Postmodern. ( Chaenie ) #02 [End]
       


         ขณะนี้เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่ง เธอนอนไม่หลับ แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องว่าที่แม่เลี้ยงของเธอแน่นอน พรุ่งนี้วันเสาร์ เธอมีคลาสเรียนภาษาจีนตอน 8 โมงเช้า และพ่อเธอไม่อยู่...

     ถ้าเป็นเวลาปกติเธอแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เธอไม่เข้าคลาสนี้อย่างแน่นอนแต่เพราะพ่อเธอกำชับว่าตอนนี้เธอมีคนมาคุมนอกจาก วิกตอเรีย แม่บ้านที่คอยดูแลมาตั้งแต่เธอเกิด ทำให้คิดว่าถ้าเธอโดดเรียน เธอต้องได้รับสายตรงมาจากฮ่องกงแน่นอน แล้วความคิดเธอก็วนกลับมายังผู้หญิงคนนี้จนได้..

      เหตุการณ์ น้ำเสียงและสายตาเมื่อตอนเย็นยังทำให้เธอสลัดภาพเหล่านี้ออกไปไม่ได้ ถีบผ้าห่มด้วยความหงุหงิด ตั้งแต่เธอเริ่มปีกกล้าขาแข็งอาจเพราะดีเอ็นเอของความเป็นผู้นำถูกถ่ายทอดมาหรืออย่างไร นิสัยดุดันและไม่เกรงกลัวใครทำให้เธอกล้าที่ต่อกรกับคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นหัวโจกที่โรงเรียน คุณครูในคลาสเรียนพิเศษ พวกอันธพานตามท้องถนน (ที่แทบไม่เคยเจอเพราะย่านที่เธออาศัยอยู่) แต่เธอกลับมาแพ้ให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวที่เธอมารู้ภายหลังว่าอายุห่างกับเธอแค่ 8 ปีแถมยังอายุห่างกับพ่อตั้งรอบกว่า หล่อนสมควรจะเป็นพี่เธอแบบสรรพนามที่ใช้เมื่อเย็นจริงๆ

เหอะ พ่อเธอคิดอะไรอยู่จะแต่งงานกับผู้หญิงรุ่นราวคราวลูกตัวเอง 

       เลียริมฝีปากอย่างติดนิสัยเมื่อต้องใช้ความคิด ยิ่งคิดกระแสอารมณ์ตีวนกันจนฟุ้งซ่านกว่าเดิม จึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงเดินไปห้องครัวหวังจะไปหาอะไรดื่ม แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แอลกอฮอล์ เพราะเธอเคยแอบดื่มไวน์ของพ่อและแน่นอนอีกว่าเธอโดนจับได้ โดนกักบริเวณไปตามระเบียบ แต่ก่อนไปถึงห้องครัวเธอจำเป็นต้องเดินผ่านห้องนั่งเล่น เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ ไม่มีทางเป็นแม่บ้านอย่างแน่นอนเพราะแม่บ้านไม่ได้รับอนุญาติให้อยู่ที่นี่ในเวลาหลัง 4 ทุ่ม

เพราะงั้นก็เหลืออยู่คนเดียว...

       เธอกลอกตาพยายามทำใจแข็งเดินผ่านไปยังห้องครัว หลังจากภารกิจดื่มน้ำตอนเกือบตีสองสำเร็จ เธอต้องเดินผ่านห้องนั่งเล่นอีกรอบ พอดีที่กับอีกคนเดินถือแก้วไวน์ออกมาทำให้ทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกครั้งด้วยความบังเอิญ

“ยังไม่นอนอีกหรอคะ”

       หล่อนถามขึ้น แต่เมื่อเธอพิจรณาสถานการณ์ตอนนี้แล้ว... ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำตัดกับผิวขาวน้ำนมที่ได้รับการดูแลอย่างดี ดวงตาสีเทานั้นยังดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลเสมอ น้ำเสียงและสายตาหยาดเยิ้มบ่งบอกว่าหล่อนคงดื่มไปเยอะพอสมควร เมื่อพิจรณาทั้งหมดนี่รวมกัน เธอสรุปได้ว่าไม่ควรพูดคุยหรือสนทนาในสถานการณ์ตอนนี้ เธอไม่ตอบอะไรแล้วพยายามที่จะเดินผ่าน แต่หล่อนก็เอาตัวมาขวางไว้ไม่ให้เดินไปได้อย่างสะดวก

“ถอยไป”

“ทำไมคะ เกลียดพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

      กลิ่นสบู่จางๆจากอีกฝ่าย ทำให้เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่าเราทั้งคู่อยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่ก่อนที่เธอจะเบียดตัวเพื่อเดินผ่าน หล่อนก็ได้ยกแขนขึ้นคล้องคอเธอ เธอสะดุ้งด้วยความตกใจแต่เพราะพลังงานบางอย่างทำให้เธอไปกล้าที่ผลักหล่อนออก

“หน้าตาออกจะน่ารัก ทำไมนิสัยไม่น่ารักเลยคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“พูดดีๆกับพี่หน่อยสิ พี่โตกว่านะ”

“เลิกแทนตัวเองว่าพี่สักที ที่นี่ไม่ใช่เกาหลี”

        หล่อนหัวเราะแต่เธอไม่เห็นว่ามีอะไรน่าตลก หล่อนขยับเข้าใกล้ขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจ กลิ่นแอลกลอฮอร์ผสมกับกลิ่นกายทำให้เธอรู้สึกมวลท้อง ใครหน้าไหนก็ปฎิเสธไม่ได้หรอกว่าภาพตรงหน้านั้นไม่อาจทำให้เกิดความรู้สึกใดๆ เด็กอายุ 17 ปีจะรับมือกับฮอร์โมนที่พุ่งพลานของตัวเองได้สักแค่ไหนกัน เธอไม่เคยคบกับใคร แต่ก็ไม่แปลว่าเธอจะใสซื่อ ‘เรื่องเหลวไหล’ ที่พ่อเธอห้าม ยอมรับตรงๆว่ามี ‘เรื่องพวกนี้’ รวมอยู่ด้วย

“งั้น...” หล่อนเลื่อนหน้าเข้ามากระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบพร่า

Call me MOMMY..

        แล้วเธอก็รู้สึกตัวอีกทีคือตอนดันตัวว่าที่แม่เลี้ยงล้มลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือทำได้แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองอยากจะทำ.. ริมฝีปากทั้งสองแทบไม่ได้แยกออกจากกัน มือซนได้ล้วงเข้าไปใต้ชุดนอนกระโปรง ลูบไล้สะโพกและรูดชุดสายเดี่ยวออกไปให้พ้นตัวโดยได้รับความร่วมมืออย่างดี ร่างกายเปลือยเปล่าตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึง ไม่ใช่เธอไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนแต่เธอคนนี้ถือเป็นภาพที่เพอร์เฟคที่สุดที่เธอเคยพบเจอมา ซุกไซร้ต้นคอก่อนจะขบเม้มแต่เพียงครู่เดียวก็ผละออกมาเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

“พรุ่งนี้ฉันมีเรียนจีนตอน 8 โมงเช้า” แล้วหล่อนก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย

“ถ้าจะ ‘ทำมัน’ เธอต้องห้ามบอกพ่อ”

“หมายถึงเรื่องไหนล่ะ” ระบายยิ้มยั่วยวนท้าทายพร้อมคำถามที่อยากจะปราบพยศให้หมดรูปเหลือเกิน

“เรื่องที่โดดเรียน..” ก้มลงจูบบนเนื้อหน้าอกอย่างออดอ้อนขอร้อง เงยหน้าขึ้นสบตาสีเทาคู่นั้น

“ส่วนเรื่องนี้แล้วแต่เธอ ดีเหมือนกัน พ่อฉันจะได้ยกเลิกงานแต่งแล้วไล่เธอออกไปให้พ้นๆ”

หล่อนระบายยิ้มอ่อนๆ เธอได้แต่คิดในใจว่าจะยิ้มอะไรหนักหนา

“น้องโรแซนน์ไม่อยากให้พี่ไปหรอกค่ะ”

“เหอะ เธอคงอ่อยพ่อฉันเหมือนที่อ่อยฉันตอนนี้ใช่ไหม”

“แล้วทำไมคะ หึง? ”

กำลังจะเอ่ยปากด่าเธอ แต่หล่อนก็ประกบปากคล้ายจะให้เธอหยุดพูด จะทำอะไรก็ดูเหมือนดักทางได้ไปหมด

“ถ้าจะด่า เก็บปากไว้เรียก ‘มัมมี้’ ดีกว่านะ”








          เจนนี่ คิมนั่งมองเด็กอายุ 17 ปีที่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ถือว่าร้ายไม่เบาสำหรับเด็กคนนี้ เธอคิดว่าเธอประเมินต่ำไปหน่อย เธอคนนี้ต่อไปในอนาคตจะสามารถทำหน้าที่แทนพ่อของเธอได้อย่างสมบูรณ์ครบถ้วนได้อย่างแน่นอน ปัดผมบลอนด์ธรรมชาติที่ปรกหน้าไปทัดหูอย่างเบามือโดยกลัวจะรบกวนการพักผ่อน

“โลกนี้ยังมีเรื่องโหดร้ายอีกเยอะ เด็กน้อย..." ก้มลงกระซิบที่ข้างหูแต่คิดว่าเด็กคนนี้คงไม่ตื่นมาได้ยิน

"ยกตัวอย่างเช่น พ่อเธอเทคโอเวอร์บริษัทพ่อฉันจนครอบครัวฉันไม่เหลืออะไรเลย”
 


แต่เด็กก็คือเด็ก ปาร์ค โรแซนน์ ก็แค่เด็กคนนึง ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ



“ฉันใช้เงินซื้อมันคืนไม่ได้..” ก้มลงประทับจูบบนหน้าผากมน

“แต่ฉันใช้อย่างอื่นซื้อคืนได้”
 

END.


SHARE

Comments

yourmango
3 months ago
กรี๊ดดดดดดดดด
Reply
violet_9
3 months ago
ว้ากกกกก หน้าร้อนไปหมด ฮืออ
Reply
Amway35
2 months ago
😆😆😆😆 ขอตอนต่อๆนะจ๊ะ มัมมี้เจนของหนู อุ๊ย!ไม่สิ ต้องของน้องแชนน์สินะ 
Reply
Darkage
2 months ago
ง่ะ.. อย่าทำน้องงงงง น้องไม่รู้เรื่องน้าาาาา
Reply
ohmygosh
24 days ago
แหน๊ ร้ายจริง ได้ลูกเจ้าของก็ได้ทุกอย่างคืนแล้ว
Reply