เลือนลาง​ และจางหาย
มักมีคำที่ผู้คนที่จบกันไม่ดีนักจะชอบบอกเล่าถึงการกลับไปคุยกันของพวกเขาว่าเรามักจะคุยกัน​ไม่วันเกิดเธอก็วันเกิดผม

ผมเมื่อครั้งที่ยังไม่ประสีประสานักในเรื่องของความรักนั้นนึกในใจว่าช่างน่าขัน​ ทักเพียงเท่านั้นจะทักไปเพื่ออะไร

ดังพระเจ้าเล่นตลก​ ท่านประทานพรให้ผมมาโดยที่ผมไม่อยากได้​ ท่านคงคิดว่าผมอยากรู้เต็มแก่
บางทีในตอนนี้ผมก็คิดว่าไม่อยากรู้แล้ว
เราเลิกกัน, ผมบอกเลิก


ในวินาทีนั้น​ ผมไม่ได้ตั้งใจแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึก​ และที่จริงผมไม่ได้พูดคำนั้นที่แสนใจร้ายออกไปด้วยซ้ำ​ ผมเลือกที่จะเลือนลางออกไปจากชีวิตของเขา


ผมไม่อาจพูดคำนั้นออกไป​ กลัวว่่าพูดแล้วครั้นจะมีแต่ทำให้เธอเจ็บปวด

'ฉันเจ็บปวด​มากกว่าที่เธอไม่พูดมันออกมา'

เธอบอก​ บอกด้วยแววตาที่แสนเศร้า​ แต่กระนั้นเธอก็ยังยิ้ม​ ยิ้มที่แสนสวยงามที่เธอไม่ต้องพยายามทำมันเลย

และแน่นอน​ ผมไม่ใช่คนเดียวที่ได้ครอบครองรอยยิ้มนั้นแล้ว


การกระทำของผมไม่สมควรได้รับมันอยู่แล้ว
ผมคิด


การสนทนาของเธอและผมดำเนินไปอย่างเรียบง่ายตามปกติของคนที่เคยรู้จักกันดีที่ไม่ได้คุยกันมาเกือบปี


วันเกิดเธอ​ ผมอวยพร
วันเกิดผม เธออวยพร


จากนั้นการคุยกันของผมและเธอก็เหลือเพียงเท่านี้
ผมเริ่มต้นใหม่​ เธอก็ด้วย

แต่อาจจะมีแค่ผมคนเดียวที่ยังเก็บเธอไว้ลึกที่สุด
ไม่มีใครรู้​ เธอก็เช่นกัน

นับจากวันนั้น​ ก็จวนจะสองปี​ ที่ผมตั้งใจจะเลือนลางและจางหายไปจากชีวิตเธอ​ แต่ยังคงเก็บไว้ลึกสุด​ แล้วผมก็คิด​ เมื่อมองคนที่อยู่ข้างๆผมตอนนี้

หรือว่าฉันควรเอาเธอออกไปจากใจซักทีนะเธออาจจะลืมผมไปบ้างแล้วก็ได้​ บางทีคงจำได้แต่วันเกิดผมแล้วล่ะมั้ง
วันเกิดปีนี้อาจเป็นปีสุดท้ายที่ผมจะอวยพรเธอ
, ผมตั้งใจเลือกของที่เธอชอบอย่างดี​ อย่างที่เธอเคยชอบตอนเราคบกัน​ ซึ่งตอนนี้อาจจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย​แล้วก็ได้​ พร้อมนัดเจอเธอด้วยคำที่แสนลืมตัว

เจอกันที่เดิมนะ


ผมไม่ได้บอกซ้ำไปว่าที่ไหน​ แต่เธอก็มาถูก​ อาจเป็นความดีใจเล็กๆว่า​ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ลืมเรื่องของเราไปหมดขนาดนั้นซักหน่อยนี่


เราออกมาเจอกันแค่ครู่หนึ่ง​ ผมให้ของเธอ​ ผมขอเธอถ่ายรูปเก็บไว้แต่อ้างว่าจะเอาไปลง​ story​ IG​ ไม่รู้ว่าเธอจะรู้ไหมว่าเหตุผลที่จริงมันไม่ใช่


เราไม่เคยมีรูปคู่กัน
, ผมอยากให้ตัวเองรู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันเกิดขึ้นจริง​ แม้รูปถ่ายใบนี้อาจไม่เหลือคำว่า​เรื่องของเราแล้ว

ผมรู้ดีว่าผมมันน่าขำ​ เลือกออกมาจากชีวิตเธอเองแท้ๆแต่ฟูมฟายขนาดนี้ ดูไม่ได้เลยจริงๆ



ผมและเธอเดินแยกกันตรงหน้าประตูร้าน​ แต่ผมยังคงยืนนิ่งงัน


เหมือนวันนี้จะเป็นสัญญาณเตือนจริงๆ​ ว่าให้ผมหยุดได้แล้ว​ หยุดคิดถึงเธอได้แล้วนะ

ขอบคุณนะครับ ทุกๆอย่างเลย​
ขอบคุณ​ที่รักผม​ และอยู่ให้ผมรัก
แม้บางทีสิ่งที่เกิดขึ้นอาจเป็นเพราะผมคนนี้เองที่อาจเปลี่ยนไป
แต่อยากให้เธอรู้​ ว่าไม่มีวันไหนที่ผมจะลบเธอออกไปจากใจดวงนี้เลย
รักเสมอนะครับ​ จงเติบโตอย่างดีกับรักที่ดีกับเธอ


Write from a true story​ -.
                                             27/03/64
SHARE
Writer
Finexmoon_
kmymks
หยดน้ำที่​ 14​ ของแก้ว​ 1​ ใบ

Comments

Pitpinchaya
2 months ago
โอ๊ย​ สะเทือนใจมากเลย
กาลเวลาจะช่วยเยียวยาคุณนะค่ะ​ :)​
Reply
Finexmoon_
1 month ago
ขอบคุณ​คั้บ​💖 ขอให้คุณเจอแต่ช่วงเวลาที่ดีเหมือนกันนะคะ
maybeyourjn
1 month ago
อ่า เราก็เป็นคนจบคสพเหมือนกันค่ะ คุณบรรยายดีมากเลย เค้าเข้าใจครสดีเลย ยังไงก็ขอให้เจอรักที่สวยงามนะคะ
Reply
Finexmoon_
1 month ago
เช่นกันคั้บ💖💐