดถอย ค่อยๆหมดลงไป
หลายคนไม่เคยล่วงรู้ ถึงความเจ็บปวดเหล่านั้น



วันนี่้ฉันจะเล่า นิทานให้ฟัง
กาลครั้งหนึ่ง ย้อนเวลากลับไป ราวๆ 10ปีที่แล้ว
มีครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่ง ที่มีพ่อ แม่ พี่ชาย และน้องชาย

พ่อ : ผู้ชายที่ตื่นตี 4 ทุกเช้า เพื่อทำอาหารให้คนในบ้านกิน
มีระเบียบวินัย ตรงไปตรงมา รักความยุติธรรม ดั่งชีวิตจิตใจ
 
แม่ : ผู้หญิง ผมหยิก รูปร่างอ้วนท้วม อัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น
เรื่องงานบ้านงานเรือน เธอไม่เคยเป็นสองรองใครแน่นอน

พี่ชาย : ใบหน้าอันหล่อเหลา ชวนหลงไหล ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า
เขาเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน ( อันนี้ล้อเล่นนะครับ 55 )

เด็กผู้ชาย ขี้แย ชอบเพ้อฝัน ดูภายนอก เหมือนผู้ชายทั่วๆไป
แต่ภายใน นิสัยเหมือนเด็กผู้หญิง มองโลกในแง่ร้ายเสมอๆ
ชอบคิดมาก รักเสียงดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ

น้องชาย : เด็กอ้วน ชอบกิน รักครอบครัว เพื่อนพี่น้อง ชอบท่องเที่ยว
รักอิสระ เป็นสุภาพบุรุษ มองโลกในแง่ดี แต่ใจร้อนไปบ้าง ในบางครั้ง

ครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น ในตอนนั้น
วันนี้ไม่เหมือนเดิม อีกต่อไป

ได้แต่คิดถึงวันเก่าๆ

ช่วงเวลาที่รู้สึกมีความสุขมากๆ คือ ตอนเย็น ที่ทุกคนจะมารวมตัวกัน
กางโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆ นั่งล้อมวงกินข้าวพร้อมกัน มีเสียงโทรทัศน์รายการโปรด
ทุกคนหัวเราะ และยิ้มไปด้วยกัน พ่อตักกับข้าวให้แม่ 
พี่ชายกับน้องชาย แข่งกันกินข้าว ว่าใครกินหมดก่อนกัน

ชอบเวลาที่พ่อแซวแม่ ถึงเรื่องชุดนอนที่ขาด และไม่ยอมซื้อใหม่สักที
หรือ เวลาที่แม่ทาแป้งเย็น จนหน้าขาวเป็นผีญี่ปุ่น

ทุกเสาร์อาทิตย์ เราจะไปเที่ยวและหาอะไรอร่อยๆ กินกัน

ชอบฤดูฝน ตอนฝนตก แม่จะใส่เสื้อกันฝน ขี่มอไซค์คันเก่าๆ พาฉันไปโรงเรียน
เรากอดกันภายใต้ ผ้าบางๆนั้น ถึงจะไม่สบายเหมือนนั่งรถยนต์ แต่รู้สึกอบอุ่น

ชอบฤดูร้อน ตอนนั้นเรายังนอนด้วยกัน เพราะมีแอร์แค่ตัวเดียว
บนเตียง 6 ฟุต นอนเบียดๆกัน ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียว และฟังเสียงกรนของพ่อทุกๆคืน

น่าเสียดาย ที่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
คิดถึงช่วงเวลานั้นนะ : )



ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไป ตามกาลเวลา
ขนาดท้องฟ้ายังไม่เคยเหมือนเดิมเลย สักวัน

ในวันที่ท้องฟ้าสีคราม มืดครึมไปด้วยก้อนเมฆ
เหมือนฝนกำลังจะตก มีผู้ชายคนหนึ่งเฝ้ารอ รุ้งกินน้ำ
กับฟ้าหลังฝนที่ใครๆบอกว่า สวยงามเสมอ

หากขอพรได้สักข้อหนึ่ง
อยากขอให้พ่อกับแม่ คุยกันเหมือนเดิมจะได้ไหม
อยากได้ยินเสียงหัวเราะ รอยยิ้มแบบวันวานอีกสักครั้ง

ไม่มีสิ่งใดจะสุขเท่าเห็นคนในครอบครัว มีความสุข
และโรคซึมเศร้าที่กัดกินฉัน จะมลายหายไปเสียที

End .
















SHARE

Comments