วันนี้รู้สึกว่า
ตอนนี้เราก็เริ่มสับสนแล้วว่าเราเรียนด้านนี้มันดีแล้วจริงๆใช่ไหม ที่ผ่านมาเราคิดถึงแต่ภาพที่ช่วยเหลือคนไข้ได้แล้วอิ่มใจ แต่พอมาที่นี่กลับทำให้เห็นมุมที่ เราช่วยเขาได้แต่เรากลับไม่ได้เข้าไปช่วย เพราะก็มีคนที่แย่กว่าที่เราต้องช่วย สายตาคนไข้ที่มองมาหาเราทั้งน้ำตา ที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องเรียกบอกว่าหายใจไม่ออก ไหนจะญาติคนไข้ที่รอนอกห้องฉุกเฉินที่รอคนไข้ออกไปหา รอฟังว่าอาการคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่สิ่งที่ได้ยินคือเสียงหมอเรียกให้ไปทำใจ ที่ผ่านมาก็เข้าใจว่ามันจะต้องมีเหตุการณ์แบบนี้แต่ที่นี่มันคือภาพจริง มันมีให้เจอทุกเวรทุกวัน มันแย่และเศร้ากว่าที่เคยคิดไว้มาก มากเกินกว่าที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย สิ่งที่คาในใจคือไม่ใช่คำถามที่ว่าเราจะทำยังไงถึงหายเศร้าหรือทำใจให้ชิน แต่เราคิดตั้งคำถามว่าจะทำยังไงมันถึงดีขึ้น เราอยากทำอะไรซักอย่างที่ให้มันดีกว่านี้ เราไม่อยากให้ทุกคนชินกับอะไรแบบนี้แล้วทุกอย่างเหมือนเดิม แค่ลองคิดว่าเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นญาติที่เรารัก มันยิ่งดูโหดร้ายเกินไปที่จะรับได้
SHARE

Comments