A Broken Record
             พึ่งครบอาทิตย์ที่ 2 ที่เธอบอกลา ไทม์ไลน์ในความรู้สึกมันช่างแตกต่างจากครั้งไหนๆ  เหมือนฉันผ่านมันไป 2 เดือน ถึง 2 ปีแล้ว.. เวลาแม้ 2 วันในช่วงนี้ยาวนานจนน่าตกใจและน่าตลกที่ 3 เดือนของเราที่รู้จัก มันไวยังกับ 3 วันแต่คุยกันเหมือนเห็นมา 3 ปี แค่กระพริบตา 3 ทีก็มาถึงจุดนี้แล้ว เหอะ! ทฤษฎี สัมพันธภาพ ของไอน์ไสตน์ คงเป็นจริง..

ชวนนึกถึง Record แผ่นเสียงหรือเทปคาสเซ็ทม้วนโปรดมือสองที่พึ่งได้มาก็เห่อบ้าใหญ่ เล่นทุกวันทุกวัน แต่ด้วยเวลาแสนสุขอันสั้นมันก็จบไวในอัลบั้มนึงมันก็เล่นได้ไม่นาน ด้วยความอยากมันคอยเล่นซ้ำย้ำๆ และมันก็เสื่อมสภาพ เริ่มยืดยาน.....

For the record...  แม้จะโปรดปรานขนาดไหน แต่อะไรที่เสียไปมันก็กลับคืนมายาก และมันก็ไม่เหมือนเดิม... สถานการณ์แบบนี้มองในแง่ดีคือฉันได้ซึมซับ สำหรับเทปนั้นเหมือนนักดนตรีใช้อาการนี้เป็นวิธีแกะเพลงเรียนรู้อย่างละเอียด....เป็นการ ได้รู้จักตัวเองมากขึ้นจากการได้รู้จักเธอ...  ได้รู้กระจ่างว่าต้องเล่นอย่างไร ต้องการอะไร จากการศึกษาอดีตรอยแทร็คเก่าๆที่พังทลายของเทป... ของเธอ... แม้เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วด้วยซ้ำ 
แต่มันกลับยิ่งย้ำ ยิ่งเข้าใจ ยิ่งสัมผัสกว่าเดิม...

              อาจจะเป็นข้อดีที่อนาคตฉันอาจจะรับมือกับมันได้ดีขึ้นมากกว่าเดิม ก็ได้แต่ในทางกลับกันมันก็เหมือนไทม์ไลน์นี้มันกลั่นแกล้งให้ฉันเป็นบ้ากับการสัมผัสความรู้สึกตกค้างให้นานขึ้นไปอีกซ้ำแล้วซ้ำอีก ในทุกวัน ทุกนาทีที่หัวว่าง และก่อนนอนจนถึงในฝัน 

              แม้ฉันจะได้พยายามเก็บเธอเข้าเชลฟ์คอลเล็คชั่นวางไว้ตรงนั้น หวังซักวันคงลืม..... แบบที่เคยทำมาก่อน แต่ฉันรู้ดีว่าเธอมันต่างออกไปแม้นานเท่าไหร่ ฉันก็คงยิ่งจำแน่ๆว่ะ เพราะคอลเล็คชั่นของเธอนั้นมันพิเศษ Limited เกินไป....

but still, 
I don't wanna live 
like a broken record 




From me to you,
Your former heart support.
SHARE
Written in this book
Hope you comeback, someday.
ความคิดถึง ไปไม่ถึง มาถึงได้แค่ตรงนี้

Comments